بازگشت به دنیای بازیگری با قریب‌

یک مدت طولانی از دنیای بازیگری دور شدی، چرا؟

دور نشدم بلکه اتفاقات تازه‌ای در زندگی‌ام رخ داد. یک زمانی بشدت و پشت‌سر هم در کارهای تلویزیونی و سینمایی بازی می‌کردم. ولی رفته رفته به دلیل رسیدن به سن بلوغ و تغییر نگاهم به بازیگری کمتر کار کردم و مدتی بیکار بودم تا این که بازی در سریال روزگار قریب به من پیشنهاد شد و پس از مراحل ابتدایی به این مجموعه ملحق شدم.

با کیانوش عیاری (کارگردان)‌ چگونه آشنا شدی؟

وقتی بازی در این کار به من پیشنهاد شد هیچ شناختی از ایشان نداشتم و از میان کارهایی هم که تا قبل از آن ساخته بود نه‌تنها فیلم بودن و نبودن را دیده بودم. ضمن این که به بازیگری بیش از این کار به عنوان یک سرگرمی و تفریح نگاه می‌کردم و خیلی برایم جدی نبود، اما وقتی قرار شد نوجوانی دکتر قریب را بازی کنم حس دیگری پیدا کردم و از طریق برادرم امید هم توانستم شناخت کامل‌تر و دقیق‌تری نسبت به کیانوش عیاری پیدا کنم.

چطور تجربه‌ای برایت بود؟ توانستی خودت را با آن فضای تازه وفق بدهی؟

خیلی خوشحالم که با کیانوش عیاری کار کردم. چون به معنای واقعی این کار برایم حکم دانشگاه را داشت. البته نه‌تنها برای من که برای کل بازیگران این مجموعه همین گونه بود.

نسبت به خود دکتر قریب، خودت تا چه حد شناخت داشتی؟

فقط در همین حد می‌دانستم که ایشان بنیانگذار طب کودک در ایران هستند و هیچ شناخت دیگری نداشتم. اما در طول کار، با مطرح کردن سوالاتی که در ذهن بود توانستم بیشتر ایشان را بشناسم البته عیاری هم به عنوان کارگردان در این مورد بسیار خوب راهنمایی‌ام می‌کرد.

اساسا ارتباطت با تاریخ و آدم‌های آن چطور است؟

ارتباط خوبی دارم. در مدرسه هم چون کلا حفظیاتم خوب بود همیشه نمرات بالایی از درس تاریخ می‌گرفتم. به هر حال تاریخ پر از جاذبه‌های مخصوص به خودش است.

درست است که برای این کار اصلا فیلمنامه‌ای در دست نداشته‌اید؟

بله. تمام دیالوگ‌ها و تمام سکانس‌ها در لحظه اتفاق می‌‌افتاد. به این صورت که آقای عیاری در صحنه هر آن چه که در ذهنشان بود را می‌نوشتند و همان‌جا هم ما تمرین و بعد بازی می‌کردیم. البته بیشتر از بداهه استفاده می‌کردیم چرا که آقای عیاری معتقدند همه چیز باید در لحظه واقعی به نظر برسد.

خب این موضوع برای بازیگرانی مانند مهدی هاشمی یا مهران رجبی چندان کار دشواری نبوده ولی برای تویی که تا به حال این‌گونه کار نکرده بودی قطعا آسان نبوده درست است؟

برای این مساله خیلی اذیت نشدم چون کلا آدمی هستم که کارها را برای خودم سخت نمی‌گیرم. ضمن این که فضای کار و ارتباط خود عیاری با بازیگران به گونه‌ای بود که همه چیز به راحتی و بی‌دغدغه پیش می‌رفت.

مساله‌ای دیگری که در ارتباط با این کار وجود دارد این است که صحنه‌ها خیلی درام و نمایشی نیستند و بیشتر یک حس مستند‌گونه‌ای را به رخ می‌کشد. خودت تا چه اندازه این موضوع را احساس کردی؟

خیلی زیاد چون اساسا هدف عیاری همین بود که همه چیز واقعی و مستند به نظر برسد. ایشان به ما می‌گفتند اصلا قرار نیست شما برای من بازی کنید. بلکه من می‌‌خواهم شما خودتان باشید. در واقع یک جورهایی در صحنه‌ها و سکانس‌ها رها می‌شدیم. اگر چه حرف آخر را هم خود عیاری می‌زد.

در ابتدا توانستی با نقشت راحت کنار بیایی؟

بله. البته در ابتدا قرار نبود که نقش من تا این حد پررنگ و زیاد باشد.

چطور؟

قرارداد ابتدایی من تنها 5 روز بود ولی بعدا به پیشنهاد خود عیاری بازی‌‌ام بیشتر شد و نه تنها سن 12 تا 13 سالگی دکتر را بازی کردم که در مرحله دوم هم از سن 17 تا 18 سالگی ایشان را به تصویر کشیدم . بنابراین نقش 5 روزه من سه سال طول کشید و در طی این مدت در این نقش به‌گونه‌ای غرق شدم و دیگر خودم نبودم.

بازی در کدام دروه‌ برایت سخت‌تر بود؟

دوره نوجوانی دکتر یعنی 12 تا 13 سالگی‌ ایشان.

چرا؟

چون در آن دوره، تازه وارد این کار شده بودم و به این شکل هم با کارگردانی کیانوش عیاری آشنا نبودم بنابراین بازی در این دوره برایم دشوار‌تر بود.

نشان دادن کدام وجه از شخصیت دکتر قریب برایت اهمیت ویژه‌ای داشت؟

یک سکوت و آرامش در شخصیت دکتر قریب وجود داشت که دوست داشتم آن را به مخاطبم القا کنم. برای همین هم بیشتر با چشم‌هایم بازی می‌کردم و این سکوت و آرامش را در نگاه‌هایم به‌رخ می‌کشیدم.

خب فکر می‌کنی نوجوانی‌ که تو به واسطه بازی‌ات نشان دادی تا چه حد به نوجوانی خود دکتر قریب نزدیک است؟

فکر می‌کنم 80 درصد موفق شده‌ام آن واقعیتی را که باید نشان دهم.

بازی در این نقش تا چه حد روی خودت اثر داشته است؟

 خیلی زیاد  احساس می‌کنم به واسطه این نقش بسیار آرامتر و متفکر‌تر شده‌ام. از آن شیطنت‌های کودکانه دور شدم.

و به واسطه بازی در این نقش چقدر جلو رفتی؟

هنور ثمره‌اش را ندیدم ولی احساس می‌کنم بعد از این کار شرایطم فرق کند چون هم کار، کار خوبی شده است و هم پرمخاطب است.

سخت‌ترین سکانسی که بازی کردی؟

یک سکانس بود که پدر و مادرم عازم مکه بودند، من باید به آنها با یک نگاه بغض آلود نگاه می‌کردم، در آوردن این حس برایم دشوار بود چون دوست داشتم این حس را به‌گونه‌ای تثبیت هم کنم.

برنامه آینده؟

به‌شدت دوست دارم کارگردان شوم بزودی هم یک فیلم کوتاه خواهم ساخت ضمن این‌که در سریال یه جور دیگه به کارگردانی کریم سربخش هم بازی کرده‌ام که بزودی از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.

محبوبه ریاستی‌