به گزارش ایسنا ، این محقق، «L.S.D» را در سال 1938 در حین آزمایش بر روی قارچی که بر روی غلات رشد می کند ، کشف کرد اما در سال 1943 زمانی که در حال انجام آزمایشهایی بود ، قطرهای از این ماده بر روی دستش ریخت و به قول خودش حالتی مسخ کننده همراه با اندکی سرگیجه به وی دست داد تا جایی که دست از کار کردن کشید.
آلبرت هوفمن امیدوار بود که این دارو برای درمان بیماری های روانی مانند «شیزوفرنی» و همچنین کنکاش در نحوه عملکرد ذهن بشر استفاده شود اما «L.S.D» به ماده مخدر پرطرفدار دهه شصت میلادی تبدیل شد.
در اواخر سال 2007 مقامات سوییس به یک روانشناس اجازه دادند تا آزمایشهایی را در این زمینه بر روی بیمارانی که در مراحل جدی سرطان و سایر بیماری های کشنده قرار دارند انجام دهد. اگر چه این آزمایشها هنوز آغاز نشده اند اما در چهار دهه گذشته این نخستین بار خواهد بود که تحقیقی درباره آثار درمانی «L.S.D» انجام خواهد شد.
«L.S.D» خصوصا در دهه 60 میلادی به عنوان یکی از متداول ترین مواد مخدر محسوب می شد و فروش آن به دلیل عوارض سوئی که دارد ممنوع اعلام شد.
آلبرت هوفمن برای سال های متمادی با ممنوعیت این دارو در کشورهای مختلف مبارزه کرد و همچنان استدلال می کرد که او «L.S.D»را برای مصارف درمانی و نه ماده مخدر توهم زا تولید کرده است.
هوفمن خود معتقد بود که کشف وی دزدیده شده و مورد سوء استفاده قرار گرفته است.
وی در سال گذشته از سوی شرکت «سینتتیک» در بریتانیا که بر اساس یک نظرسنجی صورت گرفت در صدر فهرست 100 نابغه زنده دنیا قرار گرفت.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم