پیش به سوی جام‌جهانی فوتسال‌

ایران در گروه چهارم این مسابقه‌ها که از 22 تا 29 اردیبهشت در تایلند برگزار می‌شود، در کنار رقبای فوق ایستاده و در روزهای 22، 23 و 24 اردیبهشت به ترتیب با کویت، چین و تاجیکستان روبه‌رو می‌شود و چون از هر گروه 2 تیم بالا می‌روند، کسب یکی از 2 رتبه نخست حداقل کاری است که از فوتسالیست‌های فنی و شایسته ما انتظار آن می‌رود. در این میان ژاپن دیگر مدعی قهرمانی در دسته دوم با استرالیا و ترکمنستان همگروه شده و تایلند نیز که یک میزبان تجهیز شده است و خود را در اندازه‌های قهرمانی می‌داند و چندی پیش در یک تورنمنت بین‌المللی ما را برد، در گروه اول با قرقیزستان و عراق رقابت خواهد کرد. ازبکستان نیز در گروه سوم کنار لبنان و کره جنوبی قرار دارد.

سرمربی تیم ملی فوتسال ایران برای دشوار شمردن گروه کشورمان در این پیکارها و بهتر بگوییم سخت تلقی کردن کارمان در کل این رقابت‌ها، لابد دلایلی دارد. او می‌گوید: معتقدم در گروهی سخت قرار گرفته‌ایم. چین تیم خوبی است و تاجیکستان هم ضعیف نیست و کویت 7 بار در مرحله یک چهارم نهایی حاضر بوده است. با این حال فکر می‌کنم بالا برویم و در نیمه نهایی با تایلند روبه رو شویم و دیگر دیدار این مرحله، تایلند رودرروی ازبکستان بایستد و باز پیش‌بینی من این است که ایران و تایلند به فینال برسند و... .

درجه‌ای مناسب‌

قاعدتا (و به طور قانونی)‌ شمس به قهرمانی فکر می‌کند و ایده او غلط نیست، زیرا تیم او توان بالقوه قهرمانی را دارد و این که به چنین عنوانی می‌رسد یا خیر بستگی به میزان آمادگی و کار و کوششی دارد که صرف این مهم و مصروف حضور ایران در این پیکارها می‌شود. به ظاهر تیم ایران در مرز و درجه خوبی از آمادگی قرار دارد و اگر جز این بود، در 2 دیدار اخیر دوستانه‌اش با پرتغال در خاک رقیب به نتایجی محترمانه نمی‌رسید. تساوی 2  2 و با خت خفیف یک  2 در آن مسابقه‌‌ها نوعی پیروزی بود و نشان داد ترکیب فعلی تیم ملی فوتسال با هدایت شمس به اندازه و درجه مناسبی از بهره‌دهی رسیده است و خودش را می‌شناسد و می‌داند چه باید انجام بدهد.

البته وقایع سال‌‌های اخیر نشان داده است که ژاپن و تایلند به ما بسیار نزدیک شده‌اند و برخی بازی‌های ما با آنها پنجاه، پنجاه است. ولی هنوز توان و مهارت ذاتی مردان زبده فوتسال ما نزد هیچ‌یک از رقبای آسیایی مشاهده نمی‌شود و چون هر 4 تیم نخست پیکارهای آسیایی تایلند به جام جهانی این رشته (درپاییز امسال)‌ راه می‌یابند، بالا رفتن ایران یک فرمالیته و امری از پیش حتمی شده به‌نظر می‌رسد. اگر فقط بخواهیم روی پیکارهای قریب‌الوقوع آسیایی تمرکز و درباره آن صدور حکم کنیم، باید متذکر شویم میزبان بودن تایلند می‌تواند بسیاری از معادلات را به‌سود این تیم تغییر دهد و شرایط تازه‌ای را بوجود آورد. ایران در 3 دوره گذشته این رقابت‌ها نیز ستیز‌های نزدیک و خاصی با تایلند داشته است و بازی 2 کشور در دوره 2005 این پیکارها که به تساوی 3  3 انجامید، نمونه و مثال روشنی در این زمینه است؛ بنابراین اگر ایران و تایلند به فنیال برسند، باید در انتظار فینالی مانند ایران  ژاپن در دوره قبلی این مسابقه‌ها بود. ایران آن فینال را با مهارت و با درخشش ستاره‌هایی مثل شمسایی، برترین گلزن ملی تاریخ فوتسال فتح کرد و عنوان قهرمانی قاره را که یک دوره پیشتر به ژاپنی‌ها سپرده بود، از آنها پس گرفت و از آنجا که آن پیروزی در زمین خود ژاپن به‌دست آمد، ارزش و اهمیت آن چند برابر شد.

مقوله‌ای دیگر

ایران باید درصدد تکرار چنان فتحی در تایلند 2008  و ضمیمه‌کردن آن به ژاپن 2007 باشد. آنچه در جام جهانی روی خواهد داد، از حیطه این بحث و از چارچوب پیش‌بینی خارج است، اما به‌هر‌حال برای فوتسال ما که نیک می‌داند به رغم تساوی اخیر با پرتغال همسطح با این کشور و همچنین برزیل، اسپانیا، ایتالیا، آرژانتین، روسیه و اکراین نیست، حتی حضور صرف در جام جهانی نیز نوعی پیروزی تلقی می‌شود، حتی حالا که سهمیه آسیا در این پیکارها بیشتر از گذشته شده است، چهارم شدن در قاره نیز برای این مهم کفایت می‌کند.

وصال روحانی‌