خروش مردم امریکای لاتین علیه امپریالیسم‌

خبر پیروزی لوگوی ریش‌سفید که به کشیش فقیران معروف است باعث شادی مردم در سراسر پاراگوئه شد که با به صدا درآوردن بوق خودروها و پخش موسیقی و عده‌ای نیز با پایین آوردن پارچه نوشته‌های انتخاباتی حزب حاکم و لگدمال کردن آن‌ها شادی خود را نشان دادند.

بسیاری از مردم، این حزب را عامل چند دهه فساد سیاستمداران حاکم می‌دانند. پیروزی ائتلاف لوگو همچنین نشانه تازه‌ترین پیروزی انتخاباتی رهبران چپ یا به عبارت دقیق‌تر چپ میانه‌رو امریکای جنوبی است که از سال‌ها استثمار واشنگتن به جان آمده‌اند.

لوگو 56 ساله، در زیر نور کامل ماه و در میان جشن و آتش‌بازی مردم خطاب به ده‌ها هزار نفر از طرفدارانش در شهر آسونسیون، پایتخت گفت: شما درباره کاری که باید انجام شود، تصمیم گرفته‌اید. شما تصمیم گرفته‌اید پاراگوئه‌ای آزاد داشته باشید. متشکرم، متشکرم، از همه شما متشکرم. امروز ما فصلی جدید در تاریخ سیاسی ملت‌
خود نوشته‌ایم.

آندره آرامیرز، دانشجوی 19 ساله روزنامه‌نگاری در حالی که پرچم سرخ، سفید و آبی پاراگوئه را در دست داشت، گفت: برای اولین بار رای دادم و بسیار خوشحالم. افراد بی‌شرم و بدخواه باخته‌اند.

با شمارش آرای حدود 13 هزار حوزه از 14 هزار حوزه، کمیسیون انتخاباتی پاراگوئه اعلام کرد لوگو 41 درصد آرا، اووه‌لار 31 درصد و لینو اوویدو، فرمانده سابق ارتش 22 درصد و نامزدهای دیگر بقیه آرا را به دست آورده‌اند.

اووه‌لار، وزیر سابق آموزش و پرورش که از تحت حمایت نیکانور دوآرته، رئیس‌جمهور کنونی برخوردار بود پس از اعتراض اولیه، شکست خود را پذیرفت. او در صورت پیروزی نخستین رئیس‌جمهوری زن پاراگوئه می‌شد. او که 50 سال دارد 5 ساعت پس از پایان رای‌گیری که در فضایی آرام انجام شد، اذعان کرد نتیجه غیرقابل برگشت است.

مسوولان برگزاری انتخابات از مشارکت 66 درصدی افراد واجد شرایط که از زمان پایان دیکتاتوری 35 ساله ژنرال آلفردو استروسنر فقید بی‌سابقه بوده است، خبر دادند.

پیروزی لوگو به سلطه افسانه‌ای حزب کلرادو بر پاراگوئه که از  سال 1947 آغاز شد، خاتمه داد. او نخستین کشیش کاتولیک است که به ریاست‌جمهوری می‌رسد. حزب کلرادو با استفاده از تشکیلات گسترده خود و حمایت صدها هزار کارمند وفادار دولت سال‌ها بر این کشور حکومت می‌کرد.

اما 8 ماه پیش لوگو اقدام به متحد کردن اتحادیه‌های کارگری چپگرا، سرخپوستان و کشاورزان فقیر در ائتلافی تحت عنوان «اتحاد میهنی برای تغییر» با حزب مخالف اصلی پاراگوئه یعنی حزب محافظه‌کار رادیکال کرد.

لوگو که اغلب صندل به پا و کلاه کشاورزی بر سر دارد طی سخنرانی‌هایی مشکلات اقتصادی کشور را حاصل دهه‌ها فساد حاکمانی دانست که به قیمت فقر و حاصل کار کشاورزان فقیر این کشور زندگی می‌کنند.

او که از سال 1994 اسقف بود دسامبر 2006 از اسقفی کناره‌گیری کرد تا از مشکل قانونی ممنوعیت فعالیت سیاسی روحانیون خلاص شود. او می‌گوید تحت تاثیر الهیات رهاییبخش قرار داشت که واتیکان با آن مخالفت می‌کرد اما می‌گوید نه چپگراست و نه راستگرا، بلکه رهبری یک ائتلاف کثرت‌گرا را به عهده دارد.

در سال‌‌های اخیر دولت‌های چپگرا یا چپ میانه در ونزوئلا، بولیوی، اکوادور، برزیل، آرژانتین، شیلی و اروگوئه به قدرت رسیده وکار را برای واشنگتن دشوار کرده‌اند.

مارک ویسبروت اقتصاددان مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی، مستقر در واشنگتن اعتقادد دارد پیروزی لوگو نشان می‌‌دهد دگرگونی‌‌ها در امریکایی جنوبی تا چه حد گسترده و عمیق است. وی گفت: این که نامزدی از چپ، که آشکارا طرفدار مستمندان و فقیران است می‌تواند به سلطه با سابقه‌ترین حزب حاکم جهان  که حزبی راستگراست  خاتمه دهد، نشان می‌دهد امریکای جنوبی تا چه حد تغییر یافته و دموکراسی تا چه حد در آن ریشه دوانده است.

لوگو از رهبران تندروتر منطقه مانند هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا فاصله گرفته است. وی سال گذشته در واشنگتن به خبرنگاران گفت: چاوز مردی نظامی است و من سابقه دینی دارم. من به تقاضای مردم به سیاست رو آوردم و این با شرایط چاوز فرق داشت.

آنچه که به مبارزات انتخاباتی لوگو کمک کرد نارضایتی مردم از نسبت 13 درصدی بیکاری در دومین کشور فقیر امریکای جنوبی (بعد از بولیوی)‌ بود. حدود 43 درصد از 5/6 میلیون جمعیت پاراگوئه در فقر زندگی می‌کنند.

مردم پاراگوئه برای انتخاب 45 عضو مجلس سنا و 80 عضو مجلس نمایندگان و 17 فرماندار نیز رای دادند.

منبع: آسوشیتدپرس‌