خروج از انفعال فرهنگی‌

 اصلا بحث مقابله با اسلام یا ضدیت با مسیحیت در حاشیه است. غرب به ما آدرس غلط می‌دهد. اولویت فرهنگ‌سازان غربی، حرکت بر مبنای اومانیسم است که ناسازگاری با خدا، بخشی از این فلسفه را شامل می‌شود.

 غرب مبانی فلسفی خود را تحکیم کرده و بر آن گام بر‌می‌دارد. این مبانی دهه 60 میلادی ظهور اگزیستانسیالیسم را در پی می‌آورد و در دهه 80 پانک‌ها را خلق می‌کند. این اتفاقات در عالم سینما و ادبیات هم نمونه‌هایی مشابه دارند که فعلا از آن می‌گذریم.

اشکال برخی دیگر از نظریه‌پردازان ما این است که نظریه نمی‌پردازند، ابتکار عمل ندارند، جامعه امروز را نمی‌شناسند و فلسفه‌شان از دل رویدادها بیرون نمی‌آید و به همین علت پاسخی به روابط اجتماعی امروز ندارند.
اشکال امروز ما این است که گمان می‌کنیم غرب به منظور گرفتن حال ما و به تمسخر گرفتن افکار ما فتنه می‌سازد و آیات شیطانی را به صحنه می‌برد یا کاریکاتورهای موهن به نمایش می‌گذارد. غرب بر اساس فلسفه‌ای رفتار می‌کند که از دل آن، آیات شیطانی بیرون می‌آید؛ چنان‌که آخرین وسوسه مسیح بیرون می‌آید، چنان که پیش از آن هم کتاب 1984 جورج اورول بیرون آمده بود.

بزرگ‌ترین غفلت ما، از دست دادن ابتکار عمل و افتادن به انفعال فرهنگی است. عامل اصلی در این انفعال هم دخالت نداشتن ما در ساختن تمدن امروز است. به همین دلیل هم در تولید نیازهایش دخالت نداریم و نیازهای جامعه امروز (چه غرب و چه شرق) را کسانی تعیین می‌کنند که در ساختن تمدنش مشارکت دارند.

فرهنگ‌سازان غرب اگر چه به ما دهن‌کجی می‌کنند، اما هدف غایی آنها دهن‌کجی نیست. آنها کار خودشان را می‌کنند و راه خودشان را بر اساس نقشه‌ای که طراحی کرده‌اند می‌روند، هر چند در جوامع خودشان هم گاهی مخالفانی دارند.

نقشه راهی که آنها دارند، چشم‌انداز سیاسی‌شان را تثبیت اسرائیل و رسمیت گرفتن برای رژیم صهیونیستی ترسیم می‌کند و چشم‌انداز اجتماعی‌شان را بسط اومانیسم نو وخدا از اجتماع و انتقال آن به کنج خانه‌ها می‌داند.

استراتژی فرهنگی غرب با تاکتیک‌های لحظه‌به‌لحظه‌اش، پیش از آن‌که دین ما را به مخاطره اندازد، عقل و ابتکار ما را به انفعال برده است. اگر دینمان و عقلمان را می‌خواهیم باید فکر نو برای یافتن ابزارهای نو داشته باشیم تا از انفعال خارج شویم، اگر نه مجبوریم هر روز و هر ساعت، گوشه رینگ مبارزه ضربه خورده و علیه داوران و کمک‌داوران شعار بدهیم؛ چرا که در تعیین محل مبارزه و داوران مسابقه هیچ نقشی نداشته‌ایم.