برنامه‌ریزی جدید در سال نو

نامگذاری سال‌ها می‌تواند جرقه‌ای باشد تا موتور حرکت کشور به سمت پیشرفت و تعالی در هر حوزه‌ای روشن شود؛ اما میزان شتاب این موتور به فاکتورهای متعددی برمی‌گردد که مسوولان کشور در همه رده‌ها در راس آن عوامل قرار می‌گیرند. کشور ما با داشتن میلیون‌ها جوان خلاق و تحصیلکرده، توانایی بالقوه شکوفایی کشور را در همه عرصه‌ها دارد؛ اما فعلیت بخشیدن به این توانایی‌هاست که هنر مسوولان نظام را نشان می‌دهد. در جایی می‌خواندم که ایرانی‌ها بدون داشتن مدیر، بهتر کار می‌کنند. فارغ از این که این ادعا چقدر علمی و قابل استناد است، می‌توان رگه‌هایی از واقعیت را نیز در آن یافت، این که چرا چنین موضوعی بر سیستم کشورمان حاکم است، بررسی جامعه‌شناسانه می‌طلبد؛ اما می‌توان از آن برداشتی یکسان کرد و آن این که برخی مدیران بیش از آن که تقویت‌کننده سیستم باشند، بازدارنده شتاب آنند که البته خود این فاکتور هم تنها حلقه‌ای از زنجیره‌ای است که مانع بروز خلاقیت در قشر خلاق، پرانرژی و پرشتاب کشور می‌شود؛ زنجیره‌ای که نهادها و ارگان‌های کشور را هم در بر می‌گیرد.

بروکراسی اداری در کشورمان نیز مانع عمده‌ای است که نخبگان و جوانان خلاق را در پیچ و خم خود دلسرد کرده و گاه برای آنان چاره ای نمی‌گذارد تا جلای وطن کرده، زمینه بروز خلاقیت‌های خود را در کشورهای دیگر جستجو کنند. اخبار موفقیت‌های ایرانیان در کشورهای دیگر که در حوزه‌های مختلف علمی منشا خدمات به انسانیت هستند، خود گویای ضعف در جذب و به‌کارگیری این افراد است، در کنار اصلاح این روند باید امکان ارتقای افراد متخصص و البته متعهد در سیستم مدیریتی کشور هموارتر از اکنون باشد، همه ما به تئوری گردش نخبگان واقفیم، اما این که چقدر اسباب و لوازم آن را فراهم کرده‌ایم، سوالی است که پاسخی روشن به آن نداریم، آیا اگر یک مدیر از نظر تخصص و توانایی در سطح نازل‌تر از کارمند خود باشد، قابلیت درک توانایی و حتی قدرت تحمل او را دارد؟ چقدر امکان صعود نخبگان کشور در هرم مدیریتی کشور وجود دارد؟

آیا برای تخصص افراد به اندازه یک ورزشکار ارزش گذارده‌‌ایم؟ قصد ندارم ارزش ورزشکاران را نازل بنگرم که آنها نیز موجب افتخارند و باعث ارتقای جایگاه کشور، اما پیشرفت و تعالی کشور متکی به متخصصان و افراد تحصیلکرده‌ای است که هم‌اکنون خودکفایی را در بسیاری از زمینه‌ها به ارمغان آورده‌اند.

در این میان برای اجرایی شدن شعار نوآوری و شکوفایی، وظایف قوای سه‌گانه بویژه مجلس و دولت سنگین است، همان‌گونه که مقام رهبری در پیام نوروزی خود تصریح کردند همکاری و برنامه‌ریزی این 2 قوه زمینه‌ساز انجام کارهای بزرگ است.

ایشان تاکید کردند، نمی‌توانیم آرام و معمولی حرکت کنیم، بلکه باید با تلاش مضاعف، جدی‌تر و با نهایت شتاب اما حساب شده، منظم و منضبط به جلو برویم و در عرصه داخلی و همچنین عرصه پیچیده بین‌المللی از تمام ظرفیت‌ها برای دستیابی به پیشرفت‌های بزرگ استفاده کنیم. هم‌اکنون فعالیت‌های دولت در حوزه‌های زیربنایی در نقطه مطلوبی است و انتظار مردم آن است که در سال جدید ثمره این فعالیت‌ها را ملموس‌تر حس کنند.

یک نکته دیگر، ما عادت کرده‌ایم نتایج فعالیت‌هایمان را نه در قالب کیفی بلکه در قالبی کمی و در حد آمار و ارقام ارائه کنیم، چه خوب است سال جدید را سال توجه به کیفیت‌ها قرار دهیم.