همیشه پای طنز در میان است

راستش تنها چیزی که این فیلم را قابل تحمل کرده بود ، حضور کارگردانی مثل کمال تبریزی با عقبه ای از فیلم های گاه تماشایی اش بود که هر آن فکر می کردیم برگ برنده اش را رو می کند و چیز تازه ای پیش رویمان می گذارد؛ اما هرچه بیشتر منتظر ماندیم ، بیشتر ناامید شدیم.

زندگی زوج جوان و کم تجربه ای که در آستانه طلاق قرار دارند، دستمایه کار قرار گرفته بود. (خدای من امسال چند تا فیلم با همین داستان دیدیم !) و هر کدام رویه ای مخصوص به خود را برای به کرسی نشاندن حرفش در پیش گرفته بود. بعد هم که معلوم است مثل همه این جور قصه ها سروکله آدم های فرعی با داستان ها و حوادث فرعی پیدایشان می شود و کارگردان تلاش می کند از کنار هم گذاشتن همه آنها، فیلم جذابش را پدید آورد. «همیشه پای یک زن در میان است» باز هم به همان المان و کدهای آشنا رجوع کرده است که مخاطب را در پاره ای اوقات و فقط پاره ای اوقات می خنداند و هیچ نکته تازه ای برای او ندارد.

2- در فیلم «همیشه پای یک زن در میان است» حضور رضا کیانیان و مهران مدیری خیلی به چشم می آید؛ اما هر چقدر رضا کیانیان شخصیت تازه و قائم به ذات خلق می کند، مهران مدیری به یکی از تیپ های شناخته شده تلویزیونی اش برمی گردد و همان را عرضه می نماید.

مدیری در نقش وکیل جاهدی دقیقا همان شخصیت شیرفرهاد را در شب های برره به یاد می آورد، با این حال یکی از اسباب خنده این فیلم محسوب می شود که به خاطر حضورش در این فیلم احتمالا هنگام اکران مخاطبان را تحریک کند برای دیدن او هم که شده به سینما بروند.
3- خیلی خوب است که امسال تهیه کنندگان و کارگردانان سینما به ساخت فیلم هایی که اتمسفر طنز دارند روی خوش نشان داده اند، اما می دانید موضوع اینجاست که خنداندن ایرانی جماعت کار خود حضرت فیل است.

به نظرم همان طور که موج حمایت از فیلم های موسوم به معناگرا - یعنی بعضی فیلم ها معنا ندارند؟ - به راه افتاده خیلی خوب است که فیلم های کمدی و طنز بیش از آنچه هست و می بینیم مورد توجه قرار گیرند. چه اشکالی دارد این نوع فیلمسازی از حاشیه به متن آورده شود و به یک جریان تبدیل شود؟ وقتی می دانیم زمینه ساخت و ارائه چنین فیلم هایی وجود دارد و در واقع پاسخ به یک نیاز مخاطب است ، چرا در ویترین جشنواره جایی برای آن در نظر نگیریم؟

‏ مهدی غلامحیدری