به طور خاص بهرهگیری از توان چین بهعنوان شریک اول تجاری کشورمان، در این شرایط حساس اهمیت بسزایی دارد. در سالهای گذشته روابط گسترده و سطح بالای همکاریها در حوزههای اقتصادی،تجاری وتکنولوژیکی تهران وپکن شکل گرفته است اماواقعیتهای میدانی و افق ترسیم شده درتوافق ۲۵ساله ازاستعدادوظرفیت گسترش بیشازپیش این روابط حکایت دارند.
با توجه به اینکه چین بخش عمده انرژی خود را از منطقه خلیجفارس تأمین میکند و بخشی از نفت خود را از ایران خریداری میکند، ایران میتواند در مقابل تضمین امنیت انرژی چین، خواستار تأمین کالاهای اساسی و سرمایهگذاریهای اقتصادی از سوی این کشور شود. این امر زمینهای مناسب برای همکاریهای گستردهتر در شرایط فعلی به شمار میرود.
در عین حال راه تجارت ایران محدود به خلیجفارس نیست و با توجه به وسعت سرزمینی و دسترسی به مسیرهای شمالی و آسیای مرکزی، میتواند از ترانزیت ترکیبی زمینی و ریلی برای ادامه و توسعه روابط تجاری و اقتصادی با چین استفاده کند.
از سوی دیگر اقدامات اخیر چین نشان از آن دارد که این کشور نگاهی راهبردی به روابط خود با ایران دارد و فقط از منظر کسب و کار به ایران نمینگرد. وزارت تجارت چین اعلام کرده شرکتها و پالایشگاههای چینی موظفند تحریمهای آمریکا علیه ایران را نادیده بگیرند و روابط خود را با ایران ادامه دهند. چین بهعنوان دومین اقتصاد جهان در مسیر فتح جایگاه اول اقتصاد جهانی وگرفتن جای آمریکا درآینده نزدیک است وبسیاری ازکشورهای جهان درحال آمادهکردن خودبرای این تغییرمهم هستند.
علاوه بر این، در سطح سیاسی چین بهعنوان عضو دائم شورای امنیت و رئیس تازه این شورا، تحریمهای یکجانبه و ظالمانه آمریکا را غیرقانونی میداند. این موضع، پیامی مهم به سایر کشورهای جهان است که میتوانند قلدری و زورگویی آمریکا را نپذیرند و مسیر مستقل خود را دنبال کنند.
استفاده از این ظرفیتها اقتصادی و سیاسی، نه تنها تضمینکننده امنیت و توسعه اقتصادی ایران است، بلکه توان دیپلماتیک و سیاسی کشور رادرعرصه بینالمللی تقویت میکند و دستاوردهای نظامی ایران رابه دستاوردهای اقتصادی ترجمه خواهد کرد.