
پیامِ حضرت آیتالله مجتبی خامنهای (دام عزه)فراتر از یک تبریکِ تقویمی، در حقیقت ترسیمِ «هندسهی قدرتِ ملی» در مواجهه با سختترین آزمونهای تاریخ بود.
امروز کلامِ مقتدای امت، بر دو ستونِ استوارِ پیشرفت یعنی «تعلیم» و «تولید» استوار بود.
رهبری در پیامی که بویِ امید و ایستادگی میداد، نشان دادند که اگر دشمن با توپ و تشر به میدان آمده، ما با «کتاب» و «کارگاه» به مصافِ تاریخ رفتهایم.
در ستایشِ مقامِ معلم
ایشان معلم را «باغبانِ باغِ دانایی» در عصرِ تندبادها خواندند.
در تحلیلِ ادبیِ این کلام، معلم نه فقط آموزگارِ الفبا، که ترسیمگرِ نقشهیِ استقلال است.
رهبری تأکید فرمودند که در روزگاری که دشمن هویتِ نسلِ جوان را نشانه رفته، معلم «سنگربانِ هویت» است.
این نگاهِ امیدبخش، نوید میدهد که فردایِ ایران، به دستِ دانشآموزانی ساخته میشود که امروز در کلاسِ درس، درسِ عزت و مقاومت را پیش از ریاضی و علوم میآموزند. معلم، در کلامِ رهبری، همان کیمیاگری است که «مسِ ناآگاهی» را به «زرِ خودباوری» بدل میکند.
در تکریمِ شأنِ کارگر
ایشان کارگران را «سربازانِ خطِ مقدمِ نبردِ اقتصادی» نامیدند.
دستهای پینهبستهی کارگرِ ایرانی، امروز همان دستانِ ذوالفقارگونهای است که بنبستِ تحریم را میشکند. پیامِ رهبری این حقیقت را متجلی ساخت که هر چرخِ تولیدی که به همتِ کارگر میچرخد، سیلیِ محکمی است بر چهرهی کسانی که به خیالِ خامِ خود، نان و عزتِ این ملت را به گروگان گرفتهاند.
کارگر در دیدگاهِ ایشان، نه یک ابزارِ تولید، که «ستونِ فقراتِ استقلالِ ملی» است.
ترکیبِ مقدس
نکتهی بدیع و حماسیِ پیامِ امروز، پیوندِ این دو قشر بود. رهبری فرمودند که «اندیشهی معلم» اگر در «عملِ کارگر» تجلی یابد، هیچ قدرتی را توانِ مقابله با این ملت نخواهد بود. این یعنی «دانشبنیان» کردنِ مقاومت.