یکی از شاخصهای مهم توسعهیافتگی هر شهر، میزان توجه آن به حقوق و نیازهای افراد دارای معلولیت است. مناسبسازی فضاهای شهری نه صرفاً یک اقدام عمرانی، بلکه نشانهای از نگاه انسانی در مدیریت شهری محسوب میشود. پیادهروهای استاندارد، رمپهای مناسب در ساختمانهای عمومی، ایستگاههای حملونقل قابل دسترس و مبلمان شهری سازگار با نیازهای افراد کمتوان، به این شهروندان امکان میدهد تا با استقلال بیشتری در زندگی اجتماعی حضور داشته باشند. تجربه شهرهای موفق نشان میدهد که طراحی شهری اگر از ابتدا با نگاه «دسترسپذیری برای همه» انجام شود، نه تنها برای معلولین بلکه برای سالمندان، کودکان و حتی خانوادهها نیز مفید خواهد بود. در چنین شرایطی شهر به فضایی تبدیل میشود که همه شهروندان بدون تبعیض از امکانات آن بهرهمند میشوند.
پیشرفت شهر در گرو سلامت شهروندان
سلامت شهروندان ارتباط مستقیمی با کیفیت فضاهای شهری دارد. شهری که در آن فضاهای عمومی ایمن، پارکهای مناسب، مسیرهای پیادهروی و امکانات ورزشی در دسترس باشد، به طور طبیعی به ارتقای سلامت جسمی و روحی جامعه کمک میکند. در بسیاری از شهرهای پیشرو، مدیریت شهری تلاش میکند سبک زندگی فعال را در میان مردم تقویت کند و شهروندان را به تحرک بیشتر در زندگی روزمره تشویق نماید. ایجاد محیطهای شهری که پیادهروی و دوچرخهسواری را تسهیل کند، یکی از مهمترین ابزارهای ارتقای سلامت عمومی است. همچنین برنامههای فرهنگی و اجتماعی میتوانند در ترویج توجه به سلامت و فعالیت بدنی نقش مؤثری داشته باشند. بدیهی است که افزایش سلامت عمومی ممکن است باعث کاهش بسیاری از بیماری ها و حتی کاهش آمار فوت و افزایش طول عمر افراد شود. همچنین ورزش و بهبود سلامت عمومی، ممکن است باعث بهبود روحیات افراد شده و شهری با نشاط و بدون بیماری های روحی را به وجود آورد؛ شهری بدون درگیری، شهری با صورت های خندان. در نهایت، شهری را می توان موفق دانست که سلامت شهروندان را به عنوان یکی از ارکان اصلی پیشرفت پایدار در نظر بگیرد.
