طالبی باندبازی را جمع کرد؟!

جام‌جم‌آنلاین - حضور تیم ملی ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه یکی از به‌یادماندنی‌ترین مقاطع تاریخ فوتبال ایران است، تیمی که نه تنها به خاطر صعود به جام جهانی بلکه به‌دلیل ترکیب پرستاره و داستان‌های درونی‌اش هنوز هم مورد بحث و توجه قرار می‌گیرد. صعود ایران به این رقابت‌ها یک معجزه بود، عبور از مسیر دشوار پلی‌آف مقابل ژاپن و آن مسابقه فراموش‌نشدنی مقابل استرالیا هرگز از حافظه فوتبال ایران پاک نمی‌شود. 

این تیم مجموعه‌ای کم‌نظیر از ستاره‌ها را در اختیار داشت. از علی دایی، تا خداداد عزیزی و از کریم تا احمدرضا عابدزاده که درون دروازه سوپاپ اطمینان بود. در کنار آنها بازیکنانی مثل حمید استیلی و مهدی مهدوی‌کیا و ... دیگر ستاره‌ها به شمار می‌رفتند. فهرست بازیکنان آن تیم آن‌قدر پرستاره بود که می‌شد از چند ترکیب متفاوت و قدرتمند صحبت کرد.

اما همین وفور ستاره هم دردسرساز بود. تعدد چهره‌های مطرح گاهی به اختلاف نظر، رقابت‌های پنهان و حتی درگیری‌های لفظی منجر می‌شد. در آن مقطع گزارش‌هایی از اختلافات میان بازیکنان به گوش می‌رسید؛ از جمله تنش‌هایی که میان برخی چهره‌ها شکل گرفته بود، مانند اختلاف میان شاهرودی و علی دایی یا شاهرودی و مرحوم مهرداد میناوند. این اختلافات حاکی از فضای پیچیده رختکن تیمی بود که ستاره‌هایش هرکدام شخصیت و جایگاه خاص خود را داشتند.

در چنین شرایطی نقش کادر فنی بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کرد. جلال طالبی که هدایت تیم را بر عهده داشت به‌خوبی متوجه شد که اگر این شکاف‌ها ترمیم نشود حتی بهترین بازیکنان هم نمی‌توانند موفقیت را تضمین کنند. او تصمیم گرفت اقدامی متفاوت انجام دهد، اقدامی که بیشتر جنبه انسانی و روانی داشت تا فنی.

طالبی جلسه‌ای را در لابی هتل محل اقامت تیم برگزار کرد، جلسه‌ای که بعد‌ها به‌عنوان یکی از نقاط عطف آن تیم شناخته شد. در آن جمع بازیکنان رو‌در‌رو با یکدیگر صحبت کردند، از سوءتفاهم‌ها گفتند و در نهایت به نوعی «پیمان نانوشته» برای اتحاد رسیدند. آنها هم قسم شدند که اختلافات را کنار بگذارند و برای موفقیت تیم ملی، منافع فردی را فدای هدف جمعی کنند.

نتیجه این جلسه، تغییر ملموسی در فضای تیم ایجاد کرد. بازیکنانی که پیش از آن فاصله‌هایی میانشان دیده می‌شد به‌تدریج به یکدیگر نزدیک‌تر شدند. تمرینات با روحیه بهتری دنبال شد و حس همدلی در تیم افزایش یافت. شاید این اتحاد ناگهانی تمام مشکلات را به‌طور کامل حل نکرد، اما بدون تردید تیمی منسجم‌تر از قبل شکل گرفت.

در زمین مسابقه نیز این همدلی بی‌تأثیر نبود. تیم ملی ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ نمایش‌هایی ارائه داد که هنوز در ذهن هواداران باقی مانده است. هرچند ایران نتوانست از مرحله گروهی صعود کند، اما پیروزی تاریخی مقابل آمریکا و نمایش‌های قابل قبول در دیگر دیدار‌ها نشان داد که این تیم ظرفیت بالایی داشته است.

شاید بتوان گفت جلال طالبی بیش از آنکه یک تیم موفق از نظر نتیجه بسازد موفق شد تیمی متحد و همدل شکل دهد، تیمی که با وجود تمام اختلافات درونی توانست در بزنگاه‌ها کنار هم بایستد. 

البته که نسل ۹۸ هرگز فراموش نمیشود. هنوز هم بسیاری بر این باور هستند که نسل ۹۸ طلایی‌ترین و برترین نسل تاریخ فوتبال ایران بود.