بازگرداندن مالک از پای تیرک خیمه معاویه دیگر محال است!

اشتیاق او به شهادت بر دعای امت برای سلامتی او تا ظهور حضرت ولیعصر (عج) پیشی گرفت و در صبحگاه نهم رمضان با دهان روزه و کلام خدا بر زبان به دست ناپاک‌ترین‌های عالم در دفتر کار خود به شهادت رسید و زهی سعادت برای کسی که مزد ۶۰ سال مبارزه‌ی خود در راه خدا را با رسیدن به خدا با شهادت گرفت.

رهبر شهید انقلاب امام خامنه‌ای (قدّس الله نفسه الزکیه) در ۳۷ سال زعامت خویش چنان بر تحکیم پایه‌های دفاعی و توسعه و تعالی ایران اسلامی همت گماردند که علی رغم ۴۷ سال تحریم‌های بسیار شدید و روزافزون، اینک چنگ در چنگ آمریکا و رژیم صهیونی، قدرت‌هایی که تمام دنیا از آنها هراس داشتند را به سخره گرفته و به پرتگاه پیچ تاریخی کشانده است.

خبرگان قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با انتخاب رهبر شجاع و فرزانه‌ای دیگر، حسرت را بر دل کودک آزاران آدمخوار آمریکایی صهیونی جزیره اپستین گذاشت و ترس را بیش از پیش بر دل‌های ناپاک‌شان کاشت و ایران اسلامی همدل‌تر و همزبان‌تر و مصمّم‌تر به راه خود برای آزادی بشر از چنگال شیطان بزرگ و جرثومه پلیدش رژیم صهیونی ادامه می‌دهد.

هیچ یک از روسای جمهور پیشین آمریکا علیرغم اصرار رژیم صهیونی جرات حمله به ایران را به خود نداد؛ رئیس جمهور پدوفیلی آمریکا نیز، نه جرات او که ترس او از انتشار فیلم‌های جنایات او در جزیره اپستین سبب حمله به ایران شد؛ جنایاتی چنان شنیع از آزار جنسی کودکان و آدمخواری که فرد پلیدی چون ترامپ هم با ترس از افشای کامل آن، وارد قمار از پیش باخته‌ی حمله به ایران شد.

دولت تروریست آمریکا و رژیم تروریستی اسرائیل پیش و بیش از آن که روی توانایی رزمی و تسلیحات خود در جنگ با ایران حساب کرده باشند، روی وطن فروشان و تروریست‌های دست‌آموز خود برای ایجاد آشوب در درون ایران حساب کرده بودند که تمام محاسبات‌شان توسط مردم همیشه بیدار ایران با حضور در خیابان‌ها و میادین و به دست گرفتن امنیت شهرها از هم پاشید؛ اما دردآور، بخت برگشتگان متوهمی که مسحور شبکه‌هایی چون اسراییل اینترنشنال، وطن را با گرا دادن به رژیم کودک کش به قیمت بخس می‌فروشند و بر خون هم‌وطن می‌رقصند.

کشورهای اروپایی که دُم‌شان همیشه به دم آمریکا بسته بود، عمق فاجعه جنگ ترامپ و نتانیاهو با ایران را پس از اندکی دریافته‌اند و از این سبب از همراهی با آمریکا یا حتی استفاده از پایگاه‌ها و یا حتی آسمان‌شان برای جنگنده‌های آمریکایی سر باز می‌زنند و آمریکا با رییس جمهوری دیوانه، تنها وامانده و مستاصل به دنبال آتش‌بس برای حفظ خود از افول است و تنها همراهانش، شیوخ بی خاصیت چند کشور جنوب خلیج فارس هستند و رژیم کودک کش صهیونی که برای زنده ماندن خود، با ریشه در رگ و پی نهادهای تصمیم گیرنده آمریکا از خون مردم آن کشور ارتزاق می‌کند.

در ایران همه از قوای با درایت سه‌گانه و نیروهای سرافراز مسلح و مردم سلحشور با فرمان رهبر فرزانه، همصدا به ادامه‌ی دفاع جانانه از میهن تا پایان دادن به حضور و نقش آمریکا در منطقه و از بن کندن ریشه‌های غده سرطانی رژیم صهیونیستی و ایجاد نظمی نوین بدون سلطه جهانی می‌اندیشند. در گوشه و کنار اما هر از گاهی صدایی از طائفه‌ی «فی قلوبهم مرض» می‌خیزد برای شک در مسیر، سستی در اراده و گسست در اتحاد ملی؛ هرچند بیشتر دلبرانه‌ای برای قاتل اپستینی می‌نماید، اگر غرّش موشک‌های مردان مرد ایران زمین اجازه دهد بر دل آن پست‌ترین موجود روی زمین نشیند. آن چه از کلام آنها برمی‌آید - چه به ذوالقدر امنیت ملی و چه در فارین افرز - باز کردن راه برای برون رفت رئیس جمهور پدوفیلی آمریکا از شکست مفتضحانه و باتلاق خود ساخته است.

مقاله چاپ شده در فارین افرز صدای فرزند و مشاور رئیس‌جمهور را هم در آورد، به طوری که در نقد آن گفته است : «آن چه که آقای ظریف روی میز گذاشته، مربوط به قبل از جنگ است. حالا که جنگیده‌ایم و ما دست برتر را در جنگ داریم، شروط و خواسته‌های ماست که باید بدون چون و چرا مورد توجه قرار گیرد ... در طرح ارائه شده هر آن چه ما‌ می‌دهیم، فوری و غیر قابل برگشت است و در عوض چیزی می‌خواهیم بگیریم که حدود و ثغورش معلوم نیست و محل مناقشه است.»

فریاد ایران همدل و همصدا اما این روزها چه رساتر از همیشه به گوش می‌رسد که بازگرداندن مالک از پای تیرک خیمه معاویه دیگر محال است.

ترامپ جنایتکار از شکست‌های پی در پی به چنان درجه‌ای از استیصال رسیده که دست به دامان هر کشوری برای دستیابی به چند روزی آتش‌بس شده و با تمام تهدیدها و ضرب‌العجل‌هایی که در اوج عصبانیت تعیین می‌کرد، به ناچار و در پایان آخرین ضرب‌العجل خود به پذیرش تمام بندهای ده گانه شرایط تعیین شده از سوی ایران، برای رسیدن به آتش‌بس دو هفته‌ای تن داد.

اما این پایان ماجرا نیست و مطابق آن چه در بیانیه شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران آمده است، «این مذاکرات با بی اعتمادی کامل به طرف امریکایی از روز جمعه ۲۱ فروردین در اسلام آباد آغاز خواهد شد و ایران دو هفته برای این مذاکرات زمان اختصاص خواهد داد ... اگر تسلیم دشمن در میدان تبدیل به دستاورد قاطع سیاسی در مذاکرات شد با هم این پیروزی عظیم تاریخی را جشن خواهیم گرفت وگرنه در میدان دوشادوش هم تا رسیدن به همه خواسته های ملت ایران خواهیم جنگید. دست های ما روی ماشه است و به محض آنکه کوچکترین خطایی از دشمن سربزند با قدرت کامل به آن پاسخ داده خواهد شد.»

درست همان طور که پیش‌بینی می‌شد و انتظار می‌رفت، آمریکا یک بار دیگر نشان داد که قابل اعتماد نیست و زبان دیپلماسی با او بی معناست و فقط در میدان باید با او روبرو شد.

فریاد ایران همدل و همصدا اما این روزها چه رساتر از همیشه به گوش می‌رسد که بازگرداندن مالک از پای تیرک خیمه معاویه دیگر محال است.

آیا هنوز هم یک ایرانی هست که حرف از مذاکره با آمریکا بزند؟!!

آیا هنوز هم یک ایرانی هست، کسی که حرف از مذاکره با آمریکا بزند؟!!