سرمایه هایی که در فوتبال ایران می سوزند

سهل انگاری و ساختار نادرست فوتبال ما، بار دیگر سکه صعود را به نام حریفان ضرب کرد تا ژاپن ، کره جنوبی و استرالیا به بازی های المپیک 2008 بروند و ما بسان گذشته افسوس بخوریم و حسرت بکشیم.

کد خبر: ۱۵۴۷۳۱

سال هاست که آنها حرفه ای می اندیشند و مزد تشکیلات قوی خود را می گیرند اما ما هنوز به افکار سنتی پایبندیم و از ناکامی های پیاپی درس عبرت نمی گیریم . المپیک را بار دیگر از دست دادیم ، اما بیاییم برای قدرتمندی تیم های ملی جوانان و نوجوانان و راهیابی این دو تیم آتیه دار به رقابت های جهانی کمر همت ببندیم و طرحی نو در اندازیم.

صعود ژاپن ، کره جنوبی و استرالیا به بازی های المپیک 2008 پکن ، داغ دلمان را تازه کرد و نمک بر زخم های ما پاشید.باز هم همچون گذشته ، در جا زدیم و سهل انگاری کردیم تا رقبا، گوی سبقت را از ما بگیرند و به ترکتازی خود ادامه بدهند.براستی چرا از این همه مسامحه پند نمی گیریم و از خواب غفلت بیدار نمی شویم؛ چرا آنها می توانند و ما نه؛ و اصولا چرا ساختمان ذهنی ما، سازندگی و نگاه جدی به فردا نیست؛ ساختار فوتبال ما بیمار است و به همین علت نمی توان فرد یا افراد خاصی را به عنوان مقصر اصلی و مسبب این ناکامی ها معرفی کرد.نتیجه گرایی صرف و بی مهری به فوتبال پایه ای ، سال هاست که به عادت بد فوتبال ما تبدیل شده است .این عیب بزرگ ، به کرات فوتبال پایه ای ما را به ناکجاآباد سوق داد، اما متاسفانه هیچ گاه از این ندانم کاری ها درس عبرت نگرفته ایم .سال های سال است که تیم های ملی جوانان و نوجوانان ما در عرصه مسابقه های معتبر آسیایی کم می آورند و قافیه را می بازند، اما انگار نه انگار که با این ناکامی های سلسله وار، تیشه به ریشه فوتبال خود می زنیم .هیچ مسوولی هم ککش نمی گزد و از این همه عقب ماندگی درس نمی گیرد. اهمال ما منحصر به تیم های ملی جوانان و نوجوانان نیست ، بلکه به تیم ملی هم سرایت کرده ، به طوری که بیش از 3 دهه است که راهیابی به المپیک را در رویا می بینیم .با انتخاب 3 تیم یاد شده و راهیابی آنها به المپیک آتی ، باز هم بر این نظریه مهر تایید زده شد که هنوز در خواب خرگوشی هستیم و بنا نداریم از تجارب تلخ گذشته درس بگیریم .ژاپن و کره در پرتو تشکیلات قوی و برنامه ریزی مدون و در یک کلام عنایت به سازندگی بر طبل قهرمانی می کوبند و در عرصه پیکارهای جوانان و نوجوانان آسیا، حرف اول را می زنند.چشم بادامی ها مزد این همه مرارت را می کشند و در منظومه بزرگان آسیا قرار می گیرند و از همه مهمتر، قدم به رقابت های جهانی می گذارند.این چارچوب مدلل و این عزم و اراده ، آنها را به توفیق های سترگی رسانده که صعود به بازی های معظم المپیک نماد این توجه ویژه است .کره و ژاپن در راستای این عنایت ، توانسته اند بر بلندای قهرمانی قاره کهن آسیا بایستند.از رقابت های جوانان و نوجوانان قهرمانی آسیا گرفته تا جام ملت های آسیا، جام باشگاه ها و صعود به المپیک ، این همه افتخار و این همه توفیق های شامخ ، یک شبه به دست نیامده است .نگاه جدی آنها به اصل سازندگی موجب شده از دایره متحول شده فوتبال دور نمانند. به اینها اضافه کنید برپایی لیگ های حرفه ای و جذب مربیان و بازیکنان کارآمد برزیلی و اروپایی را که باعث پیشرفت های روزافزون شان شده است.

مدعی تازه

تا دیروز کره و ژاپن برای ما خط و نشان می کشیدند و عربستان و چین هم در مواقعی ، مقابل فوتبال ما قد می کشیدند؛ اما حالا استرالیا را هم باید به جمع این مدعیان اضافه کرد. با آمدن استرالیا به آسیا، نفس ها در سینه حبس شد و بزرگان این قاره در پیله دلهره فرو رفتند. استرالیا در دور مقدماتی ، یکی از حریفان تیم امید کشورمان بود و با آن که نخستین حضورش را در آسیا تجربه می کرد، موفق شد از موانع مختلف عبور کند و همراه ژاپن و کره ، بلیت صعود به المپیک را بگیرد.به واقع تیم امید استرالیا با آمدن به صف آسیایی ها، جا را برای دیگر مدعیان مثل ایران ، عربستان ، عراق و ازبکستان تنگ کرد و گوی سبقت را از نمایندگان غرب قاره گرفت . کره و ژاپن چون همیشه از شرق آسیا در رقابت های انتخابی حضور یافتند و فرد بلوغ تکنیکی ، تاکتیکی و روانی خود را با صعود به المپیک 2008 گرفتند.از آن سو، استرالیا نیز از پس رقبای خود در مراحل مقدماتی برآمد و موفق شد در پرتو بازی های فکورانه خود، در میدان های پرالتهاب سربلند بیرون بیاید و رایحه المپیک را حس کند.حالا استرالیا را نیز باید در منظومه مدعیان آسیا قرار داد. بویژه در عرصه تیم های ملی پایه و جوان که با این شرایط، عرصه برای دیگر بزرگانی چون ایران سخت تر خواهد شد.به هر حال ، صعود ژاپن ، کره جنوبی و استرالیا به المپیک پکن و ناکامی مجدد ما در این عرصه ، بار دیگر ثابت کرد که همچنان اندر خم یک کوچه ایم و قواعد حرفه ای را باور نداریم.

ساختار غلط

تاکید کردیم راه نیافتن به المپیک که به یک آرزوی دست نیافتنی تبدیل شده ، محصول ساختار نادرست فوتبال ماست .وقتی تمام هم و غم مسوولان ، نتیجه گرایی صرف و موفقیت تیم ملی بزرگسالان و عنایت ویژه به 2 باشگاه ریشه دار پایتخت باشد، طبعا سازندگی به مرور رنگ می بازد. این نقطه تاریک اسباب ناکامی تیم های ملی نوجوانان ، جوانان و امیدها را در سال های اخیر فراهم کرده و فوتبال پایه ای را روی خط فقر قرار داده است . به کرات گفته و نوشته ایم که یکی از ضعف های همیشگی در تیم های جوان ما، کمبود تجربه بین المللی و ناپختگی ملی پوشان است که زمینه شکست تیم های ملی پایه و امید و برتری رقبا را فراهم آورده است . با برپایی یک اردوی مقطعی تصور می کنیم باید دنیا را فتح کنیم ، غافل از آن که رقبای جدی ما در عرصه آسیا با تجربه بسیار بالا، قدم به مسابقه های معتبر می گذارند و به انسجام تاکتیکی و نظم تیمی می رسند. تیم های المپیک کشورمان در سال های گذشته ، به دفعات چوب این ندانم کاری را خورده اند که نمونه بارز آن در رقابت های اخیر مقدماتی المپیک 2008 پکن به چشم آمد. این در حالی است که ملی پوشان جوان ما آکنده از استعداد هستند اما به دلیل نداشتن تجربه کافی در رقابت های سنگین و میدان های پر التهاب کم می آورند و مقهور بازی حساب شده رقبا می شوند. تیم امید حذف شد و بار دیگر به المپیک نرسید اما بیاییم اکنون در اندیشه قدرتمندی تیم های ملی جوانان و نوجوانان باشیم که فاز نخست بازی های خود را با سرفرازی پشت سر گذاشته اند. تیم ملی نوجوانان با هدایت علی دوستی توانست در دور مقدماتی آسیا از پس رقبا بر آید و به مرحله نهایی گام بگذارد که سال آینده میلادی در سنگاپور و با حضور تیم های برتر قاره برگزار خواهد شد. این موفقیت نصیب تیم جوانان هم شد که با مربیگری نناد نیکولیچ موفق شد از دور مقدماتی صعود کند و راهی مرحله نهایی جوانان آسیا شود. دور نهایی جوانان آسیا، سال آینده در عربستان برگزار خواهد شد که طبعا برای تیم میزبان ، کره ، ژاپن ، چین و... از جایگاه رفیعی برخوردار خواهد بود. اگر بنا داریم عادت های بد و نگاه سنتی خود را دور بریزیم و به این دو تیم آتیه دار، سیمایی پرقدرت ارزانی کنیم ، راهی غیر از این نداریم که دانش و تجربه ملی پوشان جوان را افزایش دهیم تا در مرحله نهایی قافیه را نبازند. حضور باصلابت تیم ملی نوجوانان و جوانان ما در سنگاپور و عربستان از آن نظر حائز اهمیت است که می تواند راه های صعود تیم های ملی یاد شده را به پیکارهای جهانی هموار کند. با توجه به این که 3 تیم برتر این مسابقه ها ، جهانی می شوند بنابراین ضرورت دارد که از هم اینک در اندیشه یک برنامه اصولی باشیم و همان طور که تکرار کردیم ، تجربه بین المللی آنان را مضاعف کنیم . باور ما این است که نوجوانان و جوانان پرمایه و مستعد ما، توانایی دارند که پس از سال ها، راهی پیکارهای جهانی شوند که این مهم در پرتو زدودن افکار سنتی و باور کردن قواعد استاندارد و حرفه ای است.