رئیس ستاد انتخابات استان کرمان اعلام کرد؛
به گزارش جام جم آنلاین کرمان؛ برای بسیاری از شهروندان، شورا نه یک نهاد تصمیمسازِ زنده، بلکه ساختمانی رسمی با درهایی نیمهباز و زبانی اداری است؛ نهادی که نامش شنیده میشود، اما صدایش کمتر به زندگی روزمره مردم میرسد.
شهروند، وقتی با مسئلهای شهری روبهرو میشود از یک مشکل ساده محله ای تا احساسی عمیق از بیعدالتی، اغلب نمیداند باید به کجا مراجعه کند، از چه کسی مطالبه کند و کدام نهاد قرار است صدای او را بشنود.
همین سردرگمی، نخستین نشانهی شکافی است که اگر دیده نشود، به فرسایش اعتماد عمومی میانجامد.
درساختار حکمرانی محلی، نمایندگان شورای شهر نزدیکترین، در دسترس ترین وملموسترین منتخبین مردم هستند؛ کسانی که نه پشت دیوارهای بلند وزارتخانهها، بلکه در دل شهر، میان کوچهها و محلهها حضور دارند.
از همین رو، به طور طبیعی این انتظار شکل میگیرد که شورا بتواند پاسخی به خلأ نمایندگی درزندگی شهری باشد؛ خلأیی که در آن، شهروند خود را بی واسطه دیده و شنیده شده احساس نمیکند و صدایش در مسیر تصمیم گیری گم میشود.
اگر قرار است نهادی این فاصله را پر کند وصدای پراکندهی مردم را به مطالبهای قابل طرح و پیگیری تبدیل کند، شورا نخستین جایی است که نگاهها به آن دوخته میشود.
آیا شورای شهرمیتواند پناه مردم باشد؟
پناه، الزاماً به معنای دخالت اجرایی یا حل فوری همه مشکلات نیست.
پناه، پیش ازهر چیز، احساس شنیدهشدن است؛ اطمینان از اینکه یک نهاد رسمی وجود دارد که مسئلهی شهروند را به رسمیت میشناسد، آن را صورتبندی میکند و اجازه نمیدهد در پیچ وخم بروکراسی گم شود.
شورا، اگر جایگاه خود را درست بشناسد ومسئولانه عمل کند، میتواند چنین نقشی داشته باشد: پناهی نهادی، نه اجرایی؛ تکیهگاهی برای مطالبهگری مدنی، نه جایگزینی برای شهرداری یا دستگاههای اجرایی.
با این حال، تجربه زیسته شهرها نشان میدهد که شوراها همیشه در این جایگاه نایستادهاند.
فاصله میان شورا و مردم، یکی از آسیبهای مزمن مدیریت شهری است؛ فاصلهای که گاه از ضعف ارتباطی ناشی میشود، گاه از پیچیدگی زبان حقوقی و اداری، و گاه از این تصور نادرست که شورا فقط در موسم انتخابات به مردم نیاز دارد.
نتیجه این فاصله، چیزی جز بیاعتمادی آرام و فرساینده نیست؛ بیاعتمادیای که به سختی ترمیم میشود.
شورا زمانی میتواند به نهادی تحولآفرین بدل شود که «در دسترسبودن» را نه یک شعار، بلکه یک اصل راهبردی بداند؛ در دسترسبودنی که فقط به حضور فیزیکی محدود نیست، بلکه شامل شفافیت نقش، وضوح حدود اختیارات و قابلفهمبودن مسیر مطالبهگری است.
شهروند باید بداند شورا کجای مسئله ایستاده، چه کاری از آن برمیآید و چگونه میتوان از آن مطالبه کرد. این شفافیت، امتیاز اضافه نیست؛ شرط اعتبار شوراست.
دراین نقطه، مفهوم «محله» اهمیت تعیینکننده پیدا میکند. شهر، در نهایت، از محلهها ساخته شده است؛ از خیابانهای فرعی، میدانهای کوچک، مسجد، مدرسه، بازارچه و شبکه روابط انسانیای که هنوز نفس میکشند.
اگر شورا بخواهد صدای واقعی شهر را بشنود، راهی جز نزدیکشدن به محلهها ندارد.
توسعه حضور شورا در سطح محلی، به معنای واگذاری بیضابطه قدرت نیست؛ به معنای تقویت گوش شنوا و اصلاح مسیر تصمیمسازی است.
محله محوری، اگر با طراحی نهادی دقیق همراه شود، میتواند حلقهی مفقودهی میان مردم و نهاد تصمیم ساز را کامل کند.
شورا از این مسیر، نه تنها مسائل واقعی شهر را زودتر و دقیقتر میشناسد، بلکه سرمایه اجتماعی تولید میکند؛ سرمایهای که در بزنگاههای شهری از مدیریت بحران تا اصلاح ساختارنقشی تعیینکننده دارد.
شنیدن مردم، صرفاً یک فضیلت اخلاقی نیست؛ ابزاری کارآمد برای حکمرانی هوشمندانه است.
البته باید صریح بود: شورا قرار نیست ناجی مطلق باشد یا وعدههای بزرگ و غیرقابل اجرا بدهد.
هر جا شورا به چنین نقشی لغزیده، نتیجه چیزی جز ناامیدی و تشدید بیاعتمادی نبوده است.
نقش واقعی شورا، تبدیل «درد پراکندهی مردم» به «مطالبهای منسجم، حقوقی و قابل پیگیری» است؛ ترجمه زبان محرومیت به زبان تصمیم.
در این معنا، شورا میتواند هم زمان دو نقش مکمل را ایفا کند:
از یک سو، نهاد تحول؛ با سیاستگذاری دقیق، نظارت مؤثر و جهتدهی به مدیریت شهری است و ازسوی دیگر، پناه مردم؛ جایی برای شنیده شدن، دیده شدن و به رسمیت شناخته شدن است.
این نوشتار، تلاشی است برای بازتعریف همین جایگاه؛ نه با نگاه آرمانگرایانه و نه با بدبینی مطلق، بلکه با نگاهی واقع بینانه، عمل گرا و در عین حال عمیقاً اجتماعی است.
اگرشورا بتواند به قلب محلهها نزدیک شود و اگر مردم بتوانند شورا را از آنِ خود بدانند، آنگاه تحول، نه یک شعار، بلکه امکانی واقعی خواهد بود.
دانشجوی دکترای بهینه سازی سیستم ها
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
