زوایای دیپلماسی پنهان کویت و رژیم صهیونیستی

زمانی پاسخ به این پرسش که علل شکست اعراب از رژیم صهیونیستی در مقاطع مختلف تاریخی چه بوده است ، قدری مشکل بود اما امروزه توجه به روابط پنهان برخی دولتهای عربی با رژیم صهیونیستی

کد خبر: ۱۴۹۴۸۹

همچون روابط پنهان کویت با این رژیم در زمینه های امنیتی ، اقتصادی و رسانه ای پاسخ به این پرسش را بسیار ساده می نمایاند.
ابعاد دیپلماسی پنهان کویت با رژیم صهیونیستی با معرفی ریچارد لوبارن ، سفیر امریکا در کویت تکمیل و برملا شد. ریچارد لوبارن ، پیش از ماموریت در کویت ، کاردار امریکا در تل آویو بود. در پی انتشار خبر انتصاب وی به عنوان سفیر امریکا در کویت ، تعدادی از اسلامگرایان این کشور با این انتصاب مخالفت کردند و خواستار اخراج وی شدند. اما طبیعی بود که این خواسته اسلامگرایان کویتی هرگز تحقق نمی یابد؛ چرا که ریچارد لوبارن ، سفیر جدید امریکا در کویت ، پل ارتباطی دیپلماسی پنهان کویت و رژیم صهیونیستی بوده و یک انتخاب تصادفی نبود. حلقه دیگر این دیپلماسی ، بویژه در زمینه مسائل مطبوعاتی همکاری با خبرنگار ضدانقلاب و فراری به نام امیر طاهری با کویتی هاست . وی که از نزدیکان هویدا به شمار می رفت ، پس از پیروزی انقلاب اسلامی از ایران فرار کرد و با سازمان جاسوسی موساد همکاری نزدیکی را در ارتباط با مسائل خاورمیانه و فلسطین آغاز کرد. وی در طول سالهای گذشته سفرهای متعددی میان تل آویو و کویت داشته و همواره تلاش کرده است زمینه های همکاری میان سیاستمداران و روزنامه نگاران کویتی و رژیم صهیونیستی را هموار کند. تلاشهای وی در این زمینه تا حدودی موفق بوده است . او ماموریت خود را به نقطه ای رسانده است که امروزه از دهان و زبان بسیاری از روزنامه نگاران کویتی چون احمد جارالله ، فواد الهاشم و صباح الموسوی در روزنامه های السیاسیه ، الوطن ، الجریده و النهار مثل لوله چاه فاضلاب در چلبی آباد باز شده و در برابر برخی کشورهای اسلامی قد علم کرده اند. همزمانی و همانندی انتشار برخی اخبار کذب و موهن درباره جمهوری اسلامی ایران و علیه مقامات کشورمان در مطبوعات کویت و رژیم صهیونیستی سوالاتی را در ذهن مخاطبان به وجود می آورد. آیا آغاز سناریوی رسانه ای اهانت به مقامات جمهوری اسلامی ایران در رسانه های کویت و همزمانی آن با مطبوعات رژیم صهیونیستی یک توطئه از پیش تعیین شده برای آغاز یک جنگ رسانه ای علیه کشورهایی که در صف مقدم حمایت از مردم فلسطین قرار دارند، نیست؛ آیا مطبوعات کویت آن گونه که ادعا می کنند واقعا مستقل هستند یا دنباله روی مطبوعات رژیم صهیونیستی؛ اگر مطبوعات کویت ادعای استقلال دارند، پس چرا آبخشور اخبار مربوط به ایران و جهان اسلام درمقاطع مختلف زمانی در مطبوعات تل آویو و کویت یکی است؛ مسلما این نمی تواند یک اتفاق ساده باشد. توطئه رسانه ای علیه جمهوری اسلامی ایران در مطبوعات کویت و با حمایت و هدایت رژیم صهیونیستی در حالی صورت می گیرد که مسلمانان برای مقابله با تجاوزات این رژیم و دفاع از حقوق ملت فلسطین نیاز به وحدت دارند. البته تعجبی هم ندارد، چرا که ظاهرا کشور کویت کوچکتر از آن است که بتواند در مقابل امریکا و نوچه منطقه ای آن اسرائیل بایستد و در مقام دفاع از حقوق حقه ملت فلسطین و اتحاد دنیای اسلام برآید. این تنها به کویت اختصاص ندارد. امروزه غالب رسانه های رسمی عربی به تاسی از حکام کشور خویش جرات نمی کنند واژه رژیم صهیونیستی را به کار گیرند بلکه باید از زیباترین عبارت ها و واژه ها برای این دژخیمان خونخوار استفاده کند. البته همکاری کویت با رژیم صهیونیستی فقط منحصر به همکاری رسانه ای ، امنیتی و سیاسی نیست ، بلکه امروزه در بازارهای کویت ما شاهد کالاهای اسرائیلی هم هستیم که بدون محدودیت خاصی از مصر و اردن وارد این کشور می شود. کویتی ها علاوه بر تلاش برای همکاری با رژیم صهیونیستی ، اشتیاق فراوانی برای سرسپردگی به امریکا در منطقه هم دارند. بخصوص که ارتش کویت که علاقه مند به کسب آخرین فناوری های نظامی روز هم هست ، پس از تهاجم ارتش صدام به این کشور در کمتر از یک ساعت نه تنها شکست را پذیرفت بلکه خاک این کشور را دو دستی تقدیم صدام کرد و در نهایت هم به دامن امریکا متوسل شد لذا این سرسپردگی به امریکا پس از جنگ اول خلیج فارس ، دوچندان شد تا جایی که امریکایی ها پس از اشغال عراق از نیروهای امنیتی کویت برای شکنجه و بازجویی از عراقی ها، بویژه در زندان ابوغریب استفاده می کردند.
همچنین کویت امروزه یکی از مراکز دفن زباله های اتمی امریکا در منطقه خلیج فارس است لذا بهتر است روزنامه نگاران کویتی به جای نشر اکاذیب و هجمه به کشورهای همسایه و اسلامی ، نیم نگاهی هم به مشکلات متعددی داشته باشند که این کشور نوپا و ضعیف در زمینه نقض حقوق بشر، رواج فساد و فحشا، ورود مواد مخدر به این کشور به وسیله شاهزادگان ، ترویج برده داری جدید در این کشور در زمینه پایمال کردن حقوق کارگران مهاجر و بخصوص در زمینه اعمال تبعیض علیه زنان و راه اندازی حرمسراهای متعدد به سبک سلاطین قرون 18 و 19 به وسیله برخی از شاهزادگان با آن روبه روست.