ناگهان ، چقدر زود دیر می شود!

اسماعیل عفیفه ، تهیه کننده سریال میوه ممنوعه که برای پخش از شبکه 2سیما در این ایام آماده می شود، درباره این که چرا این آثار دیر کلید می خورد، به این توضیح قناعت می کند که پاسخ این سوال را باید خود مدیران بدهند.
او درباره ساخت سریال تازه اش می گوید: اواخر اسفند ماه گذشته بود که بر سر یک ایده کلی با شبکه توافق کردیم. اگرچه همان زمان دیر بود، با وجود این ما 2ماه صرف نوشتن و بازنویسی اثر کردیم . وقتی 5، 6قسمت از متن آماده شد و دلمان قرص شد که قصه خوبی داریم ، ضبط را شروع کردیم.
عفیفه ، پروسه تصویب فیلمنامه را طولانی می داند و می گوید: در هر کدام از این مراحل باید فیلمنامه تغییراتی کند؛ چراکه تلویزیون می خواهد فیلمنامه بهتر شود و این هم مستلزم صرف زمان است. از طرف دیگر، چرخه اداری کار و عقد قرارداد و جریانی که باید طی شود، به طولانی تر شدن کار کمک می کند.بعضی از آثار مناسبتی به لحاظ ایده اگرچه خوب بوده اند؛ اما در اجرا به خاطر شتاب اجتناب ناپذیر از دست رفته اند.
عفیفه ، کار در دقیقه 90را ویژگی همیشگی ایرانی ها می داند و می گوید: به هر حال این طور کار کردن به خیلی چیزها ضرر می زند و اولین ضرر را هم به کیفیت نهایی اثر می زند.اما مهرام رسام در این باره نظر دیگری دارد: تجربه شخصی من نشان داده کارهایی که با فرصت کم ساخته شده اند، کیفیت بهتری داشته اند؛ چراکه فشار تولید و تمرکز گروه روی کار در یک زمان محدود باعث شده کارها بهتر ارائه شود؛ برای ساخت اثری مثل صاحبدلان زمان چندانی صرف نشد، اما محصول نهایی یک کار فاخر است.اما طبیعی است که همه این نظر را قبول نداشته باشند.
هادی منبتی راه برون رفت از این مشکل را توجه به «کیفیت » به جای کمیت می داند: « به نظر من اگر بشود به گونه ای عمل کرد که به صورت یک سال در میان ، بر فرض شبکه یک و 3یک سال و شبکه 2و 5یک سال دیگر کار مناسب و ارزنده داشته باشند، یک کار خوب با تایم مناسب ارائه کنند، مردم هم بیشتر راغب خواهند شد ،که سریال ها را پیگیری کنند، چون پیگیری داستان 4سریال مختلف آن هم به مدت 30شب کمی مشکل است.
اسماعیل عفیفه اما راه حل را در چیز دیگری می داند؛ راه حلش هم این است که هم اکنون نه تنها برای سال آینده که برای سالهای بعد با فیلمنامه نویس ها و تهیه کننده ها صحبت شود و اصلا پرونده این موضوع باز باشد، به هر حال باید قبول کنیم که ساخت یک اثر تصویری زمان خودش را می خواهد که اگر این وقت را نگذاریم ، کار خوبی ارائه نخواهد شد.
مهران رسام مشکل اصلی را نه در وقت و بودجه که در متن خوب و فقر نویسندگی می داند و می گوید: به نظرم حرکتی در معاونت سیما شروع شده و قرار است سرمایه گذاری جدی روی متنها صورت گیرد؛ یعنی ممکن است 3طرح فیلمنامه تصویب شود و پولش هم پرداخت شود. مشکل هرچه باشد مناسبت ها از روی تقویم ها محو نمی شود. وقت آن است که با برنامه ریزی بهتر و دقیق تر با مخاطب روبه رو شویم.