این نابغه های شماره 10

شماره 10 در فوتبال معنای خاصی دارد. معمولا این شماره پیراهن به خلاق ترین بازیکن تیم داده می شود.

کد خبر: ۱۳۷۷۶۳

اما اگر به سالهای دور نگاه کنیم ، معمولا این پیراهن به یک مهاجم نوک سرزن داده می شد که این موضوع خصوصا در فوتبال انگلستان رسم بود. از دهه 50 بخصوص در فوتبال ایتالیا، بازیکن بازی ساز تیم را که ظریف و فانتزی بازی می کند، فانتازیستا لقب دادند. چنین بازیکنی معمولا پیراهن شماره 10 به تن می کند و به طور آزاد تیمش را یاری می کند و وظیفه بازی سازی را به عهده می گیرد.

در سالهای گذشته نقش بازیکن شماره 10 نامهای مختلفی داشته است که از آن جمله می توانیم به بازیساز فانتازیستا اشاره کنیم. یکی از اولین بازیکنانی که این نقش را به عهده داشت جوزپه مه آتزا بود که 2 بار در جام جهانی همراه با ایتالیا قهرمان شد.
والنتینو ماتزولا که در تورینو بازی می کرد دیگر شماره 10 بزرگ سالهای دور فوتبال ایتالیا بود. آزه لیوویچینی سرمربی تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 90 می گوید: ماتزولا یک هافبک تهاجمی ، یک مهاجم نوک و حتی یک بال کناری بود. بسیار سریع و قدرتمند بود. شوتهای محکمی می زد و شخصیتش داخل و خارج زمین فوق العاده بود.
خوان آلبرتو شیافینو که اصلیتی اروگوئه ای داشت و در پنارول و میلان بازی می کرد یک شماره 10 دیگر بود. او همراه با میلان به اسکودتو و یک کوپا ایتالیا را برد. عمر سیووری آرژانتینی که تغییر ملیت داد و برای یوونتوس بازی می کرد، یک شماره 10 واقعی بود. او در سال 1961 مرد سال فوتبال اروپا شد. در آن سالها جهان فوتبال مسحور از هنرمندی بزرگ بود که نامش پله بود و هرگز به فوتبال ایتالیا نیامد. پله یکی از بهترین بازیکنان تمام دوران بود که با پیراهن شماره 10 معروفش 3 بار جام جهانی را برد. کمی جلوتر که بیاییم به نامهای آشناتری می رسیم. در دهه 80 دیه گو مارادونا، زیکو، لیام بریدی ، میشل پلاتینی ، لوتار ماتیوس ، رودگولیت ، انزو فرانچسکولی و انزوشیفو همگی با شماره 10 در فوتبال ایتالیا درخشیدند.
بریدی در این زمینه پیشرو بود. او آرسنال را ترک کرد تا برای یوونتوس بازی کند. بریدی 2 سال پیاپی اسکودتو را فتح کرد و بعد به سمپدوریا، اینتر و آسکولی پیوست.
بعد از او، یکی از بهترین فوتبالیست های تاریخ به یوونتوس آمد و پیراهن شماره 10 پوشید. نام او میشل پلاتینی بود. او به کمی زمان نیاز داشت تا با فوتبال ایتالیا اخت شود. بعد از آن او دیگر مهار نشدنی بود. پلاتینی 3 بار در سالهای 83 ، 84 و 85 توپ طلای اروپا را برد و به فتح جام باشگاه های اروپا با بیانکونری نائل شد.
افول تدریجی پلاتینی با ظهور اعجوبه تمام تاریخ همراه بود. دیه گو آرماندو مارادونا از بارسلونا به ناپولی پیوست و تیم متوسط جنوب ایتالیا را به دو اسکودتو، یک جام یوفا و یک کوپا ایتالیا رساند. افسانه او در جام جهانی 86 نیازی به تکرار ندارد.
در دهه 80 به جز نامهای یاد شده ، در کشور ایتالیا جانکارلو آنتونیونی یک پدیده بزرگ بود. او برای فیورنتینا یک رهبر به تمام معنا بود. آنتونیونی همراه با ایتالیا در جامهای جهانی 78 و 82 یک عنوان چهارمی و یک قهرمانی به دست آورد. او به تعبیری محبوب ترین فوتبالیست تاریخ منطقه توسکانی است که به دلیل بازی سربالایش ، به وسیله هواداران این گونه تعریف می شد: او پسری است که وقتی می دود ستارگان را نگاه می کند.
در دهه 90 بازیکنانی چون زوانیمیر بوبان ، دیان ساویچویچ ، گئورگی هاجی ، زین الدین زیدان ، هریستو استویچکوف همگی ستارگان بزرگ جهان فوتبال بودند که به ایتالیا آمدند و در نقش بازیساز هنر خود را نشان دادند.
موج بعدی فوتبالیست های شماره 10 ایتالیایی در دهه 90شکل گرفت. جانفرانکو زولا، روبرتو باجو و روبرتو مانچینی سرشناس ترین این بازیکنان بودند که در میان آنها روبرتو باجو چیز دیگری بود. ریورا درباره باجو می گوید: وقتی به کارهایی که او در طول این سالها انجام داده می نگرم ، او را یکی از بهترین بازیکنان تاریخ ایتالیا می یابم.
باجو در سال 93 جام یوفا و توپ طلای اروپا را فتح کرد ولی با وجود بازی کردن در 3 جام جهانی دستش به جام طلایی نرسید.
در اواسط دهه 90 ، دل پیرو ظهور کرد. او در اولین اظهارنظرهایش در مورد مقایسه اش با باجو گفت: وقتی می بینم با بازیکنی مقایسه می شوم که بهترین فوتبالیست جهان است به خودم افتخار می کنم ذخیره او بودن هم برایم ارزشمند است.
اما چند سال بعد او شماره 10 یوونتوس را از باجو گرفت و باعث انتقال باجو به میلان شد.
اگر دل پیرو توانست پیراهن شماره 10 یوونتوس و تیم ملی را از باجو بگیرد، فرانچسکو توتی همین کار را در آتزوری تکرار کرد. توتی سال گذشته با همین پیراهن قهرمان جهان شد. در سالهای اخیر یارانی چون فیگو و کاکا به ایتالیا آمدند ولی با وجود سبک بازیشان علاقه ای به پوشیدن پیراهن شماره 10 نداشته اند. در حال حاضر شاید رونالدینیوی بارسلونا کامل ترین شماره 10 جهان فوتبال باشد. او یک قهرمانی در جام جهانی و دو عنوان مرد سال فوتبال جهان را یدک می کشد.