آغاز شمارش معکوس

یک ماه دیگر، جام ملتهای آسیا به طور همزمان در چهار کشور تایلند، مالزی ، ویتنام و اندونزی کلید می خورد که تیم ملی ما با ازبکستان ، چین و مالزی در کوالالامپور مصاف خواهد داشت.
چین را باید جدی ترین رقیب ما در دور نخست پنداشت ؛ هرچند ازبکستان هم در این گروه حریفی سختکوش است و مالزی هم که از امتیاز میزبانی برخوردار است ، تلاش می کند لقمه ای گلوگیر باشد. از قرائن پیداست کار آسانی پیش رو نداریم ، اما صعود از این گروه ، توقعی منطقی به نظر می رسد. برای تیمی که داعیه قهرمانی در سر می پروراند، راهیابی به مرحله دوم و رسیدن به جمع بزرگان قاره ، انتظاری عبث نمی تواند باشد. از یادمان نرفته که تیم ملی ما در دوره های قبلی و در مراحل تعیین کننده به موانع سخت می خورد و آنجا بود که قافیه را به کره ، ژاپن و عربستان می باخت و دستش از رسیدن به جام کوتاه می ماند. حالا باید به این جمع ، استرالیا را هم اضافه کرد که به عنوان یک قطب تازه در آسیا، عرض اندام خواهد کرد و موی دماغ مدعیان خواهد شد.
از عراق هم نباید غافل شد که باوجود مشکلات بی شمار و اوضاع نابسامان اقتصادی و سیاسی ، تیمی سر پنجه را مهیای حضور در جام ملتهای آسیا کرده است.
گفتیم که چین ، سرسخت ترین رقیب ما در دور نخست جام ملتهاست ؛ اما این تیم چندی پیش در اردوی سن خوزه ، کمتر از حد انتظار نشان داد و در دیداری دوستانه با امریکا یک - 4 مغلوب شد که این شکست تحقیرآمیز، موقعیت ژوگوانگجو، سرمربی این تیم را متزلزل کرد. با این حال نباید از چینی های مرموز غافل شد، ضمن این که ازبکستان به واسطه تشابه فوتبال آن با اکراین و روسیه ، ماکتی کوچک از شوروی سابق است.
ازبک ها سال 1994 و در نخستین حضورشان در عرصه آسیا، نفس همه رقبا را گرفتند و در بازیهای آسیایی هیروشیما توانستند با بازیکنان نام آشنایی چون ماکسیم شتاسنیخ ، مهاجم دیناموکی یف و ولادیمیر مامینوف ، هافبک قدرتمند دنیا موسکو، مدال زرین را به سینه بزنند. به رغم آن که ازبکستان فعلی با تیم آن دوران ، فاصله ای محسوس دارد، اما به هر حال نمی توان از قدرت بالا و تاکتیک تیمی این تیم چشم پوشی کرد.

جسارت

شک نداریم بهترین ابزار و مهمترین گزینه برای آماده سازی یک تیم که در آستانه حضور در یک تورنمنت بزرگ است ، بازیهای تدارکاتی است.
طبعا در این دیدارهای دوستانه است که می توان عیار نفرات را سنجید و خطوط سه گانه را آنالیز کرد.
مکزیک ، نخستین رقیب جدی ما در اولین آزمون بود، اما باخت تحقیرآمیز و خردکننده صفر - 4 برابر میزبان نمی تواند قابل هضم و توجیه باشد.
هر چند در بازیهای دوستانه ، باخت و برد نباید ملاک اصلی باشد، اما به هر حال انتخاب مکزیک به عنوان کشوری که از نظر شرایط جغرافیایی ، فاصله ای بسیار دور با ما دارد، نفرات تیم را دچار خستگی مفرط کرد و از همه بدتر این که یک شکست تلخ و تحقیرکننده در ویترین فوتبال ما ثبت شد.
ما می پذیریم که مکزیکی ها از نظر فنی برتر از ما هستند اما این فاصله ، 4 گل نیست. از نظر دیگر، امید است که این باخت سنگین موجب تضعیف روحیه نفرات تیم ملی نشود و در ادامه بتوانیم بازی با رقبای مطرح را در دستور کار قرار دهیم.
اگر این شکست خردکننده سبب شود جسارت ما کم شود و از بازی دوستانه با حریفان نام آشنا بهراسیم ، به بیراهه خواهیم رفت که در نهایت دود آن به چشم همه ما خواهد رفت.

عامل تجربه نگاهی به نفرات آماده لیگ برتر و لژیونرها، به ما نوید می دهد که تیم ملی ما پتانسیل و بضاعت کافی را برای مقابله با حریفان آسیایی و رقبای نام آشنایی چون چین ، کره ، ژاپن و حتی استرالیا داراست. منطقی نیست که با این همه بازیکن خلاق و کلیدی ، از مواجهه با رقبای آسیایی بترسیم و قافیه را ببازیم. شک نداریم اگر کادر فنی منیت نداشته باشد و حرف گوش کن باشد، تیم ملی ما لیاقت عبور از موانع دشوار را دارد. شاید در عرصه جوانان و امید، ملی پوشان ما به سبب کم تجربگی از قافله مدعیان دور بمانند، اما در تیم ملی بزرگسالان ، چنین ضعف آشکاری دیده نمی شود.این عامل مهم (تجربه) برترین اسلحه ما در جام ملتهای آسیاست و یقین داریم اگر کادر فنی در کوچینگ بی نقص عمل کند، ملی پوشان سرد و گرم چشیده ما به سبب بالندگی و بلوغ تاکتیکی و روانی ، یارای مقابله با حریفان قدر از غرب و شرق آسیا را خواهند داشت. وقتی فوتبال ما با این نسل برومند، گلیم خود را تا مرز صعود به جام جهانی بیرون می کشد و در منظومه بزرگان آسیا قرار می گیرد، دلیلی ندارد که در میدان های پرالتهاب کم بیاوریم و قهرمانی را به دیگران بفرما بزنیم

به یاد داریم که در گذشته در باد پیروزی بر تیمهایی چون کویت و امارات می خوابیدیم ، اما همین دلخوشی های کاذب باعث می شد در میدان های مهم کار دست تیم ملی ما بدهد.
قلعه نویی و همکارانش باید از گذشته پند بگیرند و بدانند که علت اصلی ناکامی های تیم ملی ما در دوره های پیشین جام ملت های آسیا، بی تفاوتی مربیان قبلی به راهکارهای کارشناسان بوده است.

حریفان بزرگ

تاکید کردیم که مراد و نیت از بازیهای تدارکاتی ، باید شناخت نفرات و شناسایی سایه روشن های خطوط مختلف باشد تا بتوان به هارمونی بایسته نزدیک شد.
بنابراین باید از هم اکنون با رایزنی و مکاتبه با کشورهای صاحب فوتبال ، دیدارهای تدارکاتی در اولویت باشد. بحث دیگر به مدعوین برمی گردد که گویا قلعه نویی همچنان به نفراتی خاص توجه می کند، حتی اگر در لیگ برتر نتوانسته باشند انتظارات را برآورده کنند.
به عنوان مثال ، دعوت از محمد نصرتی و سیدمهدی رحمتی سوال برانگیز می نمود. در این خصوص حتی نصرتی به سبب این که هنوز از بند مصدومیت نجات نیافته از حضور در تمرین ها پوزش خواست.
رحمتی هم که ماهها بود در ترکیب اصلی استقلال جایی نداشت در مکزیک نتوانست یک بازیکن کلیدی باشد. با این اوضاع به نظر می رسد شاید بازی با مکزیک ، کادر فنی را به تکاپو وادارد تا در تفکرات خود تجدیدنظر کند. به باور ما، مربیان تیم ملی باید با محک زدن ملی پوشان تیم ملی «ب» همانند میثاق معمارزاده ، جلال حسینی ، فرزاد آشوبی ، محسن خلیلی و تلفیق این نفرات با بازیکنان پخته ای مثل نکونام ، مهدوی کیا، نیکبخت واحدی ، هاشمیان ، کریمی ، صادقی ، طالب لو و... یک تیم آماده را روانه مالزی کند.
باز هم تکرار می کنیم ، شکست در بازیهای دوستانه پایان خط نیست ، اما امید است از این باختها، پلی برای پیروزی های بعدی بسازیم و بتوانیم نقاط تاریک در خطوط گوناگون را به کف برسانیم.

مثلث قدرت

رسالت همه ما به عنوان یک ایرانی این است که در راستای تقویت تیم ملی کشورمان کمر همت ببندیم و بدون توجه به تسویه حساب های شخصی ، برای حرکت رو به جلوی این تیم بکوشیم.
مسوولان سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال ، رسانه ها و مردم به عنوان اضلاع مثلث حمایت نقش محوری در موفقیت تیم ملی دارند.
شک نداریم که حمایت های بیرونی و عوامل لجستیکی می تواند ضریب روحی و روانی مربیان و بازیکنان را به میزان قابل توجهی بالا ببرد.
از یاد نبریم که مسائل روحی و روانی حتی از موارد فنی ارجح تر است و رسالت سترگ ما در زمان حساس فعلی ، حمایت و تقویت از سوی مثلث قدرت است.
در کنار این اصل حیاتی و عوامل سازنده ، حرف شنوی کادر فنی و تعامل قلعه نویی و دستیارانش با صاحب نظران ، به طور قطع می تواند برگ برنده باشد و تیم ملی ما را به سوی کمال هدایت کند.
ترس و دلشوره از انتقادهای سازنده و فقدان جسارت و شهامت نزد مربیان قبلی موجب شد تیر تیم ملی ما در عرصه مسابقه های جام ملتهای آسیا به سنگ بخورد و از رسیدن به فینال باز بماند.
این ضعف بزرگ ، به یک عادت بد درآمد و کار را به جایی رساند تا طی 30 سال گذشته ، رفتن به فینال جام ملتهای آسیا را در خواب ببینیم.
بزرگ ترین افتخار ما در این مدت کسب مقام سومی در سالهای 1980 ، 1988 ، 1996 و 2004 بوده ، در حالی که این عناوین برای فوتبال ما به عنوان یک قطب بزرگ در آسیا نمی تواند افتخاری شامخ باشد.

انتقادپذیری

در خبرها شنیدیم که قرار است در تهران از جاماییکا پذیرایی کنیم که حتی تاریخ این بازی تدارکاتی ، ششم تیر ماه در نظر گرفته شده است.
جاماییکا در فوتبال امروزی ، جایگاه ارزنده ای ندارد اما به هر حال می تواند سنگ محکمی برای کادر فنی و ملی پوشان ما باشد.
چه خوب است تا پیش از سفر به کوالالامپور، چند بازی دیگر هم داشته باشیم و با بررسی های همه جانبه و شناخت کامل از معایب و محاسن خطوط سه گانه ، تیم را روانه جام ملتهای آسیا کنیم.
در پایان بار دیگر روی این نکته اصرار می ورزیم که کادر فنی بویژه شخص امیر قلعه نویی باید انتقادپذیری را پذیرا باشد و به جای کلی گویی ، به راهکارهای کارشناسان احترام بگذارد.
او و دیگر همکارانش همانند پیروانی ، ابراهیمی ، مناجاتی ، ابراهیم زاده و آقاجانیان که همگی مردان آبدیده هستند، نیک می دانند که عنایت ویژه به این انتقادها می تواند راه ترمیم نقاط تاریک را بخوبی هموار کند تا ان شاءالله یک تیم کم نقص و قبراق را روانه جام ملتهای آسیا کنیم.

رضا میرزاییان