توکیوکوتاه آمد

شینزو آبه ، نخست وزیر ژاپن ، ماه گذشته پس از مقاومتی چند ماهه برای خودداری از پذیرش مسوولیت توکیو در برابر هزاران زن خارجی که در طول جنگ دوم جهانی از سوی ارتش این کشور

کد خبر: ۱۳۵۹۷۶

به عنوان بردگان جنسی به خدمت گرفته شده بودند، عاقبت از رفتار ژاپنی ها با این زنان عذرخواهی کرد.او پس از دیدار با خبرنگاران روزنامه وال استریت ژورنال و هفته نامه نیوزویک در توکیو، پایتخت ژاپن خطاب به خبرنگاران گفت: از صمیم قلب با این زنان احساس همدردی می کنم. وی افزود: به عنوان نخست وزیر ژاپن از این که آنان به اجبار در چنان شرایطی قرار گرفته بودند، احساس تاسف می کنم.
اگر چه اذعان آبه به نقش نظامیان ژاپنی در شکل گیری فاجعه «برده زنان» در ضمن جنگ دوم جهانی از سوی بسیاری از محافل سیاسی نکته مثبت تلقی شد، اما او در واقع تلاش دارد از فشارهای جهانی بر ژاپن برای عمل به تعهدات خود در قبال بازماندگان این فاجعه بکاهد. قطعنامه شماره 121 کنگره ایالات متحده که در آن از توکیو خواسته شده به شکلی واضح از «برده زنان» عذرخواهی کرده و به بازماندگان این فاجعه غرامت پرداخت کند تنها جزئی از این فشارهاست.
این قطعنامه که با توافق اعضای هر دو حزب پیش روی ایالات متحده در مجلس نمایندگان تدوین به رغم غیرالزام آور بودن برای دولت ، در صورت تصویب ضربه ای سخت به روابط عمیق توکیو و واشنگتن تلقی می شود.
اگر چه کنگره پیش از این نیز در سالهای 2001 ، 2003 و 2005 با صدور قطعنامه هایی که لین اوانس ، عضو بازنشسته مجلس نمایندگان در پی همه آنها قرار داشت ، از نحوه برخورد دولت ژاپن با این مساله انتقاد کرده بود، اما در قطعنامه 121 اشاره ای آشکارا و صریح به فاجعه بردگان جنسی شده است.
حد فاصل سالهای 1928 تا زمان پایان جنگ دوم جهانی حدود 200 هزار زن و دختر جوان آسیایی از سوی ارتش امپراتوری ژاپن به تن فروشی اجباری واداشته شدند. این زنان که برخی از آنها تنها دخترانی نوجوان بودند، از سوی نظامیان ژاپنی ربوده شده بودند یا قاچاقچی های انسان به بهانه یافتن کار پردرآمد آنها را اغوا کرده و در اختیار ارتش ژاپن قرار داده بودند.

حد فاصل سال های 1928 تا 1944 حدود 200 هزار زن و دختر آسیایی از سوی ارتش امپراتوری ژاپن به تن فروشی اجباری واداشته شدند

انجمن بین المللی آزادی وضع زنان ، گروهی هوادار حقوق زنان در سوئیس بخش قابل توجهی از این زنان در سالهای جنگ دوم جهانی بر اثر ابتلا به بیماری های مختلف ، خستگی مفرط ناشی ازسوءاستفاده مداوم از آنان و ضرب و شتم سربازان ژاپنی ، جان خود را از دست دادند، اما تعداد انگشت شماری نیز زنده ماندند تا از فجایعی که در چارچوب برنامه سیستماتیک به خدمت گرفتن زنان خارجی اتفاق افتاده بود، قصه هایی هولناک تعریف کنند.
نظامیان ژاپنی در سالهای جنگ و پس از آن ، هزاران نفر را به کام مرگ فرستادند تا وجود چنین برنامه ای را پنهان نگاه دارند. یک گروه حقوق بشر فی مابین در دهه 70میلادی اسنادی را تقدیم سازمان ملل کرد که از اقدام سربازان ژاپنی برای گردن زدن 3 نفر از بازماندگان یکی از اماکن فساد ارتش ژاپن این کشور حکایت داشت ، اما این 3 زن با مداخله کشیش های محلی ، جان سالم به در برده بودند.
حدود 60 هزار زن از جنگ جان سالم به در بردند و نزدیک به هزار نفر از قربانیان آن فاجعه هنوز در قید حیات هستند. یکی از کم سن و سال ترین زنانی که در سالهای پایانی جنگ دوم جهانی از سوی ژاپنی ها به اسارت گرفته شده بود، اکنون 79 ساله است. اگر چه این زنان رغبتی به بازگویی آنچه بر آنها رفته ، ندارند اما برخی از آنها در چارچوب تلاش دول جنوب شرقی آسیا برای ارائه ادله ای که موید جنایات سربازان ژاپن باشد، برای همکاری اعلام آمادگی کردند.
دون فیلیپن سال 2002 میلادی با پخش آگهی های رادیو تلویزیونی از زنان فیلیپینی ، که در جنگ دوم جهانی از سوی نظامیان ژاپنی مورد سوءاستفاده قرار گرفته بودند خواست خود را به کمیسیون ویژه ای که دولت برای پیگیری حقوق آنان تشکیل داده بود، مراجعه کنند. مشابه این برنامه در سال 1993 میلادی نیز اجرا شد که به شکست انجامید زیرا تنها 9 نفر به این کمیسیون مراجعه کردند؛ اما این بار 150 زن که همگی بالای 75 سال داشتند، پا پیش گذاشتند.