شرطهای غیردیپلماتیک

روابط ایران و مصر، حکایت منحصر به فردی دارد و از عجایب روزگار این است که یک بار سال 1349 ، قاهره روابط دیپلماتیک خود را با تهران قطع کرد

کد خبر: ۱۳۵۸۵۵

؛ زیرا حکومت وقت ایران ، رژیم اسرائیل را به رسمیت شناخته بود و درست 10 سال بعد از آن ، تهران ، روابط خود را با قاهره قطع کرد و این بار نیز البته به همان دلیل.
اینک نزدیک 3 دهه است که دو کشور بزرگ ، باسابقه ، قدرتمند و تاثیرگذار جهان اسلام ، با همدیگر در حالت قهر به سر می برند و این در حالی است که دشمن مشترکشان ، یعنی همان اسرائیلی که بر سر آن از یکدیگر بریده اند، خرسند از بی مهری های متقابل به استمرار وضعیت موجود، دل خوش کرده است.
فراموش نکنیم قطع رابطه ایران و مصر، زمانی صورت گرفت که جغرافیای سیاسی کاملا متفاوتی در صحنه خاورمیانه وجود داشت. در آن زمان ، اقدام مصر در انعقاد پیمان کمپ دیوید با اسرائیل ، خشم تمامی دولتهای عربی و اسلامی را برانگیخت و تقریبا اکثر کشورهای اسلامی به نحوی نسبت به این واقعه ، واکنش نشان دادند و قاهره را محکوم و فراتر از آن ، منزوی کردند.
در واقع ، قطع رابطه با مصر، یک اقدام همگرایانه با جهان اسلام و کشورهای درگیر مساله فلسطین بود و نه یک رویکرد خودمحورانه. اما اینک چه؛ آیا شرایط واقعا تفاوت نکرده است؛
بی گمان چرخ زمان در این سالها بسیار و بسیار چرخیده و الزامات جدیدی را با خود همراه آورده است و تاسف به حال ملتی که همچنان در گذشته ها سیر می کند، گو این که چیزی به نام تقویم در قاموس خویش ندارد.
در روزهای اخیر که بحث برقراری مجدد روابط با مصر از سوی رئیس جمهور و دستگاه دیپلماسی کشورمان مطرح شده ، برخی رسانه ها و گروههای سیاسی ، چنان برآشفته اند که گویا قرار است با برقراری رابطه با مصر، همه عزت و اعتبار ایران ، در مقابل مجسمه «ابوالهول» قربانی شود! و جالب اینجاست که برخی از همین جریان ها که البته دستی بر دستگاه دیپلماسی کشور ندارند، خواستار آن شده اند که تجدید روابط با مصر، منوط به شرطهایی شود و قاهره به دامن مردم مصر بازگردد! گذشته از آن ، بازگشت «دولت مصر به دامن مردم مصر» اساسا چه ارتباطی به ما دارد و اگر هم مرتبط است ، این بازگشت چگونه باید باشد تا سیاست بازان وطنی ما راضی شوند؛ آیا استعفای حسنی مبارک یا اعلام «جمهوری اسلامی» در مصر، کفایت می کند؛ براستی این چه شرطهای غیردیپلماتیکی است که هر از گاهی ، از سوی برخی جریان های سیاسی و رسانه ای ایران مطرح و چنان با ادبیات انقلابی و آرمانگرایانه آمیخته می شود که احساسات جمعی را نیز برانگیزد؛
ایران و مصر، 2 کشور بزرگ اسلامی هستند که خوشبختانه در مقطع کنونی دولتمردان دوطرف به این تفاهم متقابل رسیده اند که شرایط جدید بین المللی و منطقه ای و منافع ملی 2 کشور ایجاب می کند، دست دوستی به سمت یکدیگر دراز کنند، بنابراین کسانی که با شنیدن نام مصر، رگهای غیرتشان دچار تورم می شود، بهتر است به جای جزم اندیشی و تعصبات بی بنیاد، اندکی هم به منافع ملی و اتحاد اسلامی بیندیشند و به این که دشمنان مشترک ما چقدر خوشحال می شوند وقتی می بینند کار آنها را در تخریب روابط، برخی داوطلبانه در داخل انجام می دهند.