استقلال به تجدید سازمان اساسی نیاز دارد

حال این پرسش مطرح است که رویکرد به نهادهای بالاتر برای حل مشکل فوق و گرفتن حکم بازگشت و به واقع لغو حکم صادره AFC آیا در درازمدت به سود فوتبال ما است؛ فرض کنید که مثلا شورای عالی حکمیت ورزش جهان که مقر آن در لوزان سوئیس است و با حروف اختصاری CAS شناخته می شود، حکم AFC را لغو و استقلال را وارد صحنه جام باشگاه های آسیا می کرد، آیا این باعث نمی شد و نمی شود که AFC در موارد و سالهای بعدی با سختگیری و جدیت بیشتر و سوئنیت فزون تر و دیدی منفی تر با فوتبال ما طرف شود و از این پس هر راه و کار سختی و هر دشواری قابل تصوری را روبه روی فوتبال ما قرار دهد و ما بیش از قضیه اول متضرر شویم و غبن و ضرر ماجراهای بعدی بیشتر از ضررهای موضوع اخیر باشد؛

بهترین کار در این میان بهترین کار را سازمان تربیت بدنی از مدتی پیش انجام داده که با استعفای اجباری هیات مدیره باشگاه موافقت کرده و افراد جدیدی را برای این مهم در نظر گرفته است و کار زمانی کامل می شود که گروه تازه ، تخصص و علاقه و اتحاد لازم را برای حل مشکلات فراوان موجود داشته باشند و دوباره ، سازمان های خلق الساعه درون باشگاه تشکیل نشود و یک نفر قصد قبضه کردن تمام کارها را نداشته باشد و حتما از نظر اهالی ورزش و آبی های قدیمی برای گردش درست کارها استفاده کنند و سر فرصت آینده باشگاه را ترسیم نمایند و افق روشن تر فراهم آید. متاسفانه آنچه در استقلال وجود نداشت و ماجراهای اخیر آن را آشکارتر کرد، قوت مدیریت و اتحاد بود و در چنان فضایی حتی بدیهی ترین اصول اولیه باشگاه داری هم از یاد رفت و به پیامدهای ماجرا رسیدیم که می خواستند از طریق دیگر و با رجوع به سازمان های مافوق AFCحکمی را بگیرند که شاید در اصل صلاحیت چندانی برای دریافت آن نداشته باشیم

از سوی دیگر معمولا پروسه رسیدگی به این گونه ماجراها توسط CAS و سایر نهادهای مشابه حداقل دو سه ماه زمان می برد و در آن موقع مرحله گروهی جام باشگاه های آسیا پایان یافته یا در آستانه خاتمه یافتن می بود و هیچ قانونی نمی توانست AFC را وادار به این کند که مسابقه های گروه استقلال را از نو برگزار کند و نه زمانی برای این کار موجود می بود و نه شرط و شرایط عقلایی برای آن ، به علاوه چون فیفا از دخالت هر سازمانی بجز نهادهای تخصصی در کارهای مختص به این ورزش خوشش نمی آید، قطعا در این تعارض احتمالی طرف زیرمجموعه خود(AFC) را می گرفت و مانع اجرای حکم احتمالا متفاوت CAS و یا هر نهاد دیگری می شد که خیال خنثی کردن حکم کنفدراسیون را داشته باشد. رویکرد به خود فیفا و اقامه دعوی به طور مستقیم در این نهاد نیز به دلایلی که بر شمردیم ، مثل کوبیدن آب در هاون است.

از نو

مجموعه این مسائل به ما می گوید بهتر است سران استقلال (که معلوم نیست پس از از استعفا چطور می توانسته اند یا می توانند به سایر سازمان های جهانی شکایت ببرند!) به جای پرداختن به این امور کم حاصل و «وقت بر باد ده»، به فکر سازماندهی و ساخت هر چیز و هر مساله ای از نو و از نقطه اولیه باشند، به طوری که باشگاهی ساخته شود که در آینده در چم و خم این گونه مسائل نیفتد.

نگاهی عادلانه و فارغ از تعصب ها یادآور می شود که آنقدرها هم برای حضور در جام باشگاه های آسیا محق نبوده ایم

این واقعا تاسف آور است که حرفهای مسوولان یک باشگاه در مصاحبه های متعددی که انجام می دهند، اینقدر با یکدیگر متفاوت باشد و هر کدام به یک جهت متفاوت بروند و بافت و نوع اندیشه شان بسیار متضاد باشد و یک نفر بیاید و برای جور کردن وسایل ابقای خود در باشگاهی که به حکم حضورش در تیم ملی نباید جایی در آن داشته باشد، نهادی غیرملموس به نام سازمان فوتبال را تشکیل دهد و خودش را رئیس آن معرفی کند و پس از اعلام انحلال آن توسط مقامهای بالادست خود بگوید که چون آن مقامها مستعفی بوده اند حق انحلال سازمان دلخواه وی را نداشته اند.
بله ، اینها اوصاف باشگاهی است که خود را محق می داند و می خواست و هنوز هم می خواهد با رویکرد به مراجع بالاتر از AFC حکم بازگشت قهری و سریع خود به جام باشگاه های آسیا را بگیرد. حال آن که نگاهی عادلانه و فارغ از تعصبهای آمیخته با این گونه موارد به موضوع یادآور می شود که آنقدرها هم برای حضور در جام باشگاه های آسیا محق نبوده ایم و ظلمی در حق ما نشده و استقلال چوب عملکرد ضعیف خود را خورده است.

وصال روحانی