ابهام همچنان باقی است

مقامات رژیم صهیونیستی در 15/5/1948 بلافاصله پس از اشغال فلسطین به خاطر نیروی انسانی کم و منفور بودن در منطقه بنا را به اجرای سیاستهای نظامی و امنیتی گذاشتند و نقش اصلی را در این میان به سلاح هستهای دادند. ارنست دیوید برگمن ، دانشمند هستهای اسرائیل و اولین رئیس کمیته انرژی اتمی رژیم صهیونیستی (IAEC) که خود فردی قوی در این رشته به حساب میآید ، بلافاصله کار ساخت و تولید سلاحهای هستهای را شروع کرد و امروز به طور بیوقفه به آن ادامه میدهد ، البته تاکنون اطلاعات دقیقی از میزان تسلیحات و مراکز تولید آنها در دست نیست ، چراکه این مسائل در ردیف مسائل سری رژیم اشغالگر قدس قرار دارد به طوری که حتی اعضای پارلمان این رژیم (کنست) تاکنون اجازه بازدید از نیروگاه دیمونا را نداشتهاند ، ولی آنچه از مشاهدات و اخبار محرمانه برمیآید این است که اسرائیل نزدیک به 100 تا 200 نوع جنگافزار هستهای و 200 تا 400 کلاهک هستهای در اختیار دارد ، کارشناسان منع گسترش سلاحهای هستهای معتقدند که ممکن است به دلیل مخفی بودن اطلاعات هستهای ، در تخمین مقدار آنها غلو شده باشد ، ولی توانایی این رژیم نشان میدهد تا این آمار به واقعیت نزدیک است. هماکنون این رژیم فناوری هستهای خود را بومی کرده است و زرادخانههای آن بیوقفه در حال تولید جنگافزارهای هستهای است.
این سلاحها میان همه نیروهای این کشور تقسیم شده و هرکدام به نوبه خود از آنها استفاده میکنند. در ادامه به بخشی از این تجهیزات هستهای که نقش اول را در سیاست امنیتی این رژیم دارند اشاره میکنیم.
رژیم غاصب صهیونیستی از همان ابتدای کار به موشکهای بالستیک به دلیل برد زیاد در مدت زمان کم و احتمال پایین رهگیری ، اهمیت ویژهای داد. در میان این نوع موشکها ، 4 مدل موشک در اختیار ارتش رژیم اشغالگر قدس است.
1- موشکهای بالستیک «امجیام  C5 سی  لانس» معروف به «لانس». این موشک توانایی حمل کلاهکهای متعارف ، خوشهای و هستهای به وزن 454 کیلوگرم را دارد. این کلاهکها 72 کیلومتر برد دارد ، ولی اگر یک کلاهک هستهای با توان تخریب 10 کیلو تن داشته باشد ؛ برد آن به 130 کیلومتر میرسد. این موشک ساخت امریکاست و هماکنون 27 سکوی پرتاب آن در اختیار ارتش رژیم صهیونیستی قرار دارد. این موشکها نقش حمایت از نیروهای نظامی متحرک را بازی میکنند و در هنگام درگیری قادرند هدفهایی نظیر پایگاهها ، شهرها و تاسیسات زیربنایی را هدف قرار دهند. ایالات متحده امریکا در سال 1972 این موشک را به اسرائیل داد.
2- موشک «جریکو -1»: این موشک بالستیک که ساخت فرانسه است اولین بار در سال 1965 در صحراهای شمال آفریقا آزمایش شد. فرانسه پیش از تحریم نظامی پس از جنگ 1967 ، 14 موشک به رژیم صهیونیستی فروخت و پس از آن با به دست آوردن فناوری این نوع موشک ، خود صهیونیستها شروع به تولید آن کردند و برآورد میشود سالی 60 تا 80 موشک از این نوع ساخته باشند. این موشک توانایی حمل کلاهکهای متعارف ، هستهای و بیولوژیک را دارد و برد آن با کلاهک متعارف 563 کیلومتر است و توان حمل کلاهکهایی تا وزن 250 کیلو را دارد.
3- موشک بالستیک «جریکو  2»: این موشک به نوعی مدل پیشرفته جریکو 1 است و اولین مدل آن در سال 1981 از طرف فرانسه در اختیار رژیم صهیونیستی قرار گرفت و در می 1987 برای اولین بار مورد آزمایش مخفی قرار گرفت و پس از طی 850 کیلومتر در دریای مدیترانه سقوط کرد. صهیونیستها با ارتقاء سیستم ، موشک آن را در ژانویه 1988 مجدد آزمایش کردند و در 19 سپتامبر 1988 اولین ماهواره جاسوسی خود با نام «افق -1» را با استفاده از مدل پیشرفته و 2 مرحلهای این موشک در مدار زمین قرار دادند و در 5 آوریل 1995 سومین ماهواره خود به نام «افق -3» را با همین موشک به فضا پرتاب کردند. در 14 سپتامبر 1989 مدل ارتقاءیافته موشک آزمایش شد و پس از پیمودن 1300 کیلومتر در نزدیکی لیبی در دریای مدیترانه سقوط کرد. رژیم صهیونیستی این موشک را در کارخانهای خارج شهر بریاکف تولید میکند. این رژیم همچنین حدود 100 عدد از این موشکها را در پایگاه زکریا در جنوب شرقی تلآویو انبار کرده است. برد نهایی این موشک 1500 کیلومتر تخمین زده میشود و احتمال میرود نوع پیشرفته آن با کلاهک هستهای تا 4000 کیلومتر برد داشته باشد. این موشک میتواند کلاهکهای هستهای و متعارف به وزن 450 کیلوگرم تا 680 کیلوگرم را حمل کند.
4- موشک بالستیک «جریکو -3» ، این موشک را متخصصان رژیم صهیونیستی تولید کردند و در سال 1998 خبر تولید و آزمایش آن را دادند. توان حمل انواع کلاهکهای متعارف ، بیولوژیک و هستهای را تا وزن یک تن دارد. این موشک با برد اولیه 2000 کیلومتر آزمایش شد و با نصب سیستم ماهوارهای شابیت به یک موشک بالستیک قارهپیما با برد 5000 کیلومتر تبدیل میشود.
هراس رژیم صهیونیستی از کشورهای همسایه در به کار بردن موشکهای بالستیک علیه این رژیم ، مقامات را بر آن داشت تا روی طرح موشکهای ضدبالستیک هم فکر کنند.
پیش از جنگ خلیج فارس ، رژیم صهیونیستی موشکهای ضد بالستیک و ضد کروز «پاک 2» را در اختیار داشت. این موشکهای امریکایی که معروف به پاتریوت هستند در حمله موشکی عراق به تلآویو خوب عمل نکردند و امریکا درصدد برآمد «پاک 3» را طراحی و در اختیار دوستانش قرار دهد.
همچنین امریکا در سال 1998 در قالب طرح جنگ ستارگان، طرح دفاع ضد موشکی «آرو» را به رژیم صهیونیستی پیشنهاد کرد و در سال 1992 پس از برخورد موشکهای الحسین عراق به تلآویو با حمایتهای فنی و مالی امریکا ساخت موشکهای «آرو 1» با برد 500 کیلومتر شروع شد. مکمل این سیستم موشکی، سیستم ماهوارهای امریکاست که به سیستم هشدار سریع رژیم صهیونیستی متصل است. در روز 9/5/1383 موشک آرو در پایگاهی واقع در ایالت کالیفرنیا آزمایش نهایی شد و این آزمایش که هفتمین آزمایش بود یک موشک اسکاد واقعی رهگیری و منهدم شد. تا سال 1991 هشتاد درصد هزینههای طرح را امریکا میداد ؛ اما پس از حمله موشکی عراق به تلآویو طرفین به طور مساوی برای ساخت این موشک سرمایهگذاری کردند.
نیروی دریایی رژیم صهیونیستی هم مجهز به سلاحهای هستهای است. در سال 1988 رژیم صهیونیستی برای خرید دو زیردریایی هستهای با آلمان وارد مذاکره شد ، ولی بر سر قیمت با هم کنار نیامدند و پس از 2 سال ، مذاکرات بینتیجه پایان یافت ، اما وقتی وزیر خارجه وقت آلمان دیتریش گینشر از محل برخورد موشکهای عراق در 5 کیلومتری تلآویو بازدید کرد ، گفت: 2 فروند زیردریایی را رایگان به رژیم صهیونیستی میدهد. کادر فنی و کادر زیردریاییها آموزشهای خود را در سال 1994 آغاز کردند و با پایان تمرینات آموزشی در سال 1997 اولین زیردریایی هستهای آلمانی با نام دلفین 800 تحویل نیروی دریایی رژیم صهیونیستی شد و 2 فروند دیگر در سال 1999 به دست این رژیم افتاد. این زیردریایی در آب 1740 تن وزن دارد و روی مدل اولیه آن موشکهای هارپون امریکایی با برد 124 کیلومتر نصب شده بود ، ولی در سال 2002 مجهز به موشکهای «پاپای توریو» با برد بیش از 350 کیلومتر شدند. موشکهای کروز پاپای توان حمل کلاهک هستهای را دارند و میتوانند از زیر آب شلیک شوند و رژیم صهیونیستی این موشکها را در اقیانوس اطلس آزمایش کرده است.
پاپای میتواند کلاهکهایی تا وزن 30 کیلوگرم را حمل کند و این زیردریاییها همچنین به موشکهای هارپون پیشرفته که رژیم صهیونیستی آنها را ارتقا داده است، مجهز هستند. یکی از وظایف دلفینها محافظت از 3 سکوی پرتاب موشکهای کروز و بالستیک با برد 900 تا 1300 کیلومتر است که رژیم صهیونیستی در دریای سرخ و دریای مدیترانه مستقر کرده است.
نیروی هوایی رژیم صهیونیستی بیش از 600 فروند هواپیمای جنگنده و بمب افکن دارد که قابلیت حمل سلاحهای هستهای دارند.
«اسکای هوک ای 4» ، «فانتوم اف 4» ، «فانتوم اف 4ئی» ، «فانتوم اف 4 ئی 2000» و «اف 15 ئی» از این جمله هستند.
48 فروند هواپیمای امریکایی اسکای هاوک در سال 1966 به نیروی هوایی رژیم صهیونیستی پیوست. این هواپیماها که میتوانند در یک پرواز 3000 مایل راه طی کنند ، جنگنده و بمبافکن هستند.
170 فروند هواپیمای «فانتوم اف 4» که میتوانند با هم 1233 تن سلاح حمل کنند. 50 فروند هواپیمای «F4E» و «F4E2000» که مجهز به موشکهای هوا به زمین و ضد رادار هستند.
65 فروند جنگنده امریکایی اف 15 که برای اهداف دور دست طراحی شدهاند و میتوانند بیش از 5 تن سلاح هجومی حمل کنند.
بیش از 260 جنگنده اف 16 از مدلهای مختلف که در سالهای 1994 و 1995 به رژیم صهیونیستی داده شد ، البته50 فروند را امریکا به عنوان پاداش پس از جنگ دوم خلیج فارس به رژیم صهیونیستی داد.
همه این هواپیماها قادر به حمل موشک ، راکت و بمبهای هستهای هستند و حتی 25 فروند هواپیمای F15E معروف به عقاب ضربتی که در سال 1993 از امریکا به تلآویو آمدند و در قالب اسکادران 69 در پایگاه هوایی رمال دیوید سازماندهی شدند ، تنها برای حمله هوایی به پایگاههای هستهای آموزش دیدهاند و به همین دلیل معروف به اسکادران پتک هستند.
علاوه بر این، رژیم صهیونیستی اقدام به ساخت سلاحهایی کرده است که توپخانههای سنگین 175 و 203 میلیمتری میتوانند آنها را شلیک کنند و تعدادی از توپخانههای «ام 107» و «ام 110» خود را مجهز به سلاحهای هستهای کرده و مینهای هستهای هم ساخته است.
این رژیم در سال 1979 تولید بمبهای هیدروژنی را شروع کرد و تا سال 1986 اقدام به ساخت 35 بمب کرد که با توان تخریبی 200 مگاتن کمی از اندازههای بینالمللی کوچکتر هستند. همچنین در سال 1981 تولید بمبهای نوترونی را شروع و کارخانههای ویژهای برای ساخت این بمبها تاسیس کرد. بمبهای نوترونی هنگام انفجار به ساختمانها و تاسیسات آسیبی نمیزنند و فقط هر موجود زندهای را که در معرض اشعه آن قرار گیرد ، ظرف 24 ساعت از پا در میآورد.

نهادهای بینالمللی و برنامه هستهای رژیم صهیونیستی

در حالی که رژیم غاصب صهیونیستی به تحریک جامعه جهانی در برابر برنامههای صلحآمیز کشورهایی مانند ایران ادامه میدهد ، سازمانها و نهادهای بینالمللی تاکنون نتوانستهاند این رژیم را وادار به عمل به قطعنامه های سیاسی و امنیتی نهادهای بینالمللی کنند. این رژیم از سال 1956 به عضویت آژانس بینالمللی انرژی اتمی در آمده و تاکنون از قبول پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) طفره رفته و آن را به امضا نرسانده است. مجمع عمومی سازمان ملل و کنفرانس عمومی آژانس بینالمللی انرژی اتمی از سال 1987 تاکنون 14 قطعنامه به تصویب رساندهاند که در آنها از رژیم صهیونیستی خواسته شده است با امضای ان پی تی تولید و تکثیر سلاحهای هستهای را کنار بگذارد ، ولی با بیتوجهی این رژیم مواجه شده است و هیچ فشاری هم از جانب دیگران به وی وارد نیامده است.
محمد البرادعی ، مدیر آژانس بینالمللی انرژی اتمی در تیر سال 83 از طرف 137 کشور عضو آژانس ماموریت یافت تا به سرزمینهای اشغالی سفر کند و با بازدید از برنامه هستهای این رژیم برای اجرای برنامه «خاورمیانه عاری از سلاح هستهای» تلاش کند ، ولی مقامات رژیم اشغالگر قدس در این سفر 48 ساعته، حتی به وی اجازه بازدید از برنامه هستهای خود را ندادند و وی دست خالی از این سفر بازگشت. حتی صهیونیستها به سانسور خبری این سفر دست زدند و به هیچ خبرنگاری اجازه همراهی با وی را ندادند و تنها دفتر دولتی مطبوعات رژیم صهیونیستی اخبار مربوط به این سفر را پوشش میداد.
البرادعی پیش از سفر در مسکو اعلام کرد: «این رژیم را برای رها کردن سیاست ابهام استراتژیک که بر اساس آن در اختیار داشتن سلاحهای هستهای را تایید یا تکذیب نمیکند ، تحت فشار قرار نخواهم داد». به این ترتیب پیش از سفر بر موضع متزلزل خود در قبال رژیم صهیونیستی تاکید کرد و سیاست دوگانه آژانس را در برخورد با کشورهای عضو علنی کرد.
وی پس از بازگشت از سفر بیحاصلش گفت: «آژانس اختیارات لازم را برای بازرسی از نیروگاههای اتمی اسرائیل ندارد و از این کار عاجز است؛ چراکه اسرائیل تاکنون معاهده «ان پی تی» را امضا نکرده است».
براساس توافق سال 1969 میان رژیم صهیونیستی و امریکا ، ایالات متحده متعهد شد در صورتی که اسرائیل خود را به طور رسمی قدرت هستهای معرفی نکند برای پیوستن به «ان پی تی» به این رژیم فشار نیاورد و آژانس هم در امتداد سیاستهای امریکاییاش هیچ فشاری به این رژیم برای پذیرفتن این معاهده نمیآورد و با اینکه همه جهان و نهادهای بینالمللی میدانند اسرائیل در حال تولید سلاح هستهای است ؛ اما امریکا همچنان به عهد خود پایبند است و با استفاده از نفوذ خود در این نهادها مانع از ایجاد هر نوع محدودیت و اعمال فشاری به این رژیم میشود. هانس بلیکس ، رئیس سابق بازرسان سازمان ملل در مصاحبهای با روزنامه اماراتی الخلیج گفته بود: «همه میدانند اسرائیل تسلیحات هستهای تولید میکند و دارد ، ولی این رژیم به کسی اجازه بازرسی نمیدهد».

عبدالحسین علیمددی