فوتبال امریکای جنوبی در آستانه نابودی

طی چند سال گذشته ، تعداد بازیکنان منطقه امریکای جنوبی که در اروپا بازی می کنند به طرز عجیبی بالا رفته است.

کد خبر: ۱۲۷۷۶۵

این مساله به یکی از مشکلات اساسی تیمهای برزیلی و آرژانتینی تبدیل شده است. آنها از نظر وضعیت مالی در شرایطی قرار دارند که برای بقا مجبورند با رفتن ستارگان کم سن و سال خود هم موافقت کنند. نتیجه این روند ، ضعیف تر شدن رقابت های لیگ آرژانتین و برزیل و از دست رفتن جذابیت این لیگهاست. پل گاردنر نویسنده کهنه کار و زبردست انگلیسی این موضوع را شکافته است.

از دید بسیاری ، روند افزایش بازیکنان امریکای جنوبی در جهان ، به معنای تجارتی سودآور برای تیمهای امریکای جنوبی است.
بتازگی موج جدیدی از ستارگان جوان امریکای جنوبی راهی اروپا شده اند ، اما فراموش نکنیم که تعدادی از بازیکنان اروپایی هم در امریکای جنوبی توپ می زنند. این جمله آخر را زیاد جدی نگیرید ، چرا که تعداد اروپایی های شاغل در امریکای جنوبی انگشت شمار است.
آدام اسمیت در کتاب دستان نامریی می گوید: بهترین بازیکنان جهان بالاخره در اروپا بازی می کنند. چیزی که من در جستجوی آن هستم این است که چرا باشگاه های اروپایی ، طمع گرفتن بازیکنان آرژانتینی و برزیلی دارند؛ روزنامه برزیلی آ گلوبو بتازگی راجع به این موضوع تحقیق کرده و از دید اقتصادی این جریان را بررسی کرده است.
این تحقیق می گوید باشگاه های امریکای جنوبی مجبور به فروش بازیکنانشان هستند ، چون خوب مدیریت نمی شوند. از طرف دیگر هوادارانشان هم خوب از تیم حمایت نمی کنند. بیچاره هواداران ؛ آنها آنقدر توانایی مالی ندارند که با خرید بلیت به تیمشان کمک کنند. این اتفاقات منجر به خروج ستارگان از تیم می شود و نتیجه آن کم شدن تعداد تماشاگران است که یک چرخه را به وجود می آورد.

تاخت و تاز دلال ها

موضوع نگران کننده این است که ورزش در امریکای جنوبی تقریبا به معنای فوتبال است. هر کودک امریکای جنوبی رویای حضور در باشگاه های صاحب نام اروپایی را دارد و مساله اقتصادی ، این راه را برای او هموار می کند! در این میان دلال ها و استعدادیاب ها بیشترین سود را به جیب می زنند. اکنون تعداد آنها در امریکای جنوبی از هر زمان دیگری بیشتر است.
موضوع انتقال بهترین های امریکای جنوبی به ایتالیا و اسپانیا موضوع جدیدی نیست و به دهه 1930 برمی گردد. چیزی که جدید است موج بزرگی از بازیکنان است که به سمت اروپا روانه هستند. طبق تحقیق روزنامه آ گلوبو فقط در سال 2005 ، 804 بازیکن برزیلی به باشگاه های اروپایی فروخته شده اند ؛ یک رقم چشمگیر و غیرقابل باور. وقتی مجله ورلد ساکر اسامی تمام بازیکنان این فصل لیگ قهرمانان را معرفی کرد ، کل بازیکنان 521 نفر بودند. بنابراین با صادرات فقط یک سال از فوتبال برزیل می توان یک و نیم لیگ راه اندازی کرد! اگر آرژانتین و دیگر کشورهای امریکای جنوبی را هم منظور کنیم به عددی بالاتر از 1000 می رسیم.

شکست فیفا

تعداد ، تنها موضوع مهم و هشداردهنده در این زمینه نیست. بجز آن ، باشگاه های اروپایی بیش از گذشته به دنبال بازیکن های کم سن و سال تر هستند و این اصلا جالب نیست.
فیفا تلاش کرده مانعی در مسیر کوچ بازیکن های جوان بگذارد و با ممنوع کردن انتقال بازیکن های زیر 18 سال به دلیل سوئاستفاده از کودکان به کمک فوتبال لاتین بیاید ، اما در بعضی موارد همچون کارلوس ولا گلزن مکزیکی که او را هوگو سانچز جدید می دانند ، کاری از فیفا هم برنمی آید.
به سال 1999 برگردیم ، وقتی که خبرهای زیادی از باشگاه ریورپلاته به گوش می رسید.

ورزش در امریکای جنوبی تقریبا به معنای فوتبال است و در این میان ، دلال ها و استعدادیاب ها ، بیشترین سود را به جیب می زنند

در آن زمان پابلو آیمار 20 ساله و خاویر ساویولای 17 ساله که در این باشگاه پرورش داده شده بودند ، در آستانه انتقال به تیمهای اروپایی بودند ، اما به دلیل اعتراض های گسترده هواداران ریورپلاته ، این انتقال ها تا سال 2001 عقب افتاد. زمان زیادی از آن موقع نمی گذرد ، ولی در حال حاضر کمتر کسی را می بینیم که به این موضوع اعتراض کند. بازیکنانی که تازه نامی برای خود دست و پا کرده اند ، حتی بعضی مواقع فقط یک فصل بعد از بازی در لیگهای داخلی به دعوت اروپایی ها پاسخ مثبت می دهند. دیه گو که بتازگی بهترین بازیکن بوندس لیگا شد و سرجیو آگرو مهاجم آرژانتینی اتلتیکو مادرید از جمله این بازیکن ها هستند. رئال مادرید در فصل زمستان هم بیکار نبود و گونسالو هیگواین 17 ساله را که فقط 33 بازی برای ریورپلاته انجام داده بود ، به مادرید برد.
این به معنای درو کردن تمام زحمات باشگاه های امریکای جنوبی است و این گونه به نظر می رسد که اروپایی ها فقط در پی رسیدن به سود در سریع ترین زمان ممکن هستند. اکنون همه باید نگران آینده فوتبال آرژانتین و برزیل باشند.
حالا چرا باید هواداران این تیمها باز هم به ورزشگاه بروند. آنها دیگر بهترین بازیکنانشان را هرگز نخواهند دید ؛ مگر این که بازیهایشان را از تلویزیون ببینند ، چون آنها هزاران کیلومتر دورتر هستند. این بازیکنان اهداف دیگری هم دارند ؛ می توانند بعد از چند سال بازی در اروپا شهروند اروپایی شوند و آینده خود را تضمین کنند. اکنون دیگر به چه زبانی می شود راجع به آینده تاریک تیمهای آرژانتینی و برزیلی توضیح داد. آمار آ گلوبو همه چیز را می گوید: در 10 سال گذشته میانگین تماشاگران بازیهای برزیل 12000 نفر و آرژانتین 10600 نفر بوده است.

در یک قدمی نابودی

یکی از دلایلی که اروپایی ها به دنبال بازیکنان امریکای جنوبی و آفریقا هستند این است که آنها خود نتوانسته اند راهی مناسب برای ساختن و پروردن بازیکنان جوان بیابند یا اگر یافته اند ، خوب نتیجه نگرفته اند. آنها مبالغ زیادی برای ساختن آکادمی های فوتبال و مربیانشان هزینه کرده اند و اکنون به این نتیجه رسیده اند که راههای راحت تر و بهتری هم برای به دست آوردن استعدادهای تراز اول وجود دارد ؛ راهی که صدمه جبران ناپذیری بر پیکر فوتبال امریکای جنوبی می زند. به هر حال دیر یا زود باید در این باره فکری اندیشیده شود وگرنه تا چند سال دیگر فوتبال باشگاهی در امریکای جنوبی به مرز نابودی می رسد.