بیمارستانی که نیست مسؤولانی که غایبند!

یکی از مهم‌ترین مشکلات تکاب از نگاه این شهروند، بحث درمانی و بهداشتی است. او به ما می‌گوید: «به ما یک دفترچه روستایی خدماتی درمانی داده‌اند، اما هیچ جا این دفترچه را قبول نمی‌کند. اینجا در تکاب امکانات پزشکی اصلا نداریم، چند روز پیش همسر من سردرد بدی داشت، بردیم بیمارستان قدیمی تکاب اما به جایی نرسیدیم و گفتند باید اعزام شود به میاندوآب. ما با کلی هزینه با آمبولانس بیمارمان را به میاندوآب انتقال دادیم، اما دفترچه روستایی ما آنجا ارزشی نداشت و
همه چیز را باید آزاد حساب می‌کردیم.»
برای این مرد روستایی، معضل بیمارستان بارها و بارها مشکل‌ساز شده: « اینجا بیمارستان ما قدیمی است، سی‌تی‌اسکن ندارد، دکترهای با تجربه اینجا کار نمی‌کنند، شما خودت راضی می‌شوی خانواده‌ات را بیاوری شهرستانی که هیچ امکانات ارتباطی، رفاهی، درمانی و آموزشی ندارد؟!» سوال او نشان از محرومیتی دنباله‌دار در تکاب است. محرومیتی که مرد می‌گوید در روستاها بیشتر نمود دارد: «الان در اکثر روستاهای تکاب فقط افراد مسن مانده‌اند! جوان‌ها نگاه می‌کنند می‌بینند که پدرشان
60 سال است روی زمین کار کرده، اما هیچ چیزی دستش را نگرفته، به خاطر همین حاضرند حتی در کلانشهرها کارگری کنند، اما در روستا نمانند!» او اما سررشته این مشکلات را در مسؤولانی می‌بیند که در سطح کلان باید پیگیر حقوق مردم این شهرستان باشند، یعنی نمایندگانی که روی صندلی مجلس می‌نشینند.