jamejamonline
ورزشی کد خبر: ۱۲۳۲۵۹۳   ۲۰ مهر ۱۳۹۸  |  ۱۴:۳۴

با اینکه تیم ملی فوتبال ایران یکی از بی‎اهمیت‎ترین بازی‎های رسمی خود را پشت سر گذاشت اما هنوز هم بابت آن حرف می‎زنیم و تحلیل می‎کنیم.

فوتبال جای ترحم نیست

به گزارش جام جم آنلاین، دیدار با کامبوج چرا باید مهم باشد، به دلیل حضور بانوان یا بی‎رحمی شاگردان ویلموتس برابر تیمی که فقط یک تماشاگر در کل ورزشگاه داشت؟ تیم ملی فوتبال ایران روز پنج شنبه مقابل تیم ملی فوتبال ایران مقابل کامبوج قرار گرفت و با نتیجه 14 بر صفر به پیروزی رسید.

کامبوج در فوتبال آسیا هرگز محلی از اعراب نداشته و جایگاه قابل ذکری هم در رده‎بندی فیفا ندارد. این برای نخستین بار نیست که تیم ملی فوتبال ایران یک تیم ضعیف را دو رقمی می‎کند و احتمالا بار آخر هم نخواهد بود که برابر تیم‎هایی این چنین ضعیف قرار می‎گیرد.

این مسابقه به ظاهر بی‎اهمیت مورد توجه زیادی قرار گرفت و دلیلش هم چیزی نبود جز حضور بانوان در ورزشگاه آزادی. اما بعد از پایان این مسابقه و در کنار همه صحبت‎ها و واکنش‎ها نسبت به حضور بانوان در آزادی یک اتفاق دیگر هم افتاد.

برخی گفتند رسم جوانمردانه نبود که تیم ایران به یک تیم ضعیف 14 گل بزند و ملی پوشان ایران باید یک جایی گلزنی را متوقف می‎کردند.

پیش از این همچنین نظریه‎هایی را در فوتبال ایران شنیده بودیم؛ نظریه‎هایی مبتنی بر ترحم و خارج از حوزه تفکر منطقی فوتبال.

از این دست اظهارنظرهای بی‎منطق در فوتبال ایران بسیار زیاد وجود دارد، چه بسا در خارج از کشور هم به وفور پیدا می‎شود.

با تمام این اوصاف باید به این نکته توجه داشت که اصولا فوتبال چیست و چرا گل نزدن کمتر به یک تیم ضعیف کاری جوانمردانه تلقی نمی‎شود.

خیلی ساده است و نیاز به تحلیل و تفسیر ندارد؛ فوتبال جای ترحم نیست. اگر جای ترحم بود کریستیانو رونالدو چهار گل به تیم ضعیف لیتوانی نمی‏ زد.

اگر جای ترحم بود مسئولان یوفا کاری می‏ کردند تا تیم‏ های گمنام و ناشناخته کشورهایی مثل نروژ، لتونی، ایسلند، فنلاند، جزیره مالت، جزایر فارو و ده‎ها کشور دیگر اروپایی هم بتوانند در کنار غول‏ هایی مثل رئال‏ مادرید و بارسلونا، بایرن مونیخ، منچستریونایتد، اینترمیلان، یوونتوس و ... در لیگ قهرمانان اروپا شرکت کنند.

فوتبال اگر جای ترحم و افکار غیرمنطقی بود در مراسم انتخاب برترین ‏های فوتبال جهان به جای اینکه جایزه برترین بازیکن جهان را به مسی بدهند به فن‎دایک می‏ دادند چون هر چه باشد مسی پیش از این پنج بار دیگر این جایزه را برده بود و حالا اگر یک بار به یک بازیکن دیگری مثل فن‎دایک برسد اشکالی ندارد.

حرف‎هایی که در رابطه با مماشات با تیم ضعیفی مثل کامبوج و کمتر گل زدن به این تیم زده می‎شود همانقدر غیرمنطقی است که مثلا بگوییم مسئولان فیفا بیایند از سر دلسوزی تیم‎های ضعیف و گمنام جهان فوتبال را بدون در نظر گرفتن بازی‎های انتخابی وارد جام جهانی کنند.

فوتبال جای ترحم نیست و به کسانی هم که ترحم می‎کنند نیازی ندارد.

هیچ اشکالی ندارد که تیم ملی ایران 14 گل به کامبوج زد. شاید اصلا بهتر بود که 20 بار دروازه این تیم را باز می‎کرد.

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
وداع تلخ با «آقا نادر»؛ مرد شماره یک اخلاق

وداع تلخ با «آقا نادر»؛ مرد شماره یک اخلاق

 نادر دست‌نشان متولد ۱۳۳۹‌ از نامداران فوتبال مازندران و پرافتخارترین بازیکن تیم نساجی مازندران بود که هم در دوران اوج و هم در دوران مربی‌گری، نزد همه کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند، مرد اخلاق بود.

فوتبال، بازتابی از زندگی

فوتبال، بازتابی از زندگی

برای ما فوتبالی‌ها که از بچگی تا پیرانه‌سری با فوتبال زندگی کرده‌ایم، طبیعی است که فوتبال آمیخته با زندگی است و در تک‌تک سلول‌های بدن ما تنیده شده است.

بله! ما هم در این ورزشگاه بازی کردیم

بله! ما هم در این ورزشگاه بازی کردیم

 نیم قرن از عمر ورزشگاه آزادی می‌گذرد. اولین خاطره‌های من از این ورزشگاه به سال ۱۳۵۳ برمی‌گردد که برای تماشای بازی ایران و کره‌شمالی در مقدماتی جام‌جهانی ۱۹۷۴

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر