آقا تختی بزرگ را کوچک نکنیم

درست هفته پیش در چنین روزی بود که مراسم بزرگداشت سی ونهمین سالمرگ تنها جهان پهلوان تمام تاریخ ورزش ایران بر سر مزارش در آرامگاه شمشیری گورستان قدیمی ابن بابویه برگزار شد.

کد خبر: ۱۲۲۵۳۰

خیلی ها آمده بودند اما این مراسم در شان تختی نبود. این نوشته گلایه گونه ای است درباره همین گونه مراسم بزرگداشت.

گرچه غلامرضا تختی در روز 5 شهریور 1309 در محله خانی آباد تهران به دنیا آمد اما 17 دی روزی که او در میان ناباوری چشم از جهان فرو بست به نام روز آقای تختی اسطوره و الگوی ورزشی ایران لقب گرفته است . تنها روزی که تمام اهالی ورزش یاد جهان پهلوان ایران را گرامی و عزیز می شمرند و عده پرشماری از ورزشکاران ، پیشکسوتان و قهرمانان رشته های مختلف و بویژه کشتی به همراه جمعی از مسوولان و مقامات ورزشی در ابن بابویه گردهم می آیند تا چند ساعتی با سخنرانی های متفاوت و بازگو کردن خاطرات ناگفته و بعضا تکراری ، ضمن گرامیداشت خاطره جهان پهلوان خصایل نیک اخلاقی و انسانی او را به نسل جدید و جوانهای پس از سال 1346 گوشزد کنند اما براستی جامعه ورزش و مسوولان دستگاه ورزش در این مدت دین خود را نسبت به جهان پهلوان بدرستی و کامل ادا کرده اند. در 27 سال گذشته که به موهبت انقلاب اسلامی شرایط برای برگزاری مراسم بزرگداشت جهان پهلوان تختی فراهم شده آیا هیچیک از روسای سازمان تربیت بدنی در دوره مسوولیت خود در دستگاه ورزش سوای مراسم یک روزه ای که هر ساله به صورت یکسان و یکنواخت برگزار شده است ، دستورالعمل و برنامه ریزی کلان فرهنگی را به منظور اشاعه و ترویج فرهنگ پهلوانی برخاسته از خصلت های جهان پهلوان ، غلامرضا تختی تدوین و به مرحله اجرایی درآورده است؛ بدون شک ، پاسخ این پرسش مثبت نبوده و نمی توان آن را در خور شان و منزلت الگویی که عمری کوتاه (فقط 37 بهار) اما پرارزش و تاثیرگذار را تجربه کرد، ارزیابی و اندازه گیری کرد. از آنجا که معتقدیم تاثیرات زندگی اجتماعی ، ورزشی و خصایل اخلاقی ، پهلوانی ، جوانمردی و قهرمانی غلامرضا تختی می تواند بازتاب و بازخورد وسیع و گسترده ای در میان آحاد مختلف مردم و اجتماع و بویژه جامعه ورزش داشته باشد، اختصاص فقط یک روز به تختی به نوعی قصور و کوتاهی در ترویج فرهنگ پهلوانی در میان جوانان و ورزشکارانی تلقی می شود که همواره و به طور مدام از صفات جهان پهلوان دم می زنند؛ اما کمتر نشان و ردپایی را در اعمال و رفتار آنها می توان رویت کرد.پرسش دیگری که در این خصوص مطرح می شود این که ، بواقع مراسم بزرگداشت جهان پهلوان تختی به چه منظوری برگزار و برپا می شود؛ آیا برپایی چنین مراسم گرامیداشتی به منظور شناسایی و معرفی چگونگی و ویژگی های غلامرضا تختی به عنوان یک الگوی ورزشی و اشاعه فرهنگ پهلوانی در میان جوانان و ورزشکاران پس از 17 دی 1346 است یا اهداف ناگفته و پنهان دیگری مدنظر قرار دارد؛ آنچه در شکل ظاهری و بیرونی برپایی چنین مراسمی بیش از پیش به چشم می آید، بعضا خودنمایی افرادی است که روز تختی را بهترین زمان و موقعیت برای مطرح کردن خود می شمارند.امسال هم مراسم یادبود آقای تختی با وجود تبلیغات پیشاپیشی که درباره شکوه و عظمت و تفاوت برگزاری آن با سالهای گذشته ارائه شده بود، در غفلت و تهی از سازماندهی و برنامه ریزی فرهنگی و هدفمند پشت سر گذاشته شد تا سالی دیگر فرا برسد و بار دیگر این مراسم تکراری باز هم تکرار شود.آنچه می توان از 10 صبح یکشنبه 17 دی 1385 تا پایان مراسم اشاره کرد، حضور مردمی قابل توجه و جمع کثیری از دوستداران جهان پهلوان تختی در این بزرگداشت چشمگیر بود که در کمال تعجب شاهد نوعی بی نظمی و بی برنامگی در میان مجریان و حضور پرشمار سخنرانانی بودند که برای رفتن به پشت تریبون و گرفتن میکروفون از یکدیگر سبقت می گرفتند اما هیچ کدام از سخنوران که همگی بر دوستی و رفاقت نزدیک با جهان پهلوان تاکید می کردند، نتوانستند بر میزان شناخت و آگاهی حاضران نسبت به خصوصیات غلامرضا تختی جمله ای اضافه کنند.در این مراسم هر آنچه گفته و شنیده شد، نه تازگی داشت و نه در جهت معرفی جهان پهلوانی بود که 39 سال پیش در سن 37 سالگی ، درس جوانمردی ، پهلوانی ، انسانیت ، استقامت و گذشت را به نسلهای بعدی خود آموخت و پیام داد تا جوان امروزی از فرهنگ پهلوانی و اخلاقی بزرگمردانی از نسل عیاران الگوبرداری کند.درس و آموخته ای که می تواند به عنوان سرمشق و چراغ راه قهرمانانی قرار گیرد که می خواهند به صفت پهلوانی نیز آراسته شوند و به جای زمین زدن حریف برای ایستادن بر سکوی قهرمانی ، اهدافی والاتر همچون گرفتن دست افتاده را جستجو کنند که همان رسم پهلوانان و عیاران است ، بدون شک ، مهمترین ویژگی ای که یک پهلوان را از یک قهرمان متمایز می کند، بهره گیری و به کارگیری صفات و منشهای پهلوانی است که از سالهای دور از سوی بزرگمردانی چون پوریای ولی و غلامرضا تختی دست به دست و سینه به سینه منتقل و به نسل کنونی ما رسیده است .فرهنگی که باید در ورزش ما احیاء شود و در مناسبت ها و مراسمی که در آن به موضوعات فرهنگی و حماسه های پهلوانی پرداخته می شود، به صورت جدی و ارزشی بها داده شود.جان کلام این که با توجه به مشکلات و نارسایی هایی که در ورزش و ورزشکاران ما به دلیل نقصان و ضعفهای فرهنگی وجود دارد، باید به جای روز تختی در تمام 365روز سال ، فرهنگ پهلوانی و جوانمردی را در تمام ارکان و رگه های ورزش و رشته های مختلف آن جاری و ساری کرد و اشاعه داد تا همه ورزشکاران ما سوای کوشش و تلاشی که در راه ورزش قهرمانی به خرج می دهند، برای تکامل و دستیابی به اهداف متعالی ، خود را به صفات اخلاقی و قابلیت های فرهنگی نیز مجهز کنند.مراسم بزرگداشت سی و نهمین سالمرگ غلامرضا تختی بار دیگر واقعیت های ملموس و تلخ ناشی از کم کاری ها و شعارهای بدون عمل را بوضوح نمایان و آشکار کرد.در حالی که هر ساله مسوولان و دست اندرکاران شهری و ورزشی پیشاپیش و از هفته ها پیشتر از فرا رسیدن سالگرد در گذشت جهان پهلوان تختی با وعده های خود از راه اندازی طرحهای چون احداث اماکن ورزشی ، بازسازی آرامگاه تختی ، تاسیس زورخانه ویژه و... خبر می دهند؛ اما همچنان مراسم در گذشت پرافتخارترین کشتی گیر تاریخ ایران در فضایی سوت و کور و در مخروبه ای که هیچ نشانه ای از بازسازی و ساخت و ساز ندارد، برگزار می شود.