از امدادرسانی تا نگهبانی

اسکندری توضیح می‌دهد نژادهای خاصی می‌توانند در گروه حاضر شوند و مهم‌تر این که آموزش ببینند.
به جز نژاد ژرمن که آلمانی است و به باهوشی و تعلیم‌پذیری مشهور است، این روزها گروه دیگری از سگ‌های کار (سگ‌هایی که باهوش هستند‌) نژاد لابرادور هم که به مکان‌یابی قوی مشهور است، در گروه قرار گرفته است. اما آموزش دادن سگ‌ها ساده نیست.
آموزش سگ سه سالی زمان می‌برد. سه سال که برای آموزش همه شرایط بحرانی، از زنده‌ پیدا کردن و آواربرداری، غریق نجات بودن، عملیات نجات در برف و بوران و عملیات زنده‌یابی در آتش‌سوزی از کارهایی است که سگ‌های زنده‌یاب ایرانی باید آن را یاد بگیرند.
پس به کارگیری سگ‌های تزئینی و هر سگی امکان ندارد. رئیس اداره سگ‌های زنده‌یاب جمعیت هلال‌احمر می‌گوید: «یکی از مشکلات ما اتفاقا همین است. این که بعد از وقوع حادثه‌ای مردم، سگ‌های تزئینی خود را برای کمک می‌آورند.
این کار باعث زحمت ما خواهد شد.» اما سؤال اینجاست آموزش سگ‌های کار در ایران از چه زمانی شروع شد؟ اسکندری جواب می‌دهد: «آموزش سگ‌های زنده‌یاب، رسما از سال 79 در ایران شروع شد.»
اتفاقا اولین گروه از سگ‌هایی که توانستند در عملیاتی شرکت کنند، در زلزله بم سال 82 بود. حالا بعد از گذشت 19 سال، در کل کشور، حدود 82 قلاده سگ زنده‌یاب وجود دارد که در صورت وقوع حادثه و بحران، آماده عملیات امداد و نجات هستند.
نکته مهم درباره سگ‌های امداد و نجات اما مدت زمان خدمتشان است. به طور طبیعی، عمر هر قلاده سگ، حدود 20 سال است. سگی که برای امداد و نجات آموزش می‌بیند اما ممکن است کمتر از اینها عمر کند.
عمر مدت زمان خدمتش، بسته به این که در چه عملیـــــاتی شـــــــرکت می‌کند متفاوت و از شش سال تا حتی ده تا 12 سال است.
بعــــــــــــــد از بازنشستگی، ســــــــــگ‌هایی کـــــــــــــه روزی امدادرسان بودند، به عنوان سگ‌های نگهبان در باغ‌ها و انبارها زندگی خود را ادامه می‌دهند.