نافرجامی سیاست مماشات

نمونه‌های زیادی در این زمینه می‌توان مثال زد. در مورد لیبی شاهد بودیم این کشور با فشارهای آمریکا حتی فعالیت‌های خود در صنعت هسته‌ای را متوقف کرد، اما حاصل آن در نهایت به سقوط معمر قذافی در لیبی رسید. در رابطه با صدام و موضوع عراق هم ما شاهد تکرار این تجربه هستیم که این کشورها نتوانستند با در پیش گرفتن رویکرد تمکین در برابر آمریکا به سیاست پایداری برسند.
کشور مصر هم نمونه سومی است که با وجود تعامل و حرف‌شنوی‌ای که از آمریکا داشت الان نمی‌توان این کشور را مستقل، دارای رفاه و توانمند در عرصه صنعتی دانست. اما در مقابل وقتی دوره 40 ساله اخیر تاریخ ایران را مرور می‌کنیم درمی‌‌یابیم با وجود همه مشکلات موجود به لحاظ صنعتی و علمی پیشرفت کردیم و به هر حال حکومت و نظام سعی کرده در حد نسبی به امورات مردم رسیدگی کند. در سال‌های اخیر هم تلاش بر این بوده که بهانه‌های غرب در حوزه‌های هسته‌ای در قالب توافق برجام گرفته شود. اما در ادامه، روند وقایع در مسیری قرار گرفت که آمریکا نه تنها از برجام خارج شد و اروپاییان هم به تعهدات خود عمل نکردند بلکه حتی ماجرا به تحریم حوزه‌های مختلف صنعت و انرژی و حتی مقامات عالی‌رتبه کشور ما رسید. بنابراین با توجه به سابقه تاریخی نسبت به کشورهای مشابه و فرجام آنها به نظر می‌رسد اتخاذ سیاست مقاومت و فشار علیه فشار نتیجه بهتری را عاید کشورمان می‌کند. این مقاومت مبتنی بر اقتدار در صنایع دفاعی،‌ حوزه اقتصاد داخلی، تکیه بر توانمندی داخلی و اتکا به سرمایه اجتماعی خواهد بود.

الهام امین‌زاده
استاد دانشگاه