بالا و پایین‌های طنز از نگاه فیض

شاعر کتاب «املت دسته‌دار» این را هم اضافه کرد: امروز شما مشاهده می‌کنید که زبان طنز زبانی شده است برای بیان مسائلی که گاهی نمی‌توان با زبان جدی به آنها پرداخت. به قدری ظرفیت این لحن بالاست که یک روحانی هم از این تریبون به عنوان منبر برای وعظ استفاده می‌کند.
او افزود:شاید به ظاهر گفته‌های او خنده بر لب‌های مخاطبان بیاورد، ولی به نکاتی اشاره می‌کند که نکات جدی و مورد توجه مردم و البته خواص است.
فیض با اشاره به این‌که بخشی از هدف طنز بیان دور از توهین معضلات اجتماعی است، تصریح کرد:‌ عده‌ای به اسم طنز می‌گویند دور هم جمع شویم تا بخندیم؛ این تلف کردن وقت مردم است. آورده و آموزشی برای مخاطبان ندارد، ما باید این مسیر را تغییر دهیم و با بیان حرف‌های درست و سازنده در عین خنداندن مردم اوقات پرباری را برای مخاطبان فراهم کنیم.
این طنزپرداز در ادامه گفت:‌ ما در سینما یا رشته‌های دیگر هنری شاهد هستیم که هنرمند عامه مردم را در نظر می‌گیرد و توجه هنرش به سمت عامه است؛ اما این نگاه درست نیست؛‌ اتفاقا نباید همه مردم با یک اثر هنری ارتباط برقرار کنند.
فیض تاکید کرد: هنرمند نباید برای درک اثر سطح هنر را پایین بیاورد، بلکه باید سطح توقع مردم و سطح دانش مردم را بالا ببرد. این ظنز پرداز درپایان، طعنه و کنایه‌هایی هم به بعضی فیلم‌ها زده و گفته: ما در روزگاری شاهد فیلم سینمایی «لیلی با من است» بودیم، اثری در ژانر دفاع مقدس که همه از دیدنش لذت می‌بردند، هم متخصصین و خواص و هم بخشی از مردم، اما چرا باید از این اثر خوب به فیلمی برسیم در ژانر دفاع مقدس که فروش خوبی هم دارد، اما در آن سراسر شاهد رفتارهای زننده هستیم و عملا طنز نیست. اگر اثری مخاطبش زیاد بود دلیلی بر آن نیست که این اثر خوب است، بلکه یک اثر خوب باید قواعد و چارچوب هنری خودش را رعایت کند.