راه و رسم استفاده از واکر

هنگامی که واکر، عصای زیر بغل، عصای آرنجی یا عصای معمولی برای بیمار تجویز می‌شود، مهم‌ترین موضوع آموزش راه رفتن، نشستن و برخاستن و استفاده از پله است که باید توسط فیزیوتراپیست در همان جلسه فیزیوتراپی همزمان با درمان و انجام تمرینات درمانی به بیمار گفته شود. از مهم‌ترین تمرین های این افراد در جلسات اول موارد ذکر شده است. واقعیت این است که هنگام استفاده از این وسایل کمکی، اندام‌های فوقانی به کمک اندام‌های تحتانی می‌آیند و با افزایش نقاط تماس فرد با زمین علاوه بر بهبود تعادل و ثبات بیمار باعث تقسیم وزن روی نقاط بیشتر و کاهش این فشار از روی اندام آسیب‌دیده می‌شوند. واکر که چهار پایه دارد و بیمار را از ناحیه جلو کاملا احاطه می‌کند، در روزهای اول آسیب یا جراحی که بیمار تعادل کمتری دارد یا ضعف و سرگیجه دارد استفاده می‌شود.
راه رفتن با واکر به مراتب نسبت به راه رفتن با عصا آسان‌تر و ایمن‌تر است؛خصوصا در بیمارانی که اصلا نباید پای خود را زمین بگذارند و هیچ وزنی را نباید روی پای خود بیندازند.
به مرور با بهبود تعادل، حال عمومی بیمار و امکان وزن اندازی روی پا، می‌توان عصا را جایگزین واکر کرد. باید دقت شود همیشه عصا باید در دست سمت سالم قرار گیرد و حین قدم برداشتن، عصا و پای آسیب دیده به جلو حرکت کنند و بعد پای سالم در کنار آنها قرار گیرد. بسیاری از بیماران به اشتباه عصا را در دست سمت آسیب دیده می‌گیرند و از همان ابتدا راه رفتن خود را دچار اختلال می‌کنند. هنگام راه رفتن با عصا و واکر باید صاف باشد و نباید در وضعیت خمیده قرار گیرد.

دکتر پرهام پارسانژاد

فیزیوتراپیست