نَقل

من شیرخشک و پوشک بچه‌ام را از مربیگری در فضای ورزش تهیه کردم و سال‌ها هم مجله‌ای داشتم که در آن زمان تنها مجله تنیس در کشور بود. وقتی متوجه دیدگاه و رسالت برنامه شدم، تمایلم به اجرا در «شوتبال» بیشتر شد. همیشه دوست داشتم قهرمانان ناشناخته کشورم را به مردم معرفی کنم تا بلکه کمی از بدرفتاری‌ها یا کم‌توجهی‌هایی که مسؤولان به آنها می‌کنند جبران شود. متاسفانه خیلی از مردم نمی‌دانند که قهرمان‌های خیلی از ورزش‌های جهان ایرانی هستند و در کشور خودمان زندگی می‌کنند.
مشکلی با توجهی که به فوتبال می‌شود ندارم، اما معتقدم باید این توجهی که به فوتبال می‌شود بین همه ورزش‌ها تقسیم شود و این‌گونه نباشد که به یک ورزش مانند فوتبال اینقدر توجه کنند، آن وقت به ورزشی دیگر هیچ توجهی نشود که در نهایت هم به خروج این ورزشکاران که سرمایه‌های کشور هستند از کشور منجر شود.ما در برنامه میزبان پیمان حسینی و محمد احمدزاده، دو بازیکن فوتبال ساحلی بودیم که افتخارات خیلی زیادی در جهان دارند، اما خیلی از مسؤولان و حتی مردم ما به جای این‌که آنها را بشناسند توجهشان به دروازه‌بان سوم فلان تیم فوتبال
است!
این مسائل خیلی من را اذیت می‌کرد و زمانی که متوجه شدم عوامل «شوتبال» به فکر دعوت از این قبیل مهمانان ناشناخته هستند، تمایلم به اجرا در این برنامه بیشتر شد.
فعلا فکری برای اجرا ندارم، زیرا قصدم این است که برنامه خودم را بعد از «شوتبال» اجرا کنم؛ همان برنامه‌ای که سال ۸۹ قرار بود تهیه شود که نشد و حالا امیدواریم با شرایطی بهتر آن را بسازیم.