آشفته‌گی

سینمایی که در آن هرچند کانون و محور ماجرا، یک شبه‌درام نسبتا جنایی است اما از نظر مخاطب، شباهت زیادی به نمونه‌های مخاطب‌پسند خودش ندارد و بیشتر از آن‌که به دنبال جلب و جذاب مخاطب باشد در پی گسترش دادن تجربه‌های شخصی فیلمساز است. جیرانی در آشفته‌گی که دوباره همان فضای سرد و تاریک اثر قبلی‌اش را تداعی می‌کند، سعی دارد یک درام شبه‌جنایی روایت کند با این حال قاب‌های کج فیلم و فضای بی‌مکان و بی‌زمانی که او روایت می‌کند بیش از آن‌که مخاطب را به دلیل گیرایی داستان به دنبال فیلم بکشاند، در پی گشودن مرزهای تجربه‌گرایی خویش است. اکثر قاب‌های فیلم (با فاکتور گرفتن از کج بودن آنها روی پرده) قاب‌های قابل توجهی هستند و به همین دلیل هم آشفته‌گی را در زمره نامزدهای بهترین سیمرغ تصویربرداری قرار داد. با این حال ضعف درام و قصه اصلی از یک سو و اصرار فیلمساز بر روایت درامش در یک فضای خلأ منتزع از همه چیز از سوی دیگر، باعث نشده مخاطب بتواند با فضای سرد و نسبتا تاریک و آشفته‌ فیلم ارتباط برقرار کند. همین هم باعث شده با وجود نطفه جنایی و معمایی بودن فیلم نتواند به جنین تبدیل شده و یک اثر جذاب به دنیای سینما بیاورد.

حمال طلا
تورج اصلانی که تا پیش از این به عنوان یک فیلمبردار در فضای حرفه‌ای سینمای ایران شناخته می‌شد در جشنواره سی‌وهفتم در مقام کارگردان با فیلم «حمال طلا» ظاهر شده است. فیلمی که هرچند از یک قصه سطحی و فیلمفارسی‌گونه استفاده می‌کند اما پیش و بیش از آن که یک روایت نسبتا منظم از قصه اصلی‌اش باشد، یک جور تجربه فیلمسازی برای فردی است که خیلی‌ها هنوز هم او را در مقام فیلمبرداری می‌شناسند که ورود به حیطه کارگردانی و فیلمسازی، هنر و مهارت اصلی او را سترون و ابتر کرده است.
اصلانی در حمال طلا از قصه‌ای رها بهره می‌برد که هرچند ابتدا خود را اثری در مقام کمدی معرفی نمی‌کند اما در ادامه فیلم با توسل به اقدامی که کاراکتر اول دست به آن می‎زند و با تمسک به ادبیات و لغات شکل گرفته پیرامون فضولات انسانی، به دنبال خنداندن مخاطب می رود. خنداندن و مزاحی که بیش از آن که ناشی از طنز موقعیت باشد، ناشی از استفاده بی حد و اندازه از بعضی لغات و واژه‌هایی است که تا پیش از این در سینمای سطحی گیشه مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
در نهایت هم یک پایان فیلمفارسی‌گونه برای حمال طلا رقم می‌خورد تا استفاده کافی و وافی را از این گونه سینمایی برده باشد. فیلم البته به دلیل تخصص اصلی کارگردان در تصویربرداری، قاب‌های قابل قبولی دارد اما خب کسی هم باید پیدا شود که به اصلانی بگوید با یک دکمه فیلمبرداری نمی‌توان کُتی در قامت یک فیلم سینمایی ساخت.