بازی روانی و ناداوری ؛ 2 اهرم قطر در بازی با ایران
: تیم امید فوتبال ، بازهم در نیمه نهایی با میزبان بازی می کند.
4 سال پیش در شرایطی که کره جنوبی مغرور از عنوان چهارمی خود در جام جهانی ، برای طلای بوسان دندان تیز کرده بود، در برابر امید ایران شکست خورد. کره در برابر تیمی زانو زد که ستاره های آن زمان فوتبال ایران را در اوج هماهنگی در اختیار داشت. نصرتی ، بیاتی نیا، لطفی ، کعبی ، مبعلی ، بداوی ، نویدکیا، کاظمیان و حتی بازیکنان بالای 23 سال تیم (میرزاپور و گل محمدی) بی نقص بازی کردند تا تیم ما موفق به شکست کره جنوبی در حضور تماشاگران پرسر و صدای میزبان شود. اما بازی امروز کاملا با نیمه نهایی 4 سال پیش تفاوت دارد. اول آن که تیم حریف قطر است. تیمی که مجموعه ای از راههای قانونی و غیرقانونی را برای برد انتخاب می کند و هر زمان که صلاح بداند از تمام امتیازات درست و نادرست میزبانی استفاده می کند. نمایش شوم فینال 78 کیلو با تمام صحنه های زشت و ناجوانمردانه اش هنوز از یادمان نرفته است. قطری ها برای آن که ثابت کنند علاوه بر راههای ورزشی به اصول دیگری هم پایبند هستند در فاصله 24 ساعت به بازی حساس نیمه نهایی ، مکان بازی خود را از ورزشگاه خلیفه به ورزشگاه السد در مرکز دوحه انتقال دادند تا نخستین ضربه روحی را به تیم حریف وارد کنند. آنها از فوتبالی تبعیت می کنند که به طور ژنتیک با روان تیم حریف کار دارد نه با توان فنی حریف. حریف ما در نیمه نهایی برخلاف کره جنوبی که فقط به تشویق تماشاگران و توان بازیکنان خود متکی بود، به اصول و حربه های دیگری معتقد است که به دلیل این حربه ها خطرناک تر از میزبان 4 سال پیش به نظر می رسد. با توجه به تمام این حقایق ، تیم ما در بازی امروز باید به 2 اصل توجه کامل داشته باشد. نخست آن که با تمام وجود و با هوشیاری کامل (برای بسته نگاه داشتن دروازه) به زدن گل اول بیندیشد. پیش افتادن از حریف می تواند به تمرکز بیشتر ما در این مسابقه کمک کند. این مستلزم هوشیاری کامل در خط دفاعی تیم ماست که بیشترین اشتباه را در بازی با چین داشت. نکته دوم پرهیز از ورود به جنگهای روانی تیم حریف بخصوص در زمان حمایت داوران از آنها است . تیم ما باید با آرامش کامل به دیدار حریف برود و این آرامش مطلق آن هم در شرایطی که رنه سیموئز در گفتگو با تیم اعزامی صدا و سیما به دوحه بشدت به هم ریخته و عصبی نشان داده و مسوولان ورزش ایران را به باد انتقاد گرفته ، کمی بعید به نظر می رسد. با این حال همه باید به افزایش توان روحی و فنی این تیم کمک کنند. از مسوولان ورزش ایران گرفته تا کادر فنی تیم. تیم ما در بازی با چین کمی از نظر هماهنگی پیشرفت داشت و رگه هایی از همکاری بین برهانی و اولادی (که گفته می شد کانون ناهماهنگی در تیم هستند) دیده شد. با این حال تیم ما با تیم بوسان فاصله بسیاری دارد و باید برای رسیدن به نقطه 100 تلاش فراوانی انجام دهد. تیم امید اگر اشتباهات فردی بازیکنانش در این مسابقه تکرار نشود، از نظر فنی چند پله بالاتر از میزبان است و قدرت شکست حریف را دارد. اگر اسیر بازی روانی حریف و قربانی داوری نشویم حضور در فینال قطعی است.
