اتوبوس‌های تاناکورا در راه پایتخت

هر چند او وعده داد که اتوبوس‌های دست‌دوم، استاندارد یورو4 خواهند داشت و سنشان از اتوبوس‌های فعلی تهران کمتر خواهد بود، اما واردات اتوبوس دست‌دوم برای کلانشهری مانند تهران و مدیران شهری‌اش که ادعا می‌کنند برای شهروندان سنگ‌تمام می‌گذارند قابل توجیه نیست.
دود این تصمیم‌های خاکستری به چشم تهران و شهروندانش می‌رود؛ شهروندانی که همیشه از نحوه هزینه‌کرد عوارض و مالیاتی که پرداخت می‌کنند گلایه دارند؛ گلایه‌ای که ریشه‌‌هایش به سوء‌مدیریت بر‌می‌گردد؛ برای نمونه اوایل شهریور گذشته و در هشتاد و سومین جلسه شورای شهر حبیب‌زاده، عضو این شورا از یکی از این اشتباه‌ها پرده برداشت و فاش کرد که بیش از یک‌سال است که 55 دستگاه اتوبوس برقی برخلاف سالم بودن در محوطه پایانه اتوبوسرانی خاک می‌خورند.
این فقط یکی از نمونه‌های مدیریت نامناسب دارایی‌های شهر است که براساس آن باید آب پاکی را ریخت روی دست افرادی که ادعا می‌کنند دغدغه حفظ اموال عمومی دارند.
حمل و نقل عمومی تهران مشکل کم ندارد؛ به نظر می‌رسد شهردار تازه نفس تهران نیز این مساله را با گوشت و پوست‌اش حس کرده، چون او این روزها پای ثابت سه شنبه‌های بدون خودروست؛ سه‌شنبه‌هایی که به دلیل نبود حمل و نقل عمومی مناسب تاکنون آن‌طور که باید راه به جایی نبرده است.
این درحالی است که تهیه اتوبوس برای کلانشهری که به گفته مدیر شرکت واحد اتوبوسرانی‌اش از سال 89 تاکنون رنگ اتوبوس نو به خود ندیده کاری نشدنی نیست، چراکه اگر مدیران اندکی اولویت‌هایشان را تغییر دهند، هیچ وقت کار به جایی نمی‌رسد که برخی شهروندان در جست‌وجوی کاتالیست و لاستیک اجاره‌ای برای گرفتن معاینه فنی باشند و عده‌ای از مدیران‌برای توسعه حمل و نقل عمومی کاسه چه کنم چه کنم به دست بگیرند و واردات اتوبوس‌های تاناکورایی اولویت‌شان باشد.

مهدی آیینی

روزنامه‌نگار