عقب‌افتادگی محصولات اکشن

این‌که چرا ژانر اکشن را کاملا فراموش کرده‌ایم پرسشی است که تهیه‌کنندگان باید به آن پاسخ دهند.

بدنه تهیه‌کنندگان هر چند وقت یکبار تمرکز فراوانی می‌کنند بر روی یک ژانر و در واقع همین‌ها هستند که به مردم خوراک می‌دهند. در دهه‌های مختلف خوراک‌های مختلف به مردم می‌دهند و با همین خوراک‌هاست که ذائقه مردم را شکل می‌دهند.

البته تهیه‌کنندگان دولتی و وابسته به نهادهای سینمایی تاثیرگذاری بیشتری در این حیطه دارند.

زمانی بود که فیلم‌های هنری را باب کردند و زمانی فیلم‌های تین ایجری دختر-پسری را و حالا هم فیلم‌های کمدی را کرده‌اند مرکز سینمای ایران.

همین رنگ به رنگ شدن سالیان بود که باعث شد سینما و تلویزیون ما به لحاظ ژانری رشد نکند؛ زمانی اکشن‌های ما زبانزد خاص و عام بود و چون اکشن‌های تمیز و کاملا حلال تولید می‌کردیم که نه از نظر پوشش مشکل داشت و نه از نظر بار داستانی.

ما در زمان آنالوگ اکشن‌های استاندارد می‌ساختیم ولی آن قدر در این ژانر کار نکردیم که عقب افتادیم. حالا در عصر دبجیتال اکشن‌سازی خیلی دشوار شده به‌خصوص که بازیگر اکشن هم نداریم.

اگر بخواهیم ژانر اکشن را احیا کنیم سال‌ها زمان می‌برد تا به حد متوسط برسیم. برای شخص خودم در سال‌های اخیر کم پیشنهاد اکشن نبوده، ولی هیچ‌کدام را قبول نکرده‌ام چون سطح تکنیکی کارها بالا نیست و همین موجب می‌شود مخاطب پس زده شود و وجهه امثال من هم خراب شود.

باور کنید پیشنهادهای مالی خوبی هم برای کار در اکشن‌های فعلی دارم ولی از پول گذشتم تا اعتبارم از بین نرود.

بهمن دان

بازیگر