تلویزیون، جای کارآموزی نیست

این‌که چرا تلویزیون مانند قبل نمی‌تواند پیشرو باشد و دچار افتی محسوس شده یک دلیلش این است که دیگر تک‌سوار نیست. زمانی بود که فقط تلویزیون بود و شبکه‌های وطنی و مخاطبان باید نیاز خود را از همین شبکه‌ها تأمین می‌کردند، ولی امروزه روز، در کنار تلویزیون و ماهواره، فضای مجازی هم رشد عجیب و غریبی داشته و همه‌جور محتوایی هم در این فضا هست و مخاطب مجبور نیست فقط به رسانه ملی اکتفا کند.

از سوی دیگر نوعی کم‌دقتی را در انتخاب سوژه و گروه تولید مجموعه‌های تلویزیونی می‌بینیم. به نظرم این نخبگان و استخوان‌خردکردگان هستند که باید محصول تلویزیونی تولید کنند چون رسانه ملی جای کارآموزی نیست که عده‌ای از آماتورها بخواهند با تولید محصول، برایش کسب تجربه کنند.

ما در ساختار هنری خود انجمنی به نام انجمن سینمای جوان داریم که باید شرایط کسب تجربه را برای جوانان فراهم کند و دلیلی ندارد که رسانه‌ای که ملی است، بشود آزمایشگاه کسب تجربه تولید.

جوانان علاقه‌مند باید یا از طریق انجمن سینمای جوان یا از طریق فعالیت در بخش خصوصی، خود را نشان دهند و اگر خروجی‌شان مطلوب بود، آن گاه کار تولید مجموعه‌های تلویزیونی بهشان سپرده شود. رسانه ملی جایی است که با یک ملت سروکار داریم و حساسیت کار در آن حتی بیشتر از سینماست.

البته اگر بناست فضایی برای تجربه‌اندوزی جوانان فراهم شود، امکان این هست که یکی از شبکه‌ها را کلا به جوانان داد تا در آن شبکه سعی و خطاهایشان را بکنند، اما این‌که بهترین زمان‌های آنتن به محصولاتی اختصاص پیدا کند که سازندگانش رزومه کافی ندارند، زیبنده تلویزیون
نیست.

رسانه ملی باید برای مخاطب ایرانی رتبه اول را داشته باشد و برای اول‌شدن باید پیکره رسانه در اختیار چهره‌های مجرب قرار گیرد. اگر این اتفاق بیفتد در کوتاه‌مدت مخاطبان رسانه ملی چندبرابر خواهد شد. مدیران کافیست به امتحان پس‌دادگان باانگیزه فرصت کار دهند و آن‌گاه ثمره‌اش را ببینند؛ اگر محصول غنی تولید شود نه ماهواره و نه فضای مجازی رقیب رسانه ملی نخواهند بود.

اسماعیل فلاح‌پور

کارگردان