با حق‌کشی به آرامش نمی‌رسیم!

عجیب است که همه این افعال را انجام می‌دهیم و باز آرامش نداریم، چون هیچ مسیر کجی به آرامش نمی‌رسد و ما این را می‌دانیم و باز خلاف می‌کنیم! کجای دنیا دیده‌اید که از مسیر انحرافی بتوان به آرامش پایدار رسید که ما انتظار داریم با زیر و رو کشیدن و رکب‌زدن و افعال غیراخلاقی به آرامش برسیم؟

من هنرمند چطور می‌توانم آرامش داشته باشم وقتی مدام در صفحه اجتماعی‌ام با مردمان نیازمندی روبه‌رویم که از من کمک می‌خواهند؟؟!! من چه کمکی می‌توانم بکنم جز واکنش نشان دادن به نابسامانی‌ها؟؟ وقتی هم که واکنش نشان می‌دهیم، گروهی علم مخالفت برمی‌دارند که شما دیگر چرا ناله می‌کنید؟ انگاری که ما از یک کره دیگر آمده‌ایم!

همه منتظریم که معجزه‌ای رقم بخورد و برای کوتاه‌مدت هم که شده از بند مشکلات رهایی پیدا کنیم. مثلا همین امسال مشکل کم‌آبی حل شود و همین امسال مشکل آلودگی هوا نداشته باشیم و همین امسال قیمت بنزین تغییر نکند و قس علی‌هذا...

آرامش پایدار اما زمانی حاصل می‌شود که بتوانیم برنامه‌های بلندمدت برای عبور از بحران‌ها داشته باشیم. این را خودمان هم در طول زندگی بارها فهمیده‌ایم که نمی‌شود مدام دنبال میانبر گشت! درست است که میانبر برای برخی وجود دارد و آنها را به لحاظ مادی رشد داده، اما آیا در سایه میانبر رفتن و حق را ناحق کردن آرامش پدیدار می‌شود؟ یقینا خیر. ما نیاز داریم به برنامه‌هایی کلان و چندساله برای حل مشکلات مختلف اقتصادی ـ اجتماعی‌مان.

این‌که چه کسی باید این برنامه‌ها را طراحی کند نمی‌دانم، اما آنچه می‌بینیم این است که عادت شده مردم از مسؤولان انتظار حل مشکلات را داشته باشند و مسؤولان هم مشکلات را می‌اندازند گردن مردم و به این ترتیب سیکل معیوبی شکل گرفته که سال‌هاست ادامه دارد و نتیجه‌اش می‌شود گرفتاری‌های کشدار و بی‌حاصل.

این طوری به جایی نمی‌رسیم؛ ما نیاز داریم با هم به توافق برسیم و بفهمیم که مشکلاتمان دوجانبه است. دسته‌بندی‌های سیاسی و خط‌کشی‌های خودی و غیرخودی را رها کنیم و به فکر یک توافق باشیم برای رسیدن به آرامش!

سپند امیرسلیمانی

بازیگر