زرد کمرنگ تر از سیاه

زش رحمان ، جوانی با استعداد و با ذوق ، بازیکن میانی سابق فولام ، آموزش دیده آکادمی این باشگاه ، متولد بیرمنگام و یک انگلیسی آسیایی تبار است. او پیشرفت سریعی در تیم جوانان فولام داشت و پس از بهبود شکستگی ناحیه کف پا که باعث شد در فصل رقابت های 2002 2003 مدتی طولانی از میادین مسابقات دور بماند، با موفقیت های دوباره ای روبه رو شد. بازیهای چشمگیر او در نخستین حضورش در مسابقات ، باعث شد تا به عنوان بازیکن قرضی در بیرمنگام حضور یابد و 2 گل به ثمر برساند. اما مدیر باشگاه فولام (کریس کولمن) از او خواست تا دوباره به تیم خود برگردد، چرا که ترقی و پیشرفتش را در تیم سابق رحمان می دید. بنابراین در سپتامبر و آوریل دو حضور موفق در فولام داشت. اندی کول ، بازیکن حال حاضر پورتس موث که در فصل رقابت های 2005به صورت قرضی در فولام بازی می کرد، می گوید: «بازیکنان آسیایی تنها زمانی می توانند پیشرفت چشمگیری داشته باشند که حمایت شوند» و او حامی رحمان است.
کول ادامه می دهد: زش یکی از نخستین بازیکنانی آسیایی است که در لیگ برتر بازی می کند، او با استعداد است و سعی خود را نیز برای بهتر شدن می کند.
صادقانه بگویم ، رحمان در سطح بسیار بالایی قرار دارد و زمانی که با او صحبت می کنم ، هرگز به این که یکی از اولین بازیکنانی آسیایی لیگ برتر انگلیس است ، اشاره ای نمی کند، اما مطمئن هستم که او در ذهن خود نیز مشغول بازی است . به اعتقاد من ، او می تواند پیشتاز تغییرات باشد و فکر می کنم پیش از رسیدن به اوج ، این اتفاق خواهد افتاد. مانند تمامی بازیکنان لیگ برتر، رحمان نیز باید قدرت و توانایی حضور در این مسابقات را داشته باشد، برای من فرقی نمی کند که او دارای چه ملیتی و از چه خانواده ای است ، تنها چیزی که اهمیت دارد، این است که قدرت بازی در میدان را دارد. او بازیکن قابلی است و استحقاق هر نوع موفقیتی را دارد چرا که در راه سختی پا گذاشته که باید هزینه های زیادی بپردازد. از دیگر بازیکنان آسیایی که قبلا پیراهن لیگ برتر انگلیس را بر تن داشتند، می توان به مایکل چوپرا، هارپال و سینگ اشاره کرد. اخیرا رحمان ، مدافع میانی فولام به مدت 3 سال با کوئینز پارک رنجرز و با مبلغ نامعلومی قرارداد بسته است . او پس از پیوستن کارلوس بوکانگرا به فولام ، جایگاه دفاعی خود را در این تیم از دست داد. بنابر این تصمیم گرفت به تیم کوئینز پارک رنجرز بپیوندد و جایگزین دنی شیتو شود. دنی نیز به واتفورد رفت. رحمان در گفتگویی که با پایگاه اینترنتی کوئینز پارک رنجرز انجام داده ، گفته است: من می خواهم فوتبال بازی کنم. در آمد بیشتر برای من جذابیت ندارد.
می توانستم نیمکت نشینی در فولام را تحمل کنم و دستمزد بیشتری نیز بگیرم ، اما من چنین چیزی را نمی خواستم. این جابه جایی ، مثل این است که از خانه ای به خانه دیگرم رفته باشم. اکنون به مسابقات فکر می کنم و منتظر بازیهای آینده در تیم جدید خود هستم.
مدیر باشگاه کوئینز پارک رنجرز می گوید: زش رحمان کنترل خوبی روی توپ دارد و کارش را به خوبی انجام می دهد. او دائم به پیشرفت فکر می کند. رحمان امیدوار است که شایستگی هایش مورد قضاوت قرار گیرد. نه این که با شیتو مقایسه شود.
او می گوید: مردم سعی می کنند که ما را با یکدیگر مقایسه کنند، چراکه به محض ترک شیتو، من به تیم پیوستم ، اما ویژگی دفاعی من بسیار با دن تفاوت دارد.
رحمان که از پدری پاکستانی و مادری انگلیسی و در بیرمنگام (1983)متولد شده است ، می گوید: تمام تمرکزم در میدان ، روی بازی است ، سعی خود را خواهم کرد تا دیگر بازیکنان آسیایی از بازی من در میدان لذت ببرند. بازیکنان جوان آسیایی الگویی در لیگ برتر ندارند، بنابراین کسی به دنبال بازیکنان آسیایی و دعوت آنان به لیگ نیست ، شاید نبود استعداد و نبوغ کافی یا تغذیه صحیح و مناسب و گاهی نیز پیشداوری ها باعث عدم حضور مداوم آنان شده است.
رحمان حضور خود را در لیگ حرفه ای انگلیس از افتخاراتش می داند و می گوید: از زمانی که کودک بودم ، همیشه آرزو داشتم در لیگ برتر بازی کنم و سرانجام این رویا به حقیقت پیوست. من نیز مانند هر کس دیگری بازی را از خیابان ها شروع کردم و در تیم ساتردی و ساندی و همچنین در تیم مدرسه بازی می کردم. در دیستریک و کانتی نیز حضور داشتم و اینجا قصه آغازین پیوستن من در 12 سالگی به فولام بود.
او می گوید: فکر می کنم اگر شما به اندازه کافی توانا باشید، هیچ تفاوتی بین شما و دیگر بازیکنان غیرآسیایی نخواهد بود. همان طور که گفتم بازیکنان جوان آسیایی الگویی در لیگ برتر ندارند و کودکان نیاز دارند از کسی الگوبرداری کنند. پدر و مادر من ، بزرگترین حامیان من بودند. به همان اندازه که مشوق من به بازی فوتبال بودند، مرا نیز ترغیب به ادامه تحصیل می کردند.
مادرم بشدت مراقب سلامت و تغذیه من بود. گرچه همیشه پشتیبان من بودند، اما گاهی احساس می کردم که چندان نیز راضی نیستند. مثلا درست زمانی که باید به مسجد می رفتم ، پنهانی با دوستانم بازی می کردم. گاهی نیز پدر و مادرم هنگام بازی مچ مرا می گرفتند و من خشکم می زد، اما اکنون که به گذشته نگاه می کنم ، می خندم. گرچه شاید در آن زمان ، برایم خنده دار نبود. رحمان درباره رفتارهای نژادپرستانه در فوتبال و در تیم خود می گوید: خوشبختانه در این خصوص ، هیچ گونه تجربه ای ندارم.
چیزهایی در این خصوص در لیگ آماتورو ساندی لیگ شنیده ام. او درباره جداسازی لیگهای کودکان آسیایی و انگلیسی می گوید: اصلا موافق چنین چیزی نیستم. اعتقاد من بر ادغام تیمهاست. اگر شما به اندازه کافی قدرتمند باشید، قادر به بازی هستید و نیازی به جداسازی نیست.
او در پاسخ به تعداد اندک بازیکنان آسیایی سال گذشته در لیگ برتر با تعجب می گوید: شایعه است. فکر می کنم تعداد زیادی از بازیکنان آسیایی در لیگ برتر حضور دارند. حضور مایکل چوپرا و شاهد احمد، گواه این مساله است و همین باعث خواهد شد تا بازیکنان آسیایی کم کم در لیگ حرفه ای حضور پررنگ تری داشته باشند. شناخت بیشتر مردم از آنان باعث می شود که تفکرات منفی و پیشداوری درباره آسیایی ها از بین برود. رحمان به جوانان مشتاق فوتبال آسیایی توصیه می کند که هرگز از درس و مدرسه غفلت نکنند: شما هرگز نخواهید توانست عاقبت حضور خود را در فوتبال حدس بزنید، پس باید در جایی دیگر مورد حمایت قرار گیرید. اگر می خواهید بازیکن حرفه ای فوتبال شوید، مانند دیگر بازیکنان جوان باید خود را فدا کنید.