قدم زدن با عزت در موزه سینما

«می‌دونی چیه بچه؟ تازگی زانوم خالی می‌کنه و دکترها می‌گن باید پات‌رو عمل کنی.» در آن دیدار غصه پاهایش را با هم خوردیم. حالا دیگر باغ فردوس، موزه سینما و خیابان ولیعصر برایم یادآور آن‌روز قدم زدن با عزت است. وقتی صحبت‌مان کشیده بود به «کمیته مجازات» و همین آخری‌های سینما که به نشان دوست داشتن و خاطره‌بازی، مرتیکه فلانی به ناف طرف گفت‌وگویمان می‌بندد و با همان صدای از ته حنجره می‌خندد؛ قاه، قاه، قاه. در لحظه بغض می‌کند انگار لنزِ دوربین چت کرده باشد در مردمک‌هاش پیرمرد. اشک حلقه حلقه دلمه می‌بندد دور سیاهی مردمک و چشم پر می‌شود از خاطره. برای انتظامی اما هر مردمکی لنز دوربینی بود که می‌توانست خیره بازی‌اش باشد. برای او زندگی بازیچه سینما بود و فاصله‌ها را در هر کلمه درمی‌نوردید و به آنی شما را با این حس مواجه می‌کرد که جلوی پرده نشسته‌اید و زل زده‌اید به بازیگری‌اش و متحیر از آنچه می‌بینید، نقش‌ها می‌گرداندتان. گمانم از همین‌رو به او عزت سینمای ایران می‌گفتند؛ زندگی در سینما و بازیگری‌اش معنا می‌شد.