یک انتخاب خوب در صدا و سیما

آنها از روزهایی متفاوت و به مراتب سخت‌تر از لحظات جنگ باز می‌گشتند. جمع این مستان پر بود از تن‌هایی خسته و زخمی که تمام دشواری‌های میدان جنگ برایشان یک‌طرف بود و روزها و شب‌های سر کردن در اردوگاه‌های عراق یک طرف، آنها اما امیدوار مانده بودند و آن‌طور که در خاطراتشان هم ثبت کرده‌اند، به یاد خدا و عشق وطن در میان تمام دشواری‌ها خود را سر پا نگه داشته بودند تا برسند به... ایران... همان نامی... همان خاکی که برایش جنگیده بودند و از همه چیزشان گذشته بودند.

«اندک اندک جمع مستان می‌رسند»... آنها رسیده بودند که مثل تمام روزها یا بهتر بگوییم سال‌های انقلاب و جنگ تحمیلی هنر برای همراهی و استقبال از اتفاقات جامعه به میدان آمده بود و قدم به قدم با مردم حرکت می‌کرد. تصنیف مشهور «اندک اندک جمع مستان می‌رسند» هم همان روزها خیلی شنیده شد. در همان روزهای اشک و لبخند و امید و ناامیدی... ماجرای این تصنیف اما چه بود و چگونه همزمان با آزادسازی اسرای ایرانی شنیده شد؟

شاید خیلی‌ها تصور کنند این قطعه موسیقایی ماندگار که با آهنگسازی و صدای شهرام ناظری اجرا شده و زنده‌یاد جلال ذوالفنون سرپرستی گروه نوازندگان را در آن بر عهده داشته، به مناسبت ورورد آزادگان به کشور ساخته شده است، اما جالب است بدانید که این‌طور نبوده و «اندک اندک...» با شعر مولانا 9 سال قبل از این اتفاق و در آلبوم «گل صد برگ» به مناسبت هشتصدمین سالروز تولد مولانا منتشر شده است.

این قطعه اما جان می‌دهد برای هر شور و حال و حس خوبی که پس از گذر سختی‌های ایام از راه می‌رسد و دل‌های خسته را شاد می‌کند. به همین دلیل هم بی‌آن‌که در آهنگسازی و اجرا برنامه‌ریزی برای استفاده در ایام دیگر برایش شده باشد، خودش توانست پرواز کند و
9 سال پس از ساختش بشود بیانگر احساسات و عواطف مردم در روزهایی که شادی بزرگی در سرتاپایشان می‌جوشید و شادمانه چشم به اطراف خود دوخته بودند.

اندک اندک جمع مستان عشق رسیده بودند و حالا شادی همه جا را گرفته بود. حالا رسانه‌های نه‌تنها ایران که جهان هم پر بود از تصاویر لحظه‌هایی که مادری پس از سال‌ها دوری و شاید بی‌خبری فرزندش را در آغوش می‌گیرد. کودکی زل می‌زند به مردی که مقابلش است و می‌گویند پدر است، پدری که آن‌قدر او را ندیده که بزرگ شده و چهره او را فراموش کرده بود... این تصاویر حالا نیاز به چیزی برای تاثیرگذاری بیشتر یا بهتر بگوییم مکملی برای القای دقیق‌تر احساسات جامعه و مردم داشت. این‌طور بود که «اندک اندک» با صدای ناظری و به انتخاب خوب و هوشمندانه صداوسیما، شد مکمل تصاویر آن روزهای باشکوه.

هر چند ناظری و زنده‌یاد ذوالفنون چنین قصدی نداشتند و آلبوم را به‌منظور دیگری ساخته بودند، اما آن روزها احتمالا خودشان هم زل زده‌اند به صفحه تلویزیون و لذت برده‌اند که اثرشان با روزهای مهمی از تاریخ پیوند خورده است. در این قطعه و البته کامل‌تر بگوییم آلبوم «گل صد برگ» که این قطعه هم جزئی از آن است، ذوالفنون سه‌تار هم‌نواخته و رضا قاسمی، محمدحسن مهدیان، کاوه دلیرآذر و امیرهوشنگ اردلان او را در این گروه‌نوازی ماندگار همراهی کرده‌اند. بیژن کامکار هم با دف‌نوازی خوبش نام خود را در فهرست نوازندگان این اثر ثبت و ماندگار کرده است.