سرنوشت صدام و این همه مساله

محکومیت صدام حسین ، رئیس جمهور مخلوع عراق به اعدام با طناب دار به دلیل جنایت ضد بشری و قتل عام در دجیل ، بحثها و مسائل بسیاری را در محافل سیاسی و مطبوعاتی برانگیخته که نشان حساسیت موضوع و نیز حساسیت اوضاع منطقه است.

کد خبر: ۱۱۵۲۱۵

پیش از هر چیز باید دید که آیا انتخاب زمان برای اعلام رای دادگاه به منظور تاثیرگذاری روی انتخابات میاندوره ای کنگره امریکا به سود جمهوریخواهان بوده که در این صورت ، این محکومیت باید کاملا جنبه سیاسی داشته باشد نه جنایی و حقوقی . اطرافیان آقای نوری المالکی ، نخست وزیر عراق به هیچ وجه زیر بار این تحلیل نمی روند و تاکید می کنند که این اقدام ، دستاوردی برای دولت مالکی است و ربطی به امریکاییان ندارد ، بویژه که اخیرا بگومگویی هم بین دو طرف رخ داده و امریکاییان دولت مالکی را متهم به ناکارایی کرده اند و آقای مالکی جواب داده که من آدم امریکا نیستم بلکه فقط دوست امریکا هستم . وانگهی برای دولت جورج بوش که تا فرق سر در باتلاق عراق فرورفته و شکست آن در برابر دموکرات ها حتمی است ، اعلام محکومیت صدام چقدر می تواند بر آرائ امریکاییان موثر باشد؛ هرچند کسی که مانند جورج بوش در حال غرق شدن است ، در آخرین لحظات به هر طناب پوسیده ای چنگ می زند و به میزان استحکام این طناب نمی اندیشد! فراموش نکنیم که صدام و دستیارانش در زندان نیروهای امریکایی به سر می برند و نه در زندان دولت مالکی ، لذا این سوال مطرح است که آیا امریکایی ها واقعا می خواهند صدام را اعدام کنند؛ و چه سودی از این کار نصیبشان می شود؛ در حالی که آنها برای باز کردن راه فرار از عراق ، باب مذاکره را در امان ، پایتخت اردن با بعثی ها گشوده اند و اجرا یا عدم اجرای حکم محکومیت صدام به فرض که در دادگاه استیناف تایید شود ، برگ تازه ای برای امریکایی ها در زمینه چانه زدن با بعثی ها و برخی جریان های سنی مذهب محسوب می شود و جنایات امریکاییان در کشتار شیعیان در مدینه الصدر در حومه بغداد نتیجه همین مذاکرات و چانه زدن هاست . این در حالی است که وکلای مدافع صدام و دستیارانش همچنان تاکید می کنند که وضعیت حقوقی آنها ، وضعیت اسیر جنگی است بنابراین باید براساس کنوانسیون های ژنو با آنها رفتار شود ، نه طبق قوانین کیفری عراق . مهمترین استناد آنها نیز همین است که صدام و دستیارانش توسط نیروهای امریکایی اسیر شده و همچنان در اسارت امریکاییان هستند. آنچه مسلم است ، این که امریکایی ها نمی خواهند در این شرایط از صدام یک قهرمان بسازند. ولی چرا قهرمان؛ مگر طاغوت خون آشامی مثل صدام می تواند قهرمان باشد؛ بازتاب اعلام حکم محکومیت صدام این واقعیت تلخ را آشکار کرد که امریکایی ها آنقدر در عراق خونریزی و ناامنی ایجاد کرده اند که عده ای از عراقی ها حسرت زمان حکومت صدام را می برند و در سطح منطقه نیز با توجه به جنایات امریکا در فلسطین و لبنان و عراق تنفر نسبت به امریکا آنقدر بالاست که خون آشامی مانند صدام نیز که باعث و بانی بسیاری از بدبختی های منطقه است ، می تواند برای عده ای قهرمان باشد. و سرانجام آیا آنها تنها به محکومیت صدام به علت قتل عام دجیل بسنده خواهند کرد یا اجازه باز شدن پرونده های دیگر جنایات صدام را خواهند داد. البته دادگاه انفال یعنی بمباران شیمیایی حلبچه و قتل عام حدود 5000 شهروند کرد مطرح است ولی آیا امریکایی ها اجازه باز شدن پرونده های مربوط به جنگ صدام بر ضد جمهوری اسلامی ایران و اشغال کویت و قتل عام دهها هزار نفر از شیعیان جنوب عراق در قیام مردمی سال 1991 را خواهند داد؛ چرا که اگر این پرونده ها باز شوند ، آن وقت نقش امریکاییان ، نقش هنری کیسینجر ، نقش دونالد رامسفلد و نقش برخی کشورهای عربی منطقه در همه این جنایات آشکار می شود. در غیر این صورت آیا اسرار همه این جنایات همراه صدام به گور خواهد رفت؛