تعطیلات جاودانی آقای آزادی‌ور

سینماگران هم صبح چهارشنبه گذشته در ساختمان شماره دوی خانه سینما نشان دادند قدرش را می‌دانند؛ابراهیم مختاری، مهدی پاکدل، فرشته طائرپور، همایون امامی، کیوان کیانی، فرهاد ورهرام، ارد زند و بسیاری دیگر از سینماگران برای وداع با او آمده بودند و بسیاری هم نیامده بودند. رعنا آزادی‌ور هم بی‌تاب بود؛ بازیگری که حتما یاد روزهایی است که در نوجوانی، با عمویش مهمان سالن‌های تئاتر و سینما می‌شد و این شانس را داشت که بی‌واسطه از مرد بزرگ تئاتر و سینمای ایران یاد بگیرد. وجه مهم کارنامه آزادی‌ور اما در این مراسم به چشم نیامده بود؛ نه در اعلان‌ها و متن‌هایی که خانه سینما آن روز بر در و دیوارش نصب کرده بود و نه در همه این سال‌ها که آزادی‌ور با کتاب «پنج آواز برای ذوالجناح»اش بی‌تردید خالق یکی از مهم‌ترین تجربه‌های شعری پس از نیما بود. کمتر به شاعری‌اش توجه شد. از شاعران، جز دوستداران جوانش و نگار حسینخانی که بر سر پیکرش از همین غفلت‌ها و حذف‌های تاریخ ادبیات در حق آزادی‌ور گفت، تنها هوشنگ چالنگی و هرمز علی‌پور خودشان را برای وداع رسانده بودند.

دیروز هم مراسم یادبود این شاعر قدرنادیده شعر، در مسجد جامع شهرک غرب تهران برگزار شد؛ هنوز ناباوری گریبانمان را رها نمی‌کند. تعطیلات آخر هفته ما با او چه شد؟ او کجا گذاشته رفته؟ «کالبدی را در بوریا می‌غلتانند/ یا این صدای مرگ من است؟»