آبیار؛ نفس تازه سینما

شیار 143 و نفس، هم در ایران و هم در جشنواره‌های خارجی موفق به دریافت جوایز مختلفی شد. او در آثارش نگاهی به حس و حال زنان در دوران جنگ تحمیلی دارد و روایتی تکان‌دهنده و تاثیرگذار از انتظار یک مادر برای بازگشت فرزندش از جنگ در شیار 143 ارائه می‌کند. در فیلم دوم که شخصیت اصلی آن یک دختر بچه است، هم سراغ موضوع کودکان شهید می‌رود و نشان می‌دهد چگونه تجاوز عراق به ایران طی هشت سال دفاع مقدس موجب شهادت کودکانی شد که در دنیای کودکانه و سراسر رویایشان، به امید فرداها بودند و لبخندهایشان بناگاه برای همیشه روی صورتشان ماسید.

آبیار این روزها البته قصد دارد تجربه‌ای جدید را هم رقم بزند و «شبی که ماه کامل شد» را با روایتی از یک عاشقانه بسازد. آن‌طور که اعلام شده این فیلم، قصه دختر جوانی از مناطق جنوب شهر تهران را روایت می‌کند که درگیر عشق جوانی شهرستانی می‌شود. این در حالی‌است که دختر به دلایلی مجبور به مهاجرت از ایران می‌شود. در این مسیر، برادرش با او می‌رود اما در میانه راه، اتفاقاتی برای آنها رقم می‌خورد.

سینمای آبیار، سینمایی زنانه اما سرشار از زندگی است؛ سینمایی که در تلخ‌ترین لحظاتش هم می‌توان لطافت نگاه یک زن را نسبت به جهان اطرافمان که گاه بسیار خشن و نامهربان هم می‌شود، تماشا و به این فکر کرد جهان از دریچه نگاه زنان چقدر زیبا و لطیف است، آن‌قدر که در تلخی‌ها و دشواری‌‌هایش هم می‌توان بذر امید کاشت. این همه را گفتم تا برسم به امروز، ششم اسفند ماه سالروز تولد نرگس آبیار. کارگردانی که در آثارش نشان داده بلد است در دل مخاطب بذر امید بکارد. چون خودش هم سرشار از امید و مهربانی است. این کارگردان و نویسنده کشورمان امروز 46 ساله می‌شود و برایش بهترین آرزوها را داریم. به امید این که باز هم فیلم‌‌هایش در عرصه‌های جهانی بدرخشد.