ایمنی و مراقبت در مدرسه

کودکان مبتلا به بیماری‌های خاص، نیازمند توجه ویژه از سوی والدین و مسئولان مدرسه هستند. در اینجا روش‌های مراقبت از کودکان دیابتی در مدرسه ارائه شده است.

کد خبر: ۱۰۷۸۳۳۵

دیابت

دیابت یا بیماری قند نوعی اختلال سوخت‌وساز در بدن است. در این بیماری توانایی تولید هورمون انسولین در بدن از بین می‌رود یا بدن در برابر انسولین مقاوم شده ؛ بنابراین انسولین تولیدی نمی‌تواند عملکرد طبیعی خود را انجام دهد. نقش اصلی انسولین پایین آوردن قند خون است. دو نوع دیابت وجود دارد؛ دیابت نوع اول زمانی رخ می‌دهد که بدن توانایی تولید انسولین ندارد. به این نوع دیابت، دیابت وابسته به انسولین نیز گفته می‌شود اما دیابت نوع دوم زمانی‌ که بدن به اندازه کافی انسولین تولید نمی‌کند، به‌وجود می‌آید.

علت ابتلا به دیابت

هرزمان که سلول‌های تولیدکننده انسولین لوزالمعده تخریب شوند و قادر به انجام وظایف خود نباشند، فرد به دیابت مبتلا می‌شود. اما دلیل اصلی این بیماری هنوز کاملا مشخص نیست. از برخی علائم این بیماری می‌توان به تشنگی فراوان، تکرر ادرار، خستگی مفرط و تاری دید اشاره کرد. این بیماری در درازمدت چنانچه کنترل نشود به چشم‌ها، کلیه‌ها، اعصاب، قلب و رگ‌های اصلی بدن صدمه می‌زند.

درمان

تنها راه درمان دیابت، نگهداشتن قند خون در سطح مطلوب است که این کار را معمولا با مصرف قرص، تزریق انسولین، ورزش منظم و رژِیم غذایی صحیح می‌توان انجام داد.

مراقبت از کودک دیابتی در مدرسه

کودک مبتلا به دیابت، «نیازمند برنامه مراقبت فردی» است. تمام مسئولان مدرسه باید از وضعیت کودک مبتلا آگاه باشند و بدانند در شرایط اضطراری چه کار کنند. در ضمن آنها باید در این زمینه آموزش‌های لازم را ببینند.

در مدرسه باید تجهیزات مورد نیاز ـ مانند وسایل آزمایش خون، انسولین، سرنگ و خوراکی به اندازه کافی ـ و برنامه منظمی برای بررسی سطح قند خون کودک وجود داشته باشد. سطح قند خون او باید قبل و بعد از صرف غذا آزمایش شود. در ضمن در مواقع خاص هم که کودک احساس خوبی ندارد باید قند خون او کنترل شود. تمام این تجهیزات نیز باید در دسترس باشد.

آزمایش قند خون کودکان کوچک‌تر باید به وسیله مسئولان مدرسه انجام شود.

در مدرسه باید مکانی مخصوص کودکان دیابتی برای انجام تزریق‌های انسولین وجود داشته باشد.

کودکان مبتلا به دیابت باید هنگام تشنگی، هر لحظه و هرمکان که نیاز بود، به آب کافی دسترسی داشته باشند.

کودکان دیابتی به دلیل تکرر ادرار باید به سرویس بهداشتی دسترسی داشته باشند و نباید مجبور به اجازه گرفتن باشند. البته معلمان باید از حضور نداشتن کودک در کلاس درس خبر داشته باشند.

کودکان مبتلا به دیابت ممکن است هر زمانی هنگام زنگ تفریح یا در کلاس درس، به دلایل مراقبت‌های پزشکی نیاز به خوراکی داشته باشند. آنها از این نظر نباید محدودیتی داشته باشند.

کودکان دیابتی باید در کلاس‌های ورزشی شرکت کنند اما تحرک موجب پایین آمدن قند خون‌شان می‌شود، بنابراین باید قبل یا بعد از ورزش خوراکی بیشتری مصرف کنند و سطح قند خون‌شان بررسی شود.

کودکان مبتلا به دیابت نباید به دلیل بیماری از برنامه‌های تفریحی و سفرهای گروهی مدرسه محروم شوند. اما قبل از سفر باید جلسه‌ای با والدین گذاشته شده و خطرات احتمالی ارزیابی و تمهیدات لازم درنظرگرفته شود. شماره‌های تماس‌ ضروری نیز باید در دسترس باشد. همچنین اطلاعات مهم‌تر باید از پزشک معالج کودک نیز دریافت شود. مسئولان مدرسه باید بدانند تغییر در برنامه‌های روزمره، اضطراب و هیجان روی سطح قند خون کودک اثر بد می‌گذارد.

نکته مهم دیگر مراقبت از کودکان دیابتی، رژیم غذایی اوست. رژیم غذایی کودک باید توسط پزشک او تعیین شده و به مسئولان مدرسه اطلاع داده شود. اگر کودکان در مدرسه زنگ ناهارخوردن دارند، بهتر است کودکان دیابتی زودتر از دیگران به ناهارخوری بروند.

برای کودکان دیابتی باید کلاس‌های جبرانی درنظرگرفت تا هر زمان که به دلیل مشکل دیابت از برنامه درسی عقب ماندند، به آنها کمک شود.