دکتر صابری زفرقندی مسوول اداره پیشگیری و سوئ مصرف وزارت بهداشت کاهش آسیب را اولویت کاری این اداره دانسته و افزود: یافته های علمی فعلی ، برنامه ریزی و سرمایه گذاری روی بحث کاهش آسیب را تاکید می کند و باید در این زمینه از تجربیات سایر کشورها کمک بگیریم.
وی با بیان این که زمانی بحث کاهش عرضه ، اولویت کاری بسیاری از کشورها محسوب می شد، می افزاید: اما نتایج مطالعات نشان داده است که اهدافی که طراحان به دنبالش بودند، در بحث مبارزه با ورود مواد مخدر حاصل نشد، حال آن که مطالعات جدید نشان می دهد که سرمایه گذاری روی بحث کاهش آسیب مثل راه اندازی مراکز درمان گذری اعتیاد DIC و مراکز نگهدارنده با داروی متادون ضمن صرفه جویی در هزینه ها، زوایای بیشتری از معضل اعتیاد را پوشش می دهد. وی وجود هر معتاد در جامعه را از دست دادن یک نیروی کاری می داند و می گوید: چنانچه هزینه متوسط روزانه مصرف یک معتاد تزریقی را 5000 تومان فرض کنیم سالانه صدها میلیارد تومان اموال بیت المال به هدر می رود. وی با اشاره به بحث ارزیابی و ارزشیابی مراکز DICاظهار می کند: یافته های اولیه حاکی از آن است که اهداف ما در این مراکز تا حد زیادی محقق شده است.
صابری زفرقندی با اشاره به وجود مشکلات بودجه ای در خصوص گسترش و راه اندازی مراکز DICبا هدف کاهش آسیب در کشور به عنوان یکی از سیاست های وزارت بهداشت و ستاد مبارزه با مواد مخدر می افزاید: با گسترش این مراکز پوشش بیشتری از معتادان سخت را در دسترس خواهیم داشت.
وی با برآورد اولیه جمعیت 200 تا 250 هزار نفری معتادان تزریقی کشور بیان می کند: هزینه راه اندازی یک مرکز DICبرای ارائه خدمات پوششی معتادان تزریقی 40 میلیون تومان برآورد شده است ، این در حالی است که نتایج مطالعات نشان داده است که محدودیت فیزیکی و سخت گیری ها اهداف مورد نظر طراحان را تامین نمی کند، لذا سازمان زندان ها هم در خصوص درمان نگهدارنده با متادون و برنامه کاهش آسیب فعالیت هایی را آغاز کرده است.
دکتر زفرقندی با بیان این که با وجود اجرای برنامه های مفید پیشگیرانه مثل برنامه کاهش آسیب در زندان ها، زندانیان پس از آزادی درمانشان نیمه تمام می ماند، ادامه می دهد: در کمیته کاهش آسیب و کمیته درمان ستاد مبارزه با مواد مخدر روی این موضوع به طور جدی بحث شده و تصمیمات خوبی اتخاذ شده است.
مراکز شیک
به یک مرکز ترک اعتیاد در یکی از خیابان های شمال شهر تهران که مراجعه کنید، دیوارهای خوش رنگ با رنگ ملایم را به شما نشان می دهند، اتاقی را می بینید که تمامی لوازم آن دارای رنگ آرامش بخشی هستند و نور ملایمی که از لای پنجره به داخل اتاق می تابد. کف راهروها از تمیزی برق می زند. همه چیز در نهایت شیکی و سلیقه برای بستری شدن و درمان بیماران معتاد به موادمخدر آماده شده است. سکوت محیط نیز فضا را برای ترک اعتیاد فراهم تر می کند.
مسوول مرکز به شما توضیح می دهد در این مرکز با استفاده از روش سم زدایی طولانی مدت و سرپایی ، ایجاد تنفر نسبت به مصرف موادمخدر و ارائه خدمات اجتماعی ، جلسات مشاوره و گروه درمانی علاوه بر ترک جسمانی به ترک روانی اعتیاد بیماران نیز کمک می شود، اما فقط بیمارانی که قادرند برای یک دوره درمانی ترک اعتیاد یک تا 3 میلیون تومان پرداخت کنند، می توانند از خدمات این مرکز استفاده کنند. در واقع این مراکز فقط پذیرای آن دسته از معتادانی است که توانایی پرداخت هزینه های بالای آن را دارند...سوال اینجاست که چند درصد معتادان قادر به پرداخت چنین هزینه ای هستند؛ و از آن مهمتر آیا نظارتی بر کار این مراکز شیک صورت می پذیرد؛
| سوال بی پاسخ بسیاری از افراد غیرمتخصص مانند عطاران اقدام به ارائه روش ترک اعتیاد می کنند، اما مشکل اینجاست که در مواردی پزشکان بدون تخصص و بدون گذراندن هیچ دوره آموزشی معتبر و رسمی مکان هایی را جهت بستری کردن موقت معتادان و ترک اعتیاد آنها برپا کرده اند و با بهایی اندک یا گزاف به این کار در حقیقت تجاری و نه درمانی اقدام می کنند. این درحالیست که این مساله که تخصص ترک اعتیاد در محدوده کار کدام گروه از پزشکان است ، بر تمام مسوولان و متصدیان این امر عیان است.اما این که چرا اقدامی برای جمع آوری مراکز غیرمجاز و حتی غیرعلمی ترک اعتیاد نمی شود، سوالی است که ظاهرا پاسخی برای آن یافت نمی شود. |