سلامت خانه و آشپزخانه

آنچه درباره میگو باید بدانید

میگو گونه‌های مختلفی دارد و در اندازه‌های ریز، متوسط و درشت عرضه می‌شود و معروف‌ترین آن لابستر یا شاه میگوست که گاه به اشتباه، خرچنگ دراز نامیده می‌شود. این آبزی دریایی به دلیل فسادپذیری بالایی که دارد، هنگام خرید و برای نگهداری، باید مواردی رعایت شود که به آن می‌پردازیم.
کد خبر: ۱۰۵۵۶۴۹

میگو به دلیل داشتن اسیدهای چرب غیراشباع، سریع تند و فاسد می‌شود و از آن جایی که اندام‌های حیاتی میگو در سر وجود دارد، فساد از سر این آبزی شروع می‌شود.

میگویی که بافت نرم و سر و سینه و دم و پاهایش اتصال ضعیفی به هم داشته و به‌راحتی از هم جدا شود و رنگ آن متمایل به سیاه و گوشت دم آن متمایل به رنگ زرد مایل به سبز باشد یا رنگ پوسته سفت آن قرمز شود، به میگوی تب‌دار معروف است که از نشانه‌های فساد این محصول است.

در میگوی فاسد،‌ چشم متلاشی می‌شود و بوی مشمئزکننده آمونیاک و سولفور شدید می‌دهد. میگوی سالم باید بوی جلبک دریایی یا آب دریا را بدهد.

برای نگهداری میگو بهتر است سر آن را جدا و با پوست نگهداری کنید. میگوهای پوست کنده ماندگاری کمتری دارند.

میگو مانند سایر آبزیان دریایی می‌تواند آلوده به فلزات سنگین و سمی راه یافته به آب دریا یا حوضچه‌های پرورش میگو شود. البته در صورت خرید این آبزی از اماکن مطمئن و معتبر شیلات، ‌نگرانی خاصی وجود نخواهد داشت.

ماندگاری میگو در کنار یخ، هفت روز و در بسته‌بندی در دمای یخچال سه روز و در دمای فریزر بین شش تا 12 ماه است.

از خرید میگوهایی که در یخچال خراب یا غیربهداشتی و کثیف توسط کارگرانی با لباس و دست آلوده عرضه می‌شود، اجتناب و به تاریخ مصرف مندرج روی کارتن بسته‌بندی میگوهای فله‌ای دقت کنید.

دیفراست (انجماد زدایی) میگوی منجمد و عرضه آن به صورت تازه، از تقلبات و تخلفات بهداشتی است. این محصول به صورت منجمد از شهرهای ساحلی به سایر شهرها و استان‌های غیرساحلی ارسال می‌شود و به همان نحو باید به فروش رسد.

میگو هر چه ریزتر باشد،‌ در مقایسه با میگوهای درشت یا به اصطلاح شاه میگو، بافت لطیف‌تر و قابلیت جویدن و هضم بهتر دارد.

تفاوت قیمت میگوهای ریز و درشت به ارزش غذایی آنها نیست بلکه این تفاوت قیمت به درصد زواید آنها مربوط می‌شود. میگوهای بزرگ در مقایسه با انواع ریز تنها 30 درصد کل بدنشان شامل ضایعاتی چون سر و دم و پوست است ولی در میگوهای ریز این زواید بخش بیشتری از بدن میگو را شامل می‌شود و به 50 درصد می‌رسد.

تفاوت میگوی پرورشی با دریایی تنها در نوع گونه و روش صید و عرضه است و گوشت و مواد مغذی این نوع میگو با نوع دریایی آن تفاوتی ندارد.

اگر بخواهیم گوشت لخم میگو را با گوشت لخم قرمز یا گوشت مرغ و ماهی مقایسه کنیم از نظر میزان کالری با یکدیگر برابری می‌کنند و هیچ فرقی با هم ندارند.

اغلب فروشندگان میگوهای فله‌ای با شروع مرحله فساد، سر میگو را جدا می‌کنند و آن را بدون سر می‌فروشند و در مرحله بعد پوست را جدا و عضله را عرضه می‌کنند. میگوهای سرکنده منجمد کارخانه‌ای که بسته‌بندی و وکیوم شده و دارای تاریخ مصرف و مجوز بهداشت هستند، فاسد نیستند.

فاخره بهبهانی

جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها