چالش استراتژی تعیین نتیجه

رقابت‌های جهانی تکواندو به پایان رسید و تیم ایران مقام سوم را به دست آورد. ما در دوره گذشته رقابت‌های جهانی سه طلا و یک برنز به دست آوردیم، اما این بار فقط دو نقره و یک برنز گرفتیم. از هشت طلای ممکن در رقابت‌های اخیر جهانی حتی یکی هم به ملی‌پوشان ایران نرسید. تعدد حضور تکواندوکاران ایران در رقابت‌های جهانی سبب شد ایران در جایگاه سوم قرار بگیرد، اما واقعیت مشهود این است که جایگاه تیم‌ها در رقابت‌های المپیک، جهانی، گرند پریکس و تمام رقابت‌های معتبر براساس رنگ مدال‌هاست.

در واقع اگر بخواهیم جایگاه ایران در رقابت‌های اخیر جهانی را براساس رنگ مدال درنظر بگیریم، رتبه 11 به ایران می‌رسد. این در حالی است که از دو سال پیش رشد چندانی در سطح ملی مشاهده نشده است. ناکامی در المپیک و ناکامی در جام جهانی زنگ خطر را به صدا درآورد. موفقیت‌های مقطعی تا اندازه‌ای این ناکامی‌ها را پوشش داد، اما از پتانسیل موجود در تکواندوی ایران استفاده مناسبی نشده است.

در این دوره هم روند نزولی فنی ایران مشهود بود. تکواندوکاران ایران همچنان در ضربات ترکیبی، ضربات چهار امتیازی سر و ارائه تنوع تکنیک و تاکتیک ناتوان بودند و مهم‌تر از همه استراتژی برای تعیین نتیجه وجود نداشت. بدن‌ها تحلیل رفته بود و در برخی موارد تکواندوکاران ایران با ضربات دست تکواندو کار مقابل ناک اوت می‌شدند که این خیلی عجیب بود. برخی از آنها توان مبارزه نداشتند و قوای جسمانی‌شان تحلیل رفته بود.

مهدی بی‌باک، سرمربی تیم ملی، مدال‌آوری اخلاق‌مدار برای تکواندوی ما بود، اما او واقعا شایسته سرمربیگری در تیم ملی ایران است؟ او در سطح لیگ هم مربیگری نکرده بود. با این نتایج مهره‌سوزی بزرگی در رابطه با بی‌باک شد.

حمیدرضا حصارکی

کارشناس تکواندو