تاریخِ عبرت‌آموز

شهادت مظلومانه‌ اسوه عدالت و میزان اعمال امیرمؤمنان، علی(ع) را تسلیت می‌گویم.

شب‌های قدر فرصت استثنایی برای همه است. آن را قدر بدانیم و حرامش نکنیم!

در تاریخ از دو نفر به عنوان «اشقی الاشقیا» نام برده می‌شود؛ یکی عاقر، ناقه صالح است و دیگری ابن ملجم مرادی.

کشتن شتر حضرت صالح کار یک نفر بود، ولی آیه 14 سوره شمس جمع می‌بندد و می‌فرماید: «فکذبوه فعقروها» پیامبر خدا را تکذیب کردند و شتر (آیه الهی) را کشتند! ... چرا؟

امام علی (ع) در خطبه 201 نهج‌البلاغه می‌فرماید:

شتر صالح پیامبر را یک نفر به نام (قدار) به هلاکت رساند، ولی خداوند همه آن قوم را با عذاب نابود کرد، زیرا که همگی یا نسبت به این امر بی‌تفاوت بودند یا راضی به کار او بودند.

عقر (پی کردن شتر) یعنی دست و پای او را بریدن.

شهید مطهری در تفسیر آیات سوره شمس، با اشاره به حدیث فوق، بحث زیبایی در مورد جامعه‌شناسی حوادث تاریخی می‌کند که همواره قابل بهره‌برداری است.

شهادت حضرت هم بی شباهت به داستان قوم ثمود نیست. قاسطین و مارقین و ناکثین دست در دست هم دادند و بخش وسیعی از مردم نیز دنباله‌رو!... تا شقی‌ترین آنان برانگیخته شد!

تاریخ برای قصه‌گویی نیست. برای عبرت‌آموزی است.

پی‌نوشت

باز هم خاضعانه از سخنرانان محترم این شب‌ها می‌خواهم در زمان «قرآن به سر گرفتن» سخنرانی و روضه‌خوانی‌های مفصل، آن هم به تعداد معصومین علیهم‌السلام! را تعطیل کنند.

قرآن‌های سنگین بویژه برای خانم‌ها مشکل است.

شب نوزدهم مثل همیشه در احیای مسجد ارک شرکت کردم. روضه قبل از قرآن به سر گرفتن کوتاه، حرفه‌ای و تأثیرگذار بود و کل مراسم قرآن سر‌گرفتن ظرف پنج دقیقه تمام شد. خدا حفظش کند.