دروازه‌ای که بسته ماند

آمارها می‌گوید همین بسته نگه داشتن دروازه، تنها وجه تمایز تیم ملی ایران با دیگر تیم‌های مدعی، در مرحله مقدماتی بوده است. تیم ملی درحالی به جام جهانی صعود کرد که به طور متوسط در هه دیدارهایش کمتر از 50 درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت. ایران از این حیث در میان 12 تیم حاضر در دو گروه، در جایگاه ششم قرار دارد. این یعنی، پنج تیم بودند که بیشتر از ایران مالکیت توپ را در اختیار داشتند. در بخش تعداد پاس صحیح، آمارها از این هم بدتر است. در تیم ملی ایران در بازی‌های خود در مرحله نهایی مقدماتی جام جهانی، فقط 70 درصد پاس‌ها صحیح بوده است که از این حیث جایگاه تیم کی‌روش در میان 12 تیم نهم است. به زبان ساده‌تر فقط سه تیم بودند که در دادن تعداد پاس صحیح ضعیف‌تر از ما ظاهر شدند، اما همین تیم ملی ایران در یک آیتم با اختلاف فاحش نسبت به سایر تیم‌های آسیایی در صدر قرار دارد و آن تعداد توپ‌هایی است که حریفان به دروازه ما زده‌اند. در طول این هشت مسابقه‌ای که تیم ملی در مرحله نهایی مقدماتی جام جهانی انجام داده است، فقط یک توپ به چارچوب دروازه ما آمده است؛ فقط یک توپ.

البته افتخار کلین شیت در هفت مسابقه از هشت بازی ایران در مقدماتی جام جهانی 2018 تا ابد برای علیرضا بیرانوند خواهد ماند، اما نباید فراموش کنیم که نقش اصلی را در این میان آنالیزهای بی‌نقص دستیاران کی‌روش و نسخه‌هایی که مرد پرتغالی در هر بازی برای حریفان می‌پیچد، ایفا کرده است. تیم ملی اگر دروازه خود را در طول دیدارهای مرحله نهایی مقدماتی بسته نگه داشت و اگر با احتساب بازی‌های مرحله اول و دوم مقدماتی در 16 بازی فقط 3 گل دریافت کرده، دلیلش کار تیمی فوق‌العاده‌ای است که توسط تمام بازیکنان تیم اجرا می‌شود. چنین هماهنگی تیمی را فوتبال ایران هرگز در طول تاریخ خود تجربه نکرده است. این‌که کل تیم برای یک هدف مشخص به میدان برود؛ برای تخریب بازی تیم حریف و گل نخوردن.

آنالیزهای کادر فنی تیم ملی زمانی خودش را نشان می‌دهد که بدانیم کره جنوبی در بازی رفت، چین در بازی برگشت و ازبکستان در هر دو بازی رفت و برگشت بدترین نمایش این چند سال اخیر خود را مقابل تیم ملی ایران به اجرا گذاشتند. بدون گل زده و بدون حتی یک موقعیت مسلم گلزنی. اگر بازی با سوریه در زمین گل‌آلود مالزی را فاکتور بگیریم، قطر و چین هم در بازی رفت، مقابل کار تیمی فوتبال ایران حریفانی دست و پا بسته بودند. این آنالیز فوق‌العاده، در کنار نظم بالای ملی‌پوشان در اجرای دستورات کادر فنی، فقط در مصاف با حریفان آسیایی نیست که به کار فوتبال ایران می‌آید. اگر سه سال به عقب برگردیم، به یاد می‌آوریم تیم ملی آرژانتین با همه ستاره‌های نجومی‌اش در جام جهانی 2014 اسیر همین آنالیز و کار تیمی فوتبال ایران شد؛ تیمی که لیونل مسی، سرخیو آگوئرو، گونزالو ایگواین، آنخل دی ماریا، ایزکویل لاوتزی و رودریگو پالاسیو را به عنوان عناصر هجومی در ترکیب خود داشت، زیاد نتوانست دروازه ایران را تهدید کند و درنهایت برای پیروزی مقابل این حریف سرسخت آسیایی دست به دامان معجزه مسی در آخرین دقیقه بازی شد. از آن تاریخ تا به امروز تیم ملی فقط دو بار با آشفتگی در کار تیمی مواجه شد؛ یک بار مقابل بوسنی در همان جام جهانی و یک بار هم مقابل سوئد در بازی دوستانه؛ دیدارهایی که هر دویشان با نتیجه 3بریک به سود حریفان به پایان رسید.

تیم ملی فوتبال ایران با تفکرات سرمربی پرتغالی‌اش کارلوس کی‌روش، طی شش سال اخیر 74 بار به میدان رفته که فقط در هشت بازی شکست خورده و 41 بار اجازه گلزنی به حریفان داده است. با این آمار این تیم ملی برای هر تیمی در دنیا، حریفی دردسرآفرین و سرسخت است.

رضا پورعالی

ورزش