بزودی بازیهای آسیایی قطر نیز آغاز خواهد شد تا 4سال پس از آخرین دوره بازیهای آسیایی که در کشور کره جنوبی برگزار شده بود، یک بار دیگر کشورهای کهن ترین و پهناورترین قاره دنیا
کد خبر: ۱۰۳۴۲۴
در مسابقه هایی المپیک وار، تمام توش و توان ورزش خود را به نمایش بگذارند، رقابت هایی که در آن کشور ما بجز یک دوره که در پناه میزبانی ، موفقیت های شگفت انگیزی به دست آورده بود، همیشه در مصاف بزرگان ورزش آسیا و گاه کشورهای نه چندان صاحب اعتبار ناکام بوده است.
با توجه به ضعف رشته های ورزشی مادر و پایه در کشورمان نمی توان امیدی به مدال آوری از این 3 رشته (دو و میدانی ، ورزشهای آبی و ژیمناستیک) داشت ؛ رشته هایی که به تنهایی بیش از نیمی از مدالهای بازیهای آسیایی را به خود اختصاص می دهند.
وضع کشورمان در رشته های پر مدال دیگری چون تیراندازی و شمشیربازی هم چندان بهتر از مواد پایه نیست. کشتی و وزنه برداری هم با توجه به افول در سالهای اخیر افق روشنی را حداقل در بازیهای آسیایی قطر پیش رویمان روشن نمی کنند. وسعت جریحه ای که فوتبال در جام جهانی به احساسات مردم وارد آورد هم طوری نیست که مدعی شویم قهرمانی دوره قبلی به راحتی تکرار می شود. در والیبال هم به فرض که بتوانیم شاهکار دوره گذشته را تکرار کنیم تنها صاحب یک و فقط یک مدال نقره شده ایم.
با این اوصاف ، بزرگترین امید کاروان ورزشی ایران اعزامی به بازیهای آسیایی دوحه قطر به رشته های رزمی چون تکواندو، جودو و کاراته است ؛ هرچند بوکس (مشت زنی) هم معمولا مدالهای کمرنگی را برای ما به ارمغان آورده است.
تکواندوی مردان ایران به عنوان قدرت دوم جهان این رشته ، هرچند در مسابقه های جهانی نتوانست به نتایج از قبل ترسیم شده برسد، ولی در بازیهای آسیایی که با حضور و قدرت نمایی صددرصد کشورهایی چون کره ، تایوان ، چین ، اردن ، عربستان ، لبنان ، سوریه و...تفاوت چندانی با رقابت های جهانی نخواهد داشت چشم به صید مدالهای مرغوب دارد.
از آنجا که در بازیهای آسیایی نیز مانند المپیک ، مرغوبیت مدال ، معیار اصلی رده بندی کشورها محسوب می شود و به فرض اگر کشوری صاحب بیش از یکصد مدال نقره و برنز بدون مدال طلا شود، در رده بندی پشت سر کشورهایی قرار می گیرد که هیچ مدال نقره و برنزی کسب نکرده اند و تنها صاحب یک مدال طلا شده اند، لزوم تمرکز و جهتدهی آمادگی قهرمانان برای کسب عنوان اولی باید از اولویت های مهم مدیریت ورزش قهرمانی کشور و به طور خاص مدیران کمیته ملی المپیک محسوب شود.
در سالهای اخیر بجز هادی ساعی ، قهرمان پرآوازه تکواندوی ایران ، دیگر ملی پوشان تکواندو همواره یا در یک قدمی قهرمانی و کسب مدالهای طلا در آوردگاه های جهانی و بازیهای آسیایی یا المپیک ، از رسیدن به عالی ترین رتبه بازمانده اند یا در تکرار قهرمانی خود با لغزشی ساده عاجز شده اند.
با توجه به اهمیت وافر عامل تمرکز ذهنی در بهره وری هر چه بیشتر و به تکامل و تعالی رساندن رتبه یک ورزشکار، به عهده مسوولان است که با عبرت گیری از کارنامه موفق بازیهای آسیایی بوسان و تجربه تلخ شکستهای پیاپی در آخرین مرحله ، با ایجاد آسایش ، اطمینان و امنیت روانی ، توان بالقوه بالای ورزشکاران ملی ، بخصوص رزمی کاران و به طور خاص تکواندوکاران را به حالت بالفعل تبدیل کنند.